Onderweg

Tags

, , ,

Gisteren was ik onderweg. Samen met Iris en Marin een dagje op stap en we gingen naar het Spoorwegmuseum in Utrecht. Dat heeft alles met ‘onderweg zijn’ te maken, onderweg zijn met de trein. Van A naar B gaan.

IMG_0936

Als je onderweg bent, ontmoet je mensen. Soms vang je hun gesprekken op, soms lopen ze je voorbij en soms maak je er ook even een praatje mee. Geeft de ander jou een inkijkje in zijn of haar leven en licht jij iets toe van jezelf.

Deze week was ik na mijn nachtdienst ook onderweg naar huis. Ik was moe en fietste in gedachten terug. Zin om naar bed te gaan, te gaan slapen. Ik merkte ineens op dat er iemand probeerde me in te halen. Ik zag het schijnsel van de fietslamp steeds dichterbij komen. ‘Hallo’ zei een vrouw intens vrolijk en ze bleef naast me fietsen. Ik groette automatisch terug, maar moest kijken om te zien wie ze was. Ik zag een voor mij totaal onbekend gezicht weggedoken in een capuchon.

Zo hebben we een tijdje samen op gefietst, terwijl ik maar piekerde over wie ze was en mijn best deed om haar tempo bij te houden. Dacht zij misschien dat ze mij kende, of was ik door de nachtdienst zo moe dat ik het niet zag? ‘Ga je naar je werk’ vroeg ik haar. ‘Nee, ik heb nachtdienst gehad!’ zei ze. ‘Jij ook?’ vroeg ze er achteraan. Zo hadden we een gesprek.

‘Ja, ik zag je uniform al onder je jas uit komen’ zei ze. Aha, dat was het dus. Ik zag het blauwe uniform van haar nu ook. We werken beiden bij dezelfde organisatie, andere instelling, maar zelfde uniform. Dat schept uiteraard een band. Dan fiets je zomaar naast elkaar als je beiden uit de nachtdienst komt. Vervolgens ging zij rechtsaf en ik rechtdoor. ‘Welterusten’ wensten we elkaar toe.

Ik vind die ontmoetingen wel mooi. Dat je zomaar een connectie hebt, zonder dat je elkaar kent. Zonder dat je de naam kent van de ander.

IMG_0910 (3) Gisteren stond ik samen met Iris en Marin bij een trein zoals deze gebruikt werd bij de deportaties in de Tweede Wereldoorlog. Het was vreemd om zo in die trein te staan. ‘Zo is Anne Frank ook gedeporteerd’ zeiden we tegen elkaar. Terwijl we daarover nadachten maakte een oma een foto van twee kleinkinderen. ‘Lach maar niet’ zei ze. Toen de kinderen vroegen waarom niet, gaf oma aan dat ze dat nog wel een keer uitlegde. ‘Ga je ook in de trein?’ vroegen ze. ‘Nee’ gaf oma aan ‘oma wil niet in deze trein.’

Ze keek me aan terwijl ze dat zei. ‘Ik heb teveel verhalen gehoord over deze trein’ legde ze me uit en ze liep door met haar kleinkinderen naast haar. Ik zou de verhalen wel willen weten, zou willen weten wat er achter die opmerking schuil ging. Ik kan het wel invullen, kan er een eigen beeld bij vormen. Echt weten, is echt in gesprek gaan met elkaar.

Onderweg zijn is mensen ontmoeten. Inkijkjes in levens en verhalen. Soms enkel een blik die uitgewisseld wordt en soms wordt je getrokken naar iemand die staart uit het raam. ‘Waar denkt ze aan?’ Soms lopen mensen even met je op en soms gaan ze een leven lang met je mee. Soms duw je onbewust mensen weg, soms trek je ze naar je toe en soms komen ze spontaan op je af. In alle vriendelijkheid en hartelijkheid.

