#Tag: zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.

Tags

, , , , , ,

Toen werd ik ineens getagd door Deborah aan de Wiel die zelf ook een blog heeft: Kijkmomentjes . Zij was daarvoor getagd met de vraag om aan de hand van het lied van Ramses Shaffy een aantal vragen te beantwoorden. Nu liggen de vragen bij mij. Ik neem de uitdaging maar aan.

IMG_0513

Zing: Wanneer zing je?

Ik ben niet het type dat zingend onder de douche staat. Ik zing wel, als ik alleen ben en ik met de poetsdoek door het huis ga. Soms zing ik zomaar op de fiets. Zingen doe ik met de kinderen en in de kerk. Zingen met anderen is fijn, maar alleen zingen terwijl de ander mij kan horen….daar word ik wat verlegen van. Als kind durfde ik dat wel. Op familiedagen zong ik voor mijn opa en oma. Ik geniet nu van mijn kinderen die zonder schroom een solo zingen. Ik hoop dat zij dat niet afleren en zich daarin vrij blijven voelen.

Vecht: Beschrijf de laatste keer dat je hebt gevochten, voor jezelf of een ander.

Dat vind ik een lastige vraag. Vechten zit een beetje in mijn aard. Vechten om jezelf te zijn, vechten tegen vooroordelen, vechten om je talenten tot bloei te laten komen, vechten voor mijn kinderen en veel gevochten om maar dat beeld van God als Vader eigen te maken. De laatste keer dat ik vocht, was een klein gevecht. Vechten tegen tranen, die er zomaar kunnen zijn en die me kwetsbaar maken. 

Huil: Ben je snel geëmotioneerd?

Nou zeker! Ik kan huilen om heel veel. Van beelden op tv, om opmerkingen die me kwetsen, om de pijn en het verdriet van de ander. Ik heb alleen geleerd om een muurtje om mijn verdriet te bouwen. Daardoor huil ik niet altijd, terwijl de ander dat merkt. Daarvoor is een schouder nodig en het gevoel van veiligheid. Soms komt het er ook ineens spontaan, omdat het wordt aangeraakt. Een waterval aan tranen, maar dan is het er ook uit. Ik huil standaard bij het snijden van een ui. Lekker ongegeneerd.

IMG_0248

Bid: Hoe uit je jouw spiritualiteit? Waar geloof jij in?

Ik ben christen, zo ben ik ook opgegroeid. Toch is het geloof in God, in Jezus, in de Heilige Geest, iets waar ik bewust achter sta. Ik ben er door gevormd, maar ik heb daar ook mijn eigen weg in leren gaan. Ik heb geworsteld met het thema vergeving, met God als Vader, met het je geliefd weten bij God. Dat was een donkere periode in mijn leven, waarin een enkeling mij hielp of luisterde en bad. Misschien dat ik daarom wel een blog ben begonnen. Om iets van die kwetsbaarheid te delen, dat je als christen ook je momenten van twijfel en onrust kunt hebben. Ik ben zelf veel meer rust gaan ervaren en vanuit die rust kan ik, ook als het moeilijk is, er op vertrouwen dat God mij nooit loslaat.

Lach: Wie maakt jou aan het lachen?

Nou, dat kan iedereen wel. Ik zie wel snel ergens de humor van in. Ik kan lachen om een klein gebaar, om de opmerkingen en capriolen van mijn kinderen, ik kan lachen om mezelf als ik bijvoorbeeld weer tegen een deurpost aanloop. Ik kan ook lachen om een film of een boek. Deze week ging ik uit eten met mijn vriendin Aletta. Ik denk dat wij samen kunnen lachen om hetzelfde, terwijl de ander ons niet begrijpt. 

Werk: Werk je om te leven of leef je om te werken?

Lastig. Er was een periode dat ik echt moest werken om genoeg inkomen te hebben voor ons gezin. Toch heb ik nooit het gevoel gehad dat ik daarom werkte. Zowel in het ziekenhuis, hospice en nu in het verpleeghuis, doe ik mijn werk met veel plezier. Verpleegkundige is een mooi beroep, maar ook een voorrecht. Je mag dichtbij mensen komen, je bent er op hele kwetsbare momenten bij. Daarnaast heb ik altijd wel behoefte aan uitdagingen en trek ik graag extra taken naar me toe. Dat maakt mijn werk leuk. Maar er is meer dan werk alleen. Naast mijn werk doe ik ook van alles en bovenal heb ik een gezin. Dat laatste staat bovenaan. 

image

Bewonder: Wie bewonder jij en waarom.