IMG_0923 (2)

Dat is het mooie aan onderweg zijn. Als je in beweging blijft en je ogen open houdt, niet wegkijkt als de ander jouw blik probeert te vangen en iets wil delen, dan kunnen er mooie ontmoetingen zijn. Waardevolle momenten, voor de ander, voor jou.

Wie weet kom ik die vriendelijke collega in de zorg wel weer eens tegen als ik uit de nachtdienst naar huis toe fiets. Mijn excuses als ik je wel hoor te kennen, maar ik geloof dat ik je niet eerder heb ontmoet. Nu wel, dus dan fietsen we samen op, onderweg naar huis. Sla jij rechtsaf en ik rechtdoor.

‘Welterusten’ alsof we elkaar al jaren kennen.

 

 

Ik zie je wel!

Tags

,

‘Ik zie je wel’ zei ik glimlachend terwijl ik fietsend voor haar uitweek. Ze liep het fietspad op, verdiept in haar mobiel. Ze keek niet op of om en schrok ineens op uit haar gedachten. Ze zag mij en ik week uit. ‘Ik zie je wel’ zei ik geruststellend en toen lachten we allebei.

Gezien worden. Dat er iemand is die je al ziet, terwijl jij in gedachten ergens anders bent. Dat de ander je opmerkt, vaart mindert, uitwijkt, voor je zorgt. ‘Ik zie je wel’  is de stem die je tot rust brengt, als je geschrokken wakker wordt uit je overpeinzingen, je beslommeringen van alledag.

IMG_9178 (2)

‘Ik zie je wel’ is de stem die je wil horen als je het gevoel hebt dat het donker is. Als de zorgen je naar beneden laten staren. Als je zelf niet meer bidden kan, je niet meer weet wat je nog moet vragen. Als de dromen gedroomd zijn en de werkelijkheid als een muur voor je staat. Als de weg van de toekomst je onzeker maakt, als je op zoek bent naar warmte. Een schouder, een luisterend oor. ‘Ik zie je wel’ is de verbondenheid met de ander. De knipoog in de massa van mensen, speciaal voor jou!

‘Ik zie je wel’ ik zou het vaker moeten zeggen, ik zou het vaker moeten doen. Niet alleen aan de toevallige passant, maar ook aan de mensen om me heen. Soms is mijn blik troebel door mijn eigen momenten van tijd en rust, van wat mij bezig houdt. Troebel door tranen, door andere stemmen die me afleiden, woorden, zinnen en klanken.

Soms is het ook de zoektocht om zelf gezien te worden. Of juist niet, dan kijk ik naar de grond en stiekem ook weer niet. Dwars door mijn wimpers zoek ik de hemel af. Waar ik faal, waar ik schroom voel, waar ik tekort schiet, waar ik zoek….daar ziet God.

God ziet jou en mij. Zelfs als wij de moed niet hebben om te kijken, als we in gedachten wandelen door de dagen. Als we juichen en genieten, als we zuchten en als we klagen. Als we denken dat niemand ons ziet, ziet Hij ons wel. Hij ziet de twinkeling en de traan. Hij ziet de zorgen en de ziekte, Hij ziet de rouw. Hij raakt ons aan.

Ik kijk omhoog.

‘Ik zie je wel, zie jij mij ook?’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Goed genoeg! (3)

Tags

, , , , ,

Je bent goed genoeg.

Je kijkt me aan en gelooft me niet, maar ik weet het zeker: ‘Jij bent goed genoeg!’ Hoe je tuurt naar wolken en vlinders, hoe je de wind in je handen vangt en je ogen sluit in de zon. Hoe je zoekt naar schelpen op het strand en het zand eraf veegt. Jouw blote voeten in de zee, kabbelende golven nemen je gedachten mee.

IMG_0194 (2)

Het stormt soms, dat weet ik wel. Regendruppels op de ramen van je hart. Wie veegt ze weg? Het schuurt en soms slaat de twijfel toe. Word je onzeker van je eigen voetstappen en de zijwegen die je inslaat. Dromerig en onbewust sta je te vaak stil om te luisteren en te ontdekken dat het niet tevergeefs is. Dat het ook voor jou is.

Je bent goed genoeg.

Je hoeft niet in spiegel te kijken als je dat niet durft, je hoeft het diepe niet te ondergaan. Je mag schaduwen ontwijken, deuren sluiten en je weg zoeken tussen de stenen. Pak maar mijn hand, als je bang bent. Als je denkt dat je koppie onder gaat, ik houd je vast. Ik omarm je, voel je dat wel? Ik vang je op, zelfs dat!

Als stemmetjes in je hoofd dat tegenspreken, als die deken van warmte vergeten is, als het lijkt alsof iedereen wel doordraaft, hoe dan ook. Als de beelden niet vergeten zijn, het er zomaar even is, in een zin, een woord of een melodie. Een gedachte ver weg. Blijf vertrouwen dat je meer bent dan de scherven, dan de kreukels in het blad.

Dans maar, zing mooie zinnen, laat de regen maar stromen. Spring in de plassen, huppel op de puinhopen, breng de echo tot zwijgen. Kom tot rust in het gras.

Je bent goed genoeg!

Mijmeren

Tags

, , ,

Mijmeren. Ik vind dat een mooi woord. Ik kan al mijmeren over het woord mijmeren. Dat doe ik nu maar niet. Mijmeren is voor mijn gevoel dat je gewoon je gedachten kan laten gaan. Dat je van de hak op de tak kan gaan en weer terug naar waar je ooit begon.

Mijmeren is dromen, dagdromen tot aan de horizon. Dat je met gesloten ogen ziet wat niemand anders ziet. Dat de werkelijkheid ver weg van je verwijderd is en dat je zweeft en schommelt in gedachten. Je hoofd leegmaken en de wind langs je nekhaar laten kriebelen. Een zacht briesje, als een arm om je schouder en de bevestiging dat het een zucht van liefde is.

IMG_0613

Mijmeren op een bankje. Soms kan ik daar zo naar verlangen. Om de stilte zijn werk te laten doen, om de fluistering te horen in de bladeren van de bomen en het gekietel te voelen van gras tussen mijn tenen. Gewoon omdat het kan.

Dan mijmer ik. Geen tegenstemmen, geen echo van gevoel. Geen beelden die me dwingen om te buigen, geen spiegel van verontwaardiging. Geen geluiden die me afleiden, geen drempels die me laten struikelen, geen diepte waarin ik kopje onder ga.

Mijmerend komen al mijn gedachten samen, mijn vragen en mijn twijfels. Mijmerend zing ik van binnen, huppel ik onbevangen, dans ik op het ijs. Mijmerend is er rust, een diep vertrouwen, dat er gewoon altijd een rustpunt is. Soms heb ik dat bankje even nodig. In gedachten zit ik daar. Sluit mijn ogen, vouw mijn handen.

Ik zou wel willen mijmeren, een eindeloze mijmering lang.

 

 

 

Geen omweg!

Tags

, , , ,

‘Ik kom op hetzelfde punt uit, dus ik maak geen omweg’ het was de logica die Aron uitsprak na een discussie met Zahra over de te nemen route naar een bepaalde plek. We vielen allemaal stil, om vervolgens heel hard te lachen. Hij kon er zelf ook wel om lachen.

De zin blijft in mijn hoofd hangen. De logica van Aron klopt niet, maar het is wel een mooie benadering. Het is eigenlijk een mooie manier van bewegen door het leven. Je kiest de route die bij je past en hoe lang de reis ook duurt, als je daarmee de bestemming haalt, heb je je doel bereikt.

weg (2)

Dat stukje eigenwijsheid, ik kan er wel om lachen. We rennen en draven, van A naar B en het liefst op de meeste effectieve manier. Als we de stip aan de horizon zien, richten we ons daarop. Je hebt de Arons nodig om je heen, om te beseffen dat niet alles in rechte lijnen hoeft te gaan.