Er zijn veel mensen die ik bewonder. Ik bewonder vooral mijn man Arnold, die altijd  naast mij is blijven staan. Ik leerde hem kennen op een moment in mijn leven dat het echt heel moeilijk was. Waar anderen de situatie bij ons thuis lastig vonden, negeerde hij mij niet. Hij was er gewoon, hij luisterde. Hij was de schouder, bij hem kon ik me kwetsbaar opstellen. Ook later in ons huwelijk, toen ik God zo zocht en ik worstelde met vergeving, had hij eindeloos veel geduld. Hij gaf mij de tijd om te twijfelen, om te worstelen en te vechten. Volgende week maandag zijn we 19 jaar getrouwd. Ik voel me gezegend met mijn gezin, met hem. Zo ontzettend blij met hem.

Van welke blogger zou jij heel graag de antwoorden op deze vragen willen zien?

Ik volg de blog van Margé Buitinga en ik tag haar. Voel je vrij om het ook in te vullen, maar voel je niet verplicht!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kleurplaat

Tags

, , ,

‘Mijn moeder houdt niet van kleurplaten die niet netjes zijn ingekleurd’ zei mijn klasgenootje van de kleuterschool. Dus belandde de kleurplaat niet bij de moeder en waar die wel bleef, weet ik niet meer.

Als ik geduld had, kon ik netjes kleuren. Geduld had ik echter niet. Ik had geen rust in mijn gat om de vele stukken lucht blauw te maken. Ik keek veel liever naar de lucht. Naar de wolken die speels overdrijven en de vogels die verder vliegen dan mijn gedachten konden gaan. Ik huppelde het liefst over paadjes in het gras op zoek naar schatten. Bij schatten moet je dan denken aan wormen en torren, stenen en bijzondere takken.

Ik geloof niet dat ik anderen daarin meenam. Welk meisje geniet van mieren die over haar hand een weg zoeken, van zanderige wormen kronkelend in een rode emmer? Wie ligt er graag op een zonnige dag met de rug in het gras te staren naar de wolken? Bij elke wolk een nieuw verhaal. Wie zong er mee als ik schommelde? Wie begreep dat meisje in de tuin?

Op zoveel manieren bleef ik niet binnen de lijnen van wat gebruikelijk is. En weet je…..soms, eigenlijk heel vaak, dacht ik dat ik daarom niet goed genoeg was. Was het net alsof mijn kleur de ander niet aanstond of raakte. Alsof het gekras in mijn leven de ander weg deed kijken. De strepen er niet mochten zijn.

IMG_0512

Ik denk dat we allemaal die momenten wel herkennen, dat we voelen en merken dat we de buiten de lijntjes gaan. Dat we kleur geven aan ons leven op een andere manier dan de ander had verwacht. Soms lichter en soms zoveel tinten donkerder dan de ander graag wil zien. Soms zijn er ineens de krassen vol boosheid en pijn. Soms missen we teveel om alle vlakken in te kunnen kleuren, soms is het nog niet ingevuld.

Ik heb moed moeten verzamelen om de kleurplaat van mijn leven te tonen in mijn gebed. Zo bang geweest voor de afwijzing. Hij ziet de krassen toch ook? Hij merkt toch ook mijn ongeduld en daar waar ik wat makkelijk was? Hij ziet toch echt wel de plekken waar ik buiten de lijntjes ging en de vlakken die ik weg had willen gummen, maar wat niet is gelukt.

Ja dat ziet Hij. Jezus ziet hoe je kleur geeft aan je leven. Op jouw eigen persoonlijke manier. Met de tinten en patronen die passen bij jou. Jouw eigen stijl. Hij zegt niet dat het waardeloos is. Dat geloof ik niet. Als je met je eigen leven bij hem komt, kijkt hij mee. Sterker nog, hij pakt je hand en helpt je als het je alleen niet lukt. Hij laat je ook zien hoe het anders kan, maar hij veroordeelt jou niet.  Hij vindt jouw leven waardevol. Zelfs zo dat je door hem bij God de Vader kunt komen. Met heel je leven, gewoon zoals je bent.