Want hoe veilig is het om een weg te gaan, die je nog niet kent? Wie zegt me dat de snelste weg hemelsbreed geen hindernissen kent? Als de weg die nog zo om is, me vertrouwd is, waarom zou ik die dan niet bewandelen? Je kan hoog en laag springen, maar als ik dagen onderweg wil zijn, laat me dan! Laat me de weg kiezen waar ik gewoon ontspannen op pad kan gaan. Zonder onzekerheid.

Mag het? Is er ruimte voor ‘de Zahra’, die haar doel voor ogen heeft, op ontdekking gaat, de snelste route neemt en de onzekerheid niet voelt? Mag ‘de Aron’ er zijn, die liever vasthoudt aan de weg die hij kent?

IMG_0647 (2)

‘Ik kom op hetzelfde punt uit, dus ik maak geen omweg!’ hij sprak het zo heerlijk spontaan uit en voor hem was daarmee de discussie gesloten.

Stilte in de huiskamer.

Soms doorbreekt ineens Iris de stilte. ‘Aron, fiets je met mij mee?’ (ze neemt de weg van Zahra) ‘dan weet je hoe die route is!’

Zo kom je ergens!

Kerst en gevoel

Tags

, , ,

Het is net of er iets wordt aangeraakt, zo rond de tijd van Kerst. Als het donker is, als de dagen korter zijn. Het is net of er van binnen een snaar gaat trillen, die ik anders wel in bedwang heb. Getemd heb, tot en met.

Het is een vlammetje van verlangen, van een beetje heimwee waar ik geen woorden aan kan geven. Ik word er week van en ik loop er graag voor weg. Alsof ik in de lichtjes van de huizen weer even op mijn plek wordt gezet. Tussen de glinstering en de sterren, tussen het kaarslicht en spiegeling van mezelf.

Kerst raakt aan mijn gevoel.

20191014_202416.jpg

Ik zou zo graag de herders willen volgen. Met ogen dicht het engelengezang in me willen opnemen, grootsheid van God. Ik zou mijn lege handen, eeltige handen, net als de herders willen vouwen. Lege handen, maar vol eerbied voor dat kindje in de kribbe. Voor de baby, die in zijn kleinheid óók mijn Verlosser is.

Het is een vlammetje van verlangen, van heimwee naar iets waar ik geen woorden aan geven. Van een stemmetje in mijn hoofd, mijn gevoel in duizend zinnen. Van mijn twijfels en mijn zorgen, van mijn blijdschap en diepe dankbaarheid, mijn verwondering en alles daar tussen in.

Kerst raakt aan mijn gevoel.

Hoe meer ik leer te kijken naar de kribbe, hoe meer ik dat gevoel herken. In de splinters en de rafels, in het stro en in de stank van de stal, van het bestaan. In de duisternis van het lijden, in het verdriet en in het gemis. Ik kan er machteloos naar kijken, met mijn armen geregeld volgestapeld met wierook, mirre en goud. Het is zo donker in de nacht, in deze wereld, bij mensen om mij heen.

Het is een vlammetje van verlangen, naar heimwee naar wat komt. Kerst is licht, is leven. Is de hoop die zichtbaar is. Is de ster die wijst naar boven, naar God die er echt wel is. Voor mij. Voor jou!

Kerst raakt aan mijn gevoel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Mooi moment

Tags

, , , , , , ,

Kleuren binnen de lijntjes, zij kan het. Ik kijk er met bewondering naar. De rust in haar hand, de concentratie op het blad voor haar. Een bloem wordt met veel zorgzaamheid rood gekleurd. Gerimpelde hand, op leeftijd. Mooi moment.

Soms wil je momenten pakken en vasthouden. Soms is dat er ineens.

kleuren 2 (2)

Zaterdag had ik een vroege dienst. We zaten met de bewoners aan de koffie. De tijdschriften op tafel, een muziekje op de achtergrond. Het stoofvlees voor het avondeten pruttelde op de kookplaat. Geur van kaneel, kruidnagel en ui omringde ons. Knus en huiselijk.

Ik pakte de kleurpotloden en legde ze op tafel. De bewoners keken me kritisch aan. Kleuren? Onverstoorbaar scheurde ik kleurplaten uit ‘het kleurboek voor volwassenen’ uit en legde ze voor ze neer. Niet veel later hadden drie bewoners een kleurpotlood in de hand en kleurden ze. Rimpelige handen omsloten een potlood en kleurden in stilte. Waar dachten ze aan?

Soms wil je momenten pakken en vasthouden. Soms is dat er ineens.

pan (2)

Ik zie haar ringen, als een dierbare herinnering aan wat soms verdwenen is. Vergeten is. Dan ineens is het er weer en kan ze vertellen over haar leven. Haar jeugd, haar man, haar vader. Papa’s meisje, prinsesje. Een glimlach verschijnt en de vrolijkheid in haar ogen is terug. Dromerig, lachend kijkt ze voor zich uit. Waar denkt ze aan?

Zij kleurt binnen de lijntjes, waar ik vaak de randen over ga. Ik mis het geduld, maar zij neemt de tijd. Het raakte me ineens om ‘mijn’ bewoners zo te zien zitten.  Waar de één toch was gaan kleuren, zat de ander met gesloten ogen te genieten van de muziek. Weer een ander gaf duidelijk aan gewoon te willen zitten. Met de koffie naast zich en het koekje in de hand.

Soms wil je momenten pakken en vasthouden. Soms is dat er ineens. Soms glijdt het weg, glipt het tussen je handen weg. Flarden van het leven, onthecht en uiteengevallen. Buiten de lijntjes van de werkelijkheid. Wat maakt je boos en wat verdrietig? Hoe kan ik vatten wat jij zeggen wil?

kleuren 1 (3)

In de geur van stoofvlees zit het niet, maar het brengt me terug in een gevoel. Ogen dicht en ik sta bij oma aan het fornuis, draadjesvlees. Zou ze dat ook zo voelen? In haar hand die zo ijverig  bezig is en haar stem die moppert over de kwaliteit van de potloden. Ik vang het op. Dat is zo bijzonder, dat raakt aan wat ik bedoel. Mooi mens, uniek! Ook als beelden vervagen en een ring enkel weerspiegelt de herinnering die er niet meer is.

Soms wil je momenten pakken en vasthouden.

 

Perfecte moeder (4)

Tags

, , , ,

Het is al een tijd geleden dat ik mijn laatste blog schreef met als titel: ‘ Perfecte moeder .’ Dat komt niet omdat ik inmiddels perfecter geworden ben. Integendeel. Zie hier mij zitten achter mijn laptop. Het getuigt niet van perfectie dat ik meer zin heb in een blog schrijven, dan dat ik mijn berg strijkgoed wegwerk of eindelijk verder werk aan mijn verslag voor de opleiding. Dat ik straks een late dienst heb, vormt een zwak excuus om mijn geweten te sussen.

Al moet ik eerlijk toegeven dat ik om half zeven vanmorgen al heel druk was met het zoeken naar een gelijkend paar sokken voor Aron. Ik zag heel veel sokken, maar ze verschilden te veel om Aron te misleiden. De aanhouder wint en uiteindelijk ging hij met sokken aan naar school. ‘Bedankt mam’ mopperde hij (en daar begreep ik niets van na al mijn moeite!) ‘dat je me laat lopen met een sok waar een gat in zit! En ik heb gym vandaag!’ (ja wrijf het maar in!)