Ik zorg voor jou

Tags

, ,

‘Ik zorg voor jou’

Aan het begin van je leven, als je net geboren bent. Mijn handen die je pakken en je aan de borst leggen van je moeder. Ik baad je, ik wieg je als je huilt. Ik zwaai je uit als je in je maxi cosi bij je moeder op schoot het ziekenhuis verlaat. Trotse papa bij je.

Ik zorg voor je als je na een ongeval gewond op straat ligt of hulp nodig hebt na een hartaanval. Ik zorg voor je als je aan het infuus moet. Als je de injectie krijgt waar je zo tegenop ziet, de kuur waar je zo beroerd van wordt. Als jij je niet redden kan, was ik jou. Ik ondersteun je waar ik kan, ik praat met je. Wat hebben we samen soms mooie gesprekken.

20170512_134347

Ik zorg voor je, als je boos bent en bang. Als de wereld zo donker lijkt en de pijn van het verleden nog steeds het heden bepaalt. Dan mag je hier zijn, hier mogen stiltes vallen, mag je even tot jezelf komen. Hier zorg ik voor jou, als het thuis niet langer gaat.

Ik zorg voor je. Als je ouder bent, als de hulp meer wordt. Ik kleed je aan, ik kam je haren in model. Ik zit naast je als je ’s nachts de slaap niet vatten kan en maak een beker melk voor je warm. Als je geheugen flarden worden, als maskers afvallen en zelfs je eigen ik verdwaalt, dan pak ik je hand. En als je stervende bent, ben ik dichtbij. Ik zorg voor jou en je naasten.

Ik zorg voor je. Zoveel mensen die dat door hun vak mogen zeggen en denken. Werken in de zorg, is zorgen voor de ander. In soms hele kwetsbare situaties, op het randje van het leven en de dood. In alle drukte van het werk en negativiteit (het is niet alleen Poep en zo.) die er soms overheen hangt, is het wel een mooi beroep. Het is zorg verlenen en niet afgeremd worden door wie iemand is als persoon. Ras, religie, beroep of geaardheid, dat maakt niet uit. In de zorg is er altijd iemand die voor je klaar staat en laat zien en merken: ‘ik zorg voor jou!’

4 mei

Tags

, , ,

4 mei herdenken we.

Zahra vroeg het me drie jaar geleden, ik schreef er een Blog over. ‘Waar denk je aan?’ vroeg ze mij toen. Deze week gaf ze aan dat ze dacht aan Anne Frank, veel meer namen en personen kwamen niet bij haar naar boven.

Op haar leeftijd kende ik de boekenplank in de bibliotheek die over WO2 ging, bijna uit mijn hoofd. Ik las graag geschiedenisboeken. Met een broodtrommel in mijn tas ging ik naar de bibliotheek, zat daar een aantal uur en en las boeken over Peter de Grote, Victoria, Karel de Grote, maar ik was vooral geboeid door de boeken over WO2.

Ik las persoonlijke verhalen, verhalen over Anne Frank, over Hitler, Himmler. Ik las over concentratiekampen, de NSB en het verzet. Ik weet niet wat me er zo in trok. Misschien kwam het ook wel door de verhalen die ik via mijn opa en oma hoorde. Nu nog lees ik graag boeken over WO2. De kast staat er vol mee.

IMG_0507

Ik voel afschuw bij zoveel geweld en verraad. Hoe kan het dat mensen zo wreed kunnen zijn? Voorbeeldige vaders en moeders, die zoveel levens kapot maakten. Tegelijk ook mijn bewondering voor mensen die in verzet kwamen, onderduikers hielpen of hun leven gaven om ons land te bevrijden.

Ik kan me ondanks alle boeken zo slecht een voorstelling maken van WO2. Zelfs het bezoek aan Auschwitz was onwerkelijk. Lopen langs gruwelijke beelden en vitrines, terwijl de zon schijnt, de vogels fluiten. Wetende dat je straks weer terug loopt, het kamp uit. Zoveel Joden, zigeuners, homo’s, verzetsmensen…..zoveel keerden niet terug naar huis. Vermoord. Met hen stierf hun stem weg, hun lach en hun verhalen. Familiebanden voorgoed verbroken, littekens die voelbaar blijven door generaties heen.