IMG_0885

Er draaien dus nu een aantal bij elkaar passende sokken mee in de was, zodat ik dit probleem morgenvroeg niet heb. Ze draaien gezellig mee met de sportkleren van Marin. Haar voetbalsokken begonnen zo te ruiken dat dit ook wel zeer urgent was. Met drie voetbaltrainingen in de week, kan deze moeder dat wassen van haar sportkleren amper bijhouden. Ze liggen nu te drogen op de verwarming, vanavond moet ze weer!

Ik heb zelfs bijtijds ons aangemeld voor de spreekavond van één van de kinderen. Ik bedacht het me ineens en ziedaar ik was nog op tijd! Met de bibliotheekboeken is dat een ander verhaal. Ik wilde eerst mijn spannende boek uitlezen. Dat heb ik gisteravond gedaan, waardoor ik dus veel te laat ging slapen. Ja, je kan verlengen via de computer (ik hoor het je zeggen), maar wachtwoorden en lidnummers zoeken op pasjes….mislukt. Ik ben nu toch weer te laat.

IMG_0890

Dus zeker geen reden om mezelf te plaatsen tussen de perfecte moeders die sokken nooit kwijtraken en meteen uitwassen en bij elkaar zoeken. Netjes soort bij soort.

Moeders die meteen de afspraak maken voor de spreekavond en niet zoals ik alleen de mentor bezoeken, maar meteen de hele mikmak. Ik heb geen flauw idee wat ik met al die leraren moet bespreken. Nee, ik pas niet in het rijtje van moeders waar je onverwachts kan aanbellen, naar binnen kan stuiteren en alles tiptop aan kant is. Waar eettafels leeg zijn en waar geen papieren of frutsels nog slingeren.

Daar is niets mis mee, maar ik kijk er met bewondering naar. Ik heb steeds weer goede voornemens en ik doe heus mijn best. Ik scheid netjes plastic afval, maar die bak zit zo snel vol. Melkpakken kan je heel plat krijgen, maar daar heb ik dan het geduld niet voor. Ik doe een poging om alles meteen weg te strijken (manlief lacht veelbetekenend) en soms ook niet. Als je dat maar vaak genoeg doet, groeit de berg vanzelf en krimpt vervolgens ook omdat desbetreffend kind er inmiddels uitgegroeid is. Oeps.

Ik ben eigenlijk dol op perfecte moeders. Ik spiegel me er in en doe pogingen om het ook maar zo te doen. Of juist niet, want ik weet wel: ‘Een perfecte moeder word ik niet!’

‘Waarom slaap je niet?’

Tags

, , , , , , , , ,

‘Waarom slaap je niet? Waarom dwaal je over de gangen? Wat gaat er in je hoofd om? Zoek de warmte van de dekens en sluit je ogen. Droom mooie dromen, rust uit. Waarom slaap je niet?’

Ze sluit een seconde haar ogen, haar hand glijdt langs mijn uniform en ze knijpt de stof bijna fijn. Ze kijkt me aan en praat over iets wat ik niet kan verstaan. In de stilte van de nacht, zittend op haar bed. Ik streel haar voorhoofd, zeg dat ze slapen mag.

gang (2)

‘Waarom slaap je niet? Waarom sta je wéér op de gang en trek je aan de gordijnen? Waarom staar je in het duister? Wat wil je vinden, waar zoek je naar? Kom maar mee, pak maar mijn hand. Je mag naar bed. Ga maar slapen, droom mooie dromen, rust maar uit.’

Ze gaat gewillig mee en gaat zelfs liggen in bed. Ik trek de dekens tot onder haar kin. Als ze ligt, gaapt ze. ‘Zie je wel, ze is wel moe’ en weer streel ik haar voorhoofd. Rondjes, rondjes, steeds maar weer. Zoals ik ooit mijn kinderen streelde als het hoofd vol was met kindergedachten en angstige dromen. ‘Ga maar slapen, ik ben wel bij je, wees maar niet bang.’