Ik vroeg het vanmorgen aan de kinderen of ze wisten wat 4 mei inhield. ‘Dan denken we aan alle mensen die gestorven zijn in de oorlog’ vatte Aron het samen. Zo is het ook. Denken aan slachtoffers en jezelf misschien ook wel de vraag stellen: ‘Wat doe ik er zelf aan om de vrijheid, ook die van individuen, te beschermen? Hoe tolerant ben ik zelf? Hoe betrouwbaar ben ik? Hoe veilig is het bij mij?’

4 mei herdenken we.

Water

Tags

, , , ,

We hebben een dag geen water. Dat is lastig. Het heeft te maken met de nieuwe vaatwasser die vandaag komt. Ik kijk er echt naar uit. Dagje geen water nemen we dan maar op de koop toe. Hoe lastig het ook is. Je komt er ineens weer achter hoe vaak je water nodig hebt. Tandenpoetsen, wc doortrekken, koffie zetten, douchen….

IMG_0504

In de Bijbel wordt heel veel gesproken over water en over Levend Water. Bekende teksten voor christenen. Ik kwam ook een tekst tegen in:

Jeremia 17:7-8. (NBV)

Misschien is die ook wel bekend, maar het viel me ineens op hoe bijzonder het daar beschreven staat. Als je vertrouwt op God, ben je als een boom die geplant is bij het water. De boom is verbonden met het water, door de wortels die reiken tot aan de rivier. Het drinkt van de stroom, neemt het vocht in zich op. Dat water voedt via de wortels de gehele boom, tot aan zijn kruin.

Het bijzondere is dat de boom ook in tijden van hitte en droogte, gevoed wordt door de rivier. Het water blijft stromen door zijn  wortels heen. Klinkt logisch. Toch vind ik dat bijzonder.

We kennen allemaal die tijden van hitte en droogte. Van momenten dat vertrouwen wankelt, dat verdriet je leven vult, gemis en eenzaamheid. Momenten van schaamte en van wonden die gekerfd zijn in je hart. Diepe pijn die je niet altijd het gevoel geven dat je een blijmoedig christen bent. Je misschien wel het gevoel geven dat je weinig te bieden hebt aan de ander, dat je niet voldoende kunt doen. Soms lijkt het of de takken van ons geloof, naar beneden hangen.

IMG_7281

Als je de tekst leest lijkt het of de boom die momenten niet herkent. Alsof de mens die vertrouwt op God geen strijd en moeite  kent. Alsof die altijd maar groen en weelderig staat te wuiven in de wind, de takken geheven naar de hemel. Herlezend en lezend in het geheel van dit bijbelgedeelte, denk ik niet dat dat het gevoel moet zijn.

Juist in tijden van hitte en droogte, mag je vertrouwen op God. Als het lijkt alsof alles wankelt in je leven, weet dan dat je wortels tot diep in de grond gaan. Reiken tot aan de rivier.  Als je vertrouwt op Hem, zal het water de nerven van je bestaan vullen. Water van genade en troost, van liefde en trouw. Verbonden met het water, mag je ondanks hitte en droogte toch een bloeiende boom zijn. Ook als je dat zelf niet zo ervaart.

Het doet me denken aan de tekst in Romeinen 8:38-39. Als je je wortels uitstrekt naar de rivier, naar het Levende Water, mag dat de ondergrond van je leven zijn. In welke omstandigheden ook: niets zal mij scheiden van Zijn liefde.

 

 

 

 

 

 

 

‘Waarom verlaat U mij?’

Tags

, , ,

Iris en Marin leerden vorige week psalm 22:1 op school. ‘Mijn God, mijn God, waarom verlaat U mij….’ Het was geen gemakkelijke psalm om uit het hoofd te leren.

David zong het. Veel later in de tijd, zijn het de woorden van Christus aan het kruis. We staan daar juist in deze stille week bij stil,  bij het lijden van Christus. Wij zingen die woorden ook vaak na in ons eigen leven, we prevelen het uit in ons gebed als het donker is in ons leven.

Soms heb je wel eens van die diepe momenten in je leven, soms ook meer dan een moment. Ik herken ze in ieder geval wel als ik achterom kijk. Momenten van de zolder, noem ik ze altijd. Van dat meisje dat de hemel aftuurde, zocht naar een glimp van God.  Het meisje dat zich afvroeg of God haar niet vergeten was, of God haar wel zag. Ook veel later, kwamen die zoldermomenten terug. Wat heb ik vaak gedacht en het uitgeschreeuwd: ‘God, waar bent U dan? Waarom vergeet U mij?’IMG-20170121-WA0001

God was er wel. In de stilte en de tijd, in de rust en de genade. In Zijn liefde en Zijn trouw, in de mensen om mij heen. God heeft mij nooit verlaten.

God verlaat ons nooit.

‘Mijn God, mijn God, waarom verlaat U mij?’ het zijn de diepe woorden die Christus roept aan het kruis. Hij werd echt door God verlaten. Bij het avondmaal in de kerk wordt het zo mooi uitgesproken: ‘Hij werd door God verlaten, opdat wij nooit meer door Hem verlaten zouden worden!’

Dat te weten is zo waardevol. Op al die zoldermomenten van jouw en mijn leven, mogen we roepen naar God. In de donkere momenten van je bestaan, bij rouw en verdiet, bij ziekte en zorgen, bij de scherven van ons leven zegt Hij: ‘Ik verlaat jou niet!’

‘Maar God, waarom voel ik U dan niet om mij heen en waarom lijkt U zo ver weg?’ ik hoor het mezelf vragen. En toch, steeds weer: ‘Ik verlaat jou niet. Nooit!’

Marin heeft net een voldoende gehaald met het opzingen van de psalm. ‘Hij was ook erg moeilijk’ zegt ze. Dat begrijp ik wel. Het zijn diepe woorden voor een meisje die dansend door het leven gaat en die altijd zo treffend kan zeggen: ‘God is er altijd, dat geloof ik gewoon!’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als de zon

Tags

, ,

Kijken in de zon, dat lukt eigenlijk niet. De felheid van het licht, laat je ogen samenknijpen. Verblind worden door de stralen van de zon.

IMG_0500

De zon is fijn, vind ik. Onder de zon is licht en warmte. Zelfs als het koud is, is het mooi als je de zon ontdekt aan de hemel. Alles lijkt op te bloeien en te groeien als de zon verschijnt.

In de zon ontdek je ook de schaduw. Schaduw van verkoeling en beschutting. Schaduw geeft vormen op de grond. Je eigen postuur, van de bomen en de bloemen in het gras. Schaduw die met je meegaat, als je loopt in de zon.

‘God is als de zon. Ook al zie je Hem niet, Hij is er wel’ zo schreef mijn zus ooit op een kaartje dat ik van haar kreeg. Mooie zin, waar ik vaak aan moet denken. Zin die juist toen ook zo treffend was. Juist in een periode van donkere wolken, van omstandigheden die verdriet gaven en een schaduw wierpen over mijn leven. Periode waarin ik wel geloofde dat God er was, maar het eigenlijk niet zag of voelde.

Soms drijven er wolken over je leven. Wolken van zorgen, van rouw en verdiet. Dan lijkt God zo ver weg en soms vraag je je vertwijfeld af of God jou nog wel ziet. Want waarom voelt het dan zo eenzaam, zo koud en zo kil? Waarom is er dan zoveel pijn, gemis en stil verdriet?

IMG_0502

In een leven vol wolken, kan het heel grijs zijn, zelfs zwart. Dan is het heel moeilijk om te blijven geloven en te vertrouwen. God is er wel. Ook achter wolken van ongeloof, wantrouwen, zorgen en verdriet, blijft Hij altijd bij je. Hij laat jou nooit los.

‘God is als de zon…’ ik heb dat moeten leren om daar steeds meer op te vertrouwen. Ook moeten leren om me niet blind te staren op de schaduwen in mijn leven. Op de contouren van mijn eigen bestaan. Die zijn er wel, die blijven ook. Maar op momenten dat je kijkt in het licht, al is het met samengeknepen ogen, gaan schaduwen achter je staan.

‘God is als de zon…’ ik hoop dat je dat mag geloven en daarvan geniet. In het besef dat er ooit een dag komt, dat alle wolken voorgoed verdreven zijn.

IMG_0496

 

Doe de brul!