‘Waarom kom je nu weer overeind als ik deur nog niet eens gesloten heb? Waarom ga je niet slapen? Kom, sluit maar je ogen. Droom mooie dromen, rust uit. Laat de vragen liggen tot morgen, open je ogen als de vogels de ochtend welkom heten. Slaap maar, ga maar slapen.’

Ze slaapt. Ze slaapt totdat het ochtend wordt.

bed (2)

Ik lig in bed. In mijn slaapkamer is het inmiddels licht. Ik hoor de stemmen van de buurmeisjes. Ik hoor de regen tikken tegen het raam. Waarom kan ik niet slapen? Ik heb de hele nacht gewerkt. Ik ben moe, ik wil mooie dromen dromen, uitrusten.

Meestal slaap ik meteen na een nachtdienst, maar nu ineens niet. Ik zie de agenda in mijn hoofd, in gedachten ga ik alles na wat ik nog moet doen. Boodschappenlijstjes schrijf ik uit, de opzet van mijn verslag voor de studie begint in mijn gedachten vorm te krijgen. Ik zie gezichten voor me van mensen die ik nodig eens moet bellen en ik moet niet vergeten dat ik…..en zo slaap ik dus niet.

Waar is de hand die rondjes wrijft over mijn voorhoofd? De stem die zegt: ‘Ga maar slapen, droom mooie dromen, rust uit en leg neer waar je mee bezig bent.’

Ik begrijp ineens haar onrust, waarom zij niet slapen kan. Als nachtdienst wil je iedereen lekker laten slapen. Dwalende bewoners begeleid je terug naar bed. ‘Ga maar slapen, droom mooie dromen, totdat het morgen is.’

Maar soms, soms lukt dat niet.

Ik stap uit bed. Slapen doe ik wel op een ander moment.

Schuilen onder vleugels

Tags

, , , , , , , ,

Schuilen onder vleugels. Heel vertrouwd en heel dichtbij. Warm en veilig en geborgen, klein te zijn bij God. Schuilen bij de Vader, als je huilt, bij verdriet. Bij het rouwen en het loslaten, bij alles wat er in je leven schuurt. Schuilen als het pijn doet, zo ontzettend pijn doet.

Schuilen onder vleugels. Als een warme deken om je heen, als de handdoek na het zwemmen in de zee. Twee armen stevig om je heen. Hier mag je bijkomen. Hier mag je zijn, zoals je bent. Kwetsbaar, boos en aangeslagen. Tegenstribbelend, ineengedoken, vuisten gebald.

Ik wilde niet altijd schuilen. Soms voelde het niet veilig voor mij. Alsof het bladerdak alleen maar blad liet vallen en de kou dichterbij kwam in plaats van verder weg. Geen beschutting voor de zon. Alsof de armen van de Vader net niet lang genoeg waren.  Helaas bezet, geen plekje meer voor mij.

Waar waren de vleugels waaronder ik kon schuilen?

vleugels (3)Vleugels zijn er om onder te schuilen. In de stilte en de tijd die je er voor neemt. In de moed om je kwetsbaar op te stellen. ‘Hier ben ik, ik ben bang. Is het wel zo veilig? Luistert U wel? Hoe moet het nu verder? Ik begrijp er zo weinig van, het maakt me boos, verdrietig, machteloos. Ik heb zoveel vragen, eindeloos veel. Mag ik bij U schuilen?’

Schuilen onder vleugels. Ik kan er soms zo naar verlangen. Moment van stilte en rust om alles bij Hem neer te leggen. Al die namen, al die mensen, al die verhalen waarbij ik niet weet hoe ik troosten kan. Machteloos gevoel.

Met gevouwen handen, vraag ik of er vleugels als een deken om al die levens heen mag liggen en dat ze zich gedragen weten. Dat doen vleugels ook!

Schuilen onder Zijn vleugels. Dat raakt me zo, dat dat kan!