Tags

,

‘Doe de brul!’ Nou ja, dat zei Iris nog net niet toen de voordeur openging en er een man haar vragend aankeek. We waren samen aan het collecteren voor een goed doel. Iris wilde wel mee en ze hield de collectebus vast. Omdat de deur nogal abrupt openging noemde ze enkel het goede doel. Niet: ‘Wilt u misschien wat geven aan…’ Nee ze kon enkel het doel uitspreken. Daar kregen we, terwijl we verder liepen, beiden de slappe lach van. Het was een echt ‘Doe de brul’ moment, vonden wij.

IMG_0493

Hoezo?

Nou, afgelopen week keken Iris en Marin naar een film van Shrek. Terwijl Shrek tijdens een feestje niet zo lekker in zijn vel zit en bijna in woede uitbarst, staat er een jongetje voor zijn neus. Met een monotone stem zegt hij: ‘Doe de brul!’ Na elk afwijzend antwoord van Shrek blijft hij die zin herhalen. Dat klonk komisch en we moesten er erg om lachen.

Aan tafel bedachten we ons dat zo’n zin best handig is op momenten dat iemand boos of geïrriteerd is. Tijdens de les of catechisatie en, ja daar kwamen ze ook mee,  als mama chagrijnig is. Ze zagen het wel voor zich dat ik dan meteen moest lachen. Wat niet zo’n vreemde gedachte is, want zo werkt het wel als ik een knipoog krijg van de ander. Of als manlief tijdens mijn stroom aan woorden zegt: ‘Je bent zo lief als je boos bent!’

IMG_0494

Zo galmde deze zin deze week geregeld door ons huis. Beetje pret om niets, maar op veel momenten deze week moest ik daar wel aan denken. Tijdens een serieus overleg, een vergadering of een gesprek. Soms had ik zo’n zin om het gewoon hardop te zeggen. Zelfs vandaag toen internet er weer uitlag en ik de provider maar eens belde. Als ik na een aantal keuzemenu’s verder een menselijk wezen aan de lijn krijg, uiterst behulpzaam uiteraard, maar ik schoot er weinig mee op. ‘Doe de brul’ maar ik bleef beleefd.

Vanmiddag was ik alleen thuis. Stilte om mij heen. Ik lag een beetje te luieren op de bank, dat mag ik van mezelf als ik nachtdienst heb. Ik dacht aan van alles. Aan leuke dingen, dingen die ik nog moest doen. Aan gesprekken met mensen die ik graag had willen voortzetten, stukje twijfel of het allemaal wel goed komt met wat dan ook maar. Dat heb je soms….toch? Ik doezelde niet echt meer, ik was teveel bezig met mijn eigen gedachten. Ik had best zin om te brullen, maar hield me in. Ik moest toch echt proberen om een beetje slaap te krijgen.

Ik nestelde me in mijn hoekje op de bank en warempel ik dutte bijna in. Nog geen vijf minuten later zwaaide de kamerdeur open en de stem van Zahra galmde door de woonkamer: ‘Ha mam, ik ben thuis hoor.’

‘Doe de brul!’

(Nee hoor, bij het zien van haar vrolijke gezicht en het aanhoren van haar verhalen slikte ik mijn brul wel in)

 

 

Geraakt

Tags

, , , , , , ,

Op weg naar Goede Vrijdag, raak ik dat gevoel niet kwijt. Ik herlees mijn blogs en weet niet hoe ik het anders moet verwoorden. Misschien hoeft dat ook niet. Ik weet niet of je het herkent? Dat het lijden van Christus je zo intens kan raken. Dat je zo dankbaar kunt zijn voor het offer dat Hij bracht en dat het tegelijk zo schuurt aan een knagend gevoel in je hart.

Ja, ik weet wel dat Hij ook  voor mij gestorven is. Toen Hij aan het kruis hing, hing Hij daar ook voor mij. Door Hem is de weg naar God open. Dat geloof ik en daar vertrouw ik op.

Wat raakt dan toch mijn twijfel aan? Wat maakt me zo verdrietig en laat spontaan mijn tranen stromen? Wat geeft onrust?

IMG_0251Ooit doofde dat gevoel van rust. Ergens werd het van me afgenomen. Dat kinderlijke vertrouwen dat het veilig is bij Hem. Vertrouwen werd wantrouwen en overgave werd moedig alles zelf op de schouders dragen. Muur van hardheid en van niemand in de ogen durven kijken. Ik haalde mijn hand uit de handen van anderen en nam de stappen zelf. Een enkeling mocht mij in balans houden.

In de loop van de jaren brokkelden de stenen af. Ik schreef er wel vaker over. Door de rust die er kwam, kwam er vertrouwen. Ook in mezelf. Door vertrouwen zag ik steeds meer de liefde van Jezus, ook voor mij. Onvoorstelbaar, dat die warmte dwars door mijn muur heen ging en dat ik het kon voelen. Tot diep in mijn hart.

Waar ik altijd mijn hoofd afwende als het om Goede Vrijdag ging, kijk ik nu naar Jezus. Ik hoef niet onzeker te zijn. Dat neemt niet weg dat ik rond deze tijd de littekens voel van een tijd die heel donker en eenzaam was. Dat ik dat gevoel naar boven kan halen van een diep besef van kleinheid en oprechte angst dat het allemaal niet voor mij kan zijn.

Dat is het wel. Ik geloof het. De pijn en de twijfel die soms nog bovenkomt, leg ik neer bij Hem. Ik weet dat Hij mijn onzekerheid en mijn onrust kent en dat Hij het goed maakt. Dat Hij de wonden aanraakt met Zijn liefde.

Zoveel liefde. Heel diep van binnen voel ik dat. Op weg naar Goede Vrijdag raak ik dat gevoel niet kwijt.

Herken je dat?

 

 

 

 

Verkiezingen en vasten

Tags

, , ,

Morgen mogen we weer naar de stembus. Er is volop campagne gevoerd en morgen is de kiezer aan zet. Ik vind het leuk om te volgen, zowel de debatten als de reacties van burgers. Tegelijk vind ik het ook zorgelijk en raakt het me hoe negatief mensen zijn. Negatief over hun eigen leven en dat van de ander en hoe ze wijzen met hun vinger richting de overheid.

In deze weken leven we ook toe naar het feest van Pasen. Inmiddels is de veertigdagentijd aangebroken. Tijd van bezinning en van vasten. Veel mensen kiezen er bewust voor om te minderen in eten, in computergebruik en tv. Op veel manieren laten ze iets staan. Iets nalaten om ruimte te bieden aan iets anders.

Ik vast niet. Ik ben daar gewoon niet zo goed in. Ik vind het lastig om daar vorm aan te geven en misschien ook wel omdat ik me verzet tegen iets wat hoort en wat precies in die periode moet. Dat is misschien wel eigenwijs.

En toch….verkiezingen en vasten. Geluiden horen van negativiteit, van intolerantie richting de naaste, van onvrede over je eigen leven, van diepe eenzaamheid, van armoede en onveiligheid. Al die geluiden vang ik op en ze maken me verdrietig en ook boos.

IMG_0491Ik voel me machteloos bij zoveel negativiteit van sommige mensen. Van zoveel woede over een overheid die blijkbaar niets doet aan hun situatie. Tegelijk vraag ik me af hoe we als mensen zelf bezig zijn om de wereld om ons heen leefbaarder te maken. Daarmee wil ik niets afdoen aan alle moeilijke situaties die zich afspelen achter de voordeuren. Er zijn zoveel situaties die ontzettend triest en uitzichtloos zijn.

Ik betrek het maar op mezelf. Laat ik niet zoveel liggen aan zorg en tijd voor de ander? Niet alleen tijd voor de mensen om me heen, maar juist ook aan die mensen die daar niet zelf om vragen? Hoe betrokken ben ik echt bij de eenzame oudere, bij de asielzoeker in het AZC en bij mensen die afhankelijk zijn van de Voedselbank? Ik kan de overheid een spiegel voorhouden, maar durf ik daar als inwoner ook in te kijken?

Verkiezingen en vasten. Kijken naar de overheid en kijken naar jezelf. Uiteindelijk dragen we allemaal verantwoordelijkheid voor ons leven, ook voor onze zorg naar onze naaste. Waar kunnen we, ieder op onze eigen manier en met onze eigen draagkracht, daarin ons eigen steentje bijdragen? Iets doen in plaats van nalaten, om de ander ruimte te geven.

Nee, ik ben denk ik niet de juiste persoon om invulling te geven aan de veertigdagentijd, laat staan aan vasten. Toch, op mijn eigen wijze, wel een stukje bezinning in een tijd van verkiezingen en vasten!