Passende rol

Tags

, , ,

‘Ik heb de rol die ik wilde’ zei Aron halverwege dit schooljaar. Hij had het over de musical en was heel erg enthousiast. Vanavond mag hij die rol spelen in de eindmusical van groep acht. Daarmee neemt nummer twee afscheid van de basisschool en schuiven Iris en Marin weer verder op in de bovenbouw.

Het is aardig cliché om te schrijven dat je nog zo goed weet dat hij als kleuter voor het eerst naar school ging. Daar keek ik wel een beetje met spanning naar uit. Waar mijn dochters me altijd breed lachend uitzwaaiden nadat ik ze bij oppas of kinderdagverblijf bracht, Aron stond standaard huilend voor het raam. De leidsters verzekerden me dat dit binnen vijf minuten weg was en vol vertrouwen fietste ik dan de straat uit. Maar dat koppie voor het raam, ik kan het zo weer voor me zien.

Toch viel dat mee. Geen tranen bij het afscheid, geen gehang aan mijn been. Aron ging vrolijk naar school. Hij deed en leerde veel dingen met veel plezier. Hij kwam niet altijd vrolijk uit school. Wat hebben we veel afgekletst onderweg op de fiets. Dan kwam de frustratie er uit. Als hij zelf iets gedaan had om maar leuk gevonden te worden, maar waarvan hij wel begreep dat dat niet handig was. Als hij boos geworden was, omdat hij niet telkens tot tien kon tellen, als hij verdrietig was om wat er werd gezegd en hij niet altijd begreep dat het niet zo serieus bedoeld was. ‘Probeer dan niet te huilen’ zeiden we thuis. ‘Wat zou jij doen als het zelfs pijn doet in je hart’ antwoordde hij met veel frustratie in zijn stem.

IMG_0577

‘Soms moet je net een ridder zijn’ zei ik in een periode dat ridders en indianen nog heel stoer zijn voor een jongen. ‘Een ridder heeft een harnas. De pijlen komen dan wel op hem af, maar dat harnas beschermt hem, ook zijn hart.’ Dat begreep hij wel. Als er weer iets was wat hem raakte, probeerde hij dat harnas aan te trekken. Soms lukte dat en soms ook niet.

Het is ook lastig als je niet de snelle en vlotte voetballer bent. Dit jaar volgde hij zangles en met veel plezier. Je zag hem groeien daarin, want hoewel hij bij een optreden best zenuwachtig was, zingen kan hij wel. Waar veel jongens piloot of politie willen worden, wil Aron kunstenaar worden, boeken gaan schrijven en gedichten.

Vanavond speelt hij zijn rol in de musical. Afscheid van groep acht en opnieuw wacht ik met spanning af hoe het zal gaan in de brugklas. Zou hij dat harnas zo nu en dan nodig hebben of ben je dat als brugklasser echt ontgroeid? We wachten het maar af.

IMG_0578

Aron, ik ben zo supertrots op je. Met zoveel plezier kijk ik hoe je aan het puberen bent, naar je humor en steeds meer op eigen benen staan. Word maar kunstenaar, schep maar mooie beelden. Gebruik de taal om je gevoel te delen, dat wat in je hart leeft, deel het maar. Wat je ook gaat doen of wil worden, al word je alsnog piloot, als het maar de rol is die bij jou past.

Vanavond speel je een rol. De rol die je graag wilde. Ik weet het zeker, die rol gaat je goed af. Zet hem op, de laatste dag groep acht!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sokken

Tags

, , ,

‘Herkenbaar? Al die sokken op een hoop en er altijd een paar kwijt zijn. Er komt een moment dat je ze echt moet gaan uitzoeken. Tja, voor 10 cent per paar…dat extra zakcentje wil Marin wel.’ was het bericht dat ik plaatste op Facebook, samen met een niet helemaal scherpe foto van Marin en de wasmand. Wat een reacties kreeg ik.

IMG_0536

Blijkbaar raakte ik een gevoel van herkenning aan. Een enkeling herkende het niet, maar de meesten waren het met me eens: ergens verdwijnen er sokken! Weer anderen kwamen met goede raad. Zoals op elke kamer een eigen wasmand of de sokken wassen in een lingerienetje.

Ik heb geen ruimte in huis om in elke kamer een eigen wasmand te plaatsen. Niet elk kind heeft een eigen kamer, laat staan een eigen wasmand. Lingerienetjes…..ik heb er ruzie mee. Ik koop ze achteloos met een touwtje eraan en natuurlijk wikkelt deze zich dan in een creatieve krul rondom de wastrommel. Ik had ze uiteraard met een rits moet kopen. Tuurlijk, had ik die met een rits moeten kopen, maar waarom verkopen ze dan ook lingerienetjes met een touwtje?

Vrijdag, de dag van het facebookbericht, was ik heel actief geweest met het wegstrijken van al mijn strijkgoed. Dat waren twee en een halve mand vol, waaronder een heel stel overhemden van mijn man. Dat is niet mijn leukste klusje in het huishouden. Integendeel. Toch ging ik vol goede moed aan de slag en toen alles netjes weggestreken was en weer strak en glad in de kast lag, gaf dat een super voldaan gevoel.

Alleen die mand vol sokken staarde me nog aan. Sokken, die eenzaam en alleen waren achtergebleven na het vouwen van de was. Sokken waarbij je denkt: ik had jullie toch als tweetal in de wasmachine gegooid? Waarbij je dan de trommel nog eens nakijkt, de droger uitpluist, maar de sok gewoon onvindbaar blijft. Daar voel ik me dan wat dom bij. De sok krijgt een plekje in die mand. In de hoop dat die ooit verenigd wordt met zijn evenbeeld.

IMG_0537

Dus om het vrijdag helemaal aan kant te hebben, werd de mand met sokken ook in de kamer neergezet. Een enthousiast meisje sprong op van de bank en wilde maar wat graag de sokken bij elkaar zoeken. ’10 cent per paar’ zei ik en zeer geordend ging Marin aan de slag. Gebloemde sokken bij elkaar, sokken met een streepje, witte sokken en saaie papa-sokken. Ik kon het niet laten er een berichtje van te plaatsen op Facebook.

Weet je wat ik nog het leukste vond van al die reacties? De herkenning die het opriep. Soms is het zo heerlijk om dat op te merken en daar ook met een tikkeltje zelfspot om te lachen.

Sokken…sorry lieve tipgevers…het zal altijd wel een dingetje zijn en blijven. Ik ga mijn best doen. Ik ga echt mijn best doen.  Net als dat het wederom mijn voornemen is om alle strijkgoed meteen weg te strijken en niet te wachten totdat het een te grote berg wordt.

In gedachten zie ik mijn man glimlachen. Hij zegt niets, maar ik weet wel wat hij denkt.

Meerstammige boom

Tags

, , ,

Als je aan mij vraagt om een boom te tekenen, teken ik een stam met daarop een kruin. Dat is voor mij een boom. Ik zou niet snel een meerstammige boom tekenen. Ik kan al niet zo goed tekenen, dus ik hou het simpel. Meerstammige bomen zijn echter wel in!

Ja, dat leerde ik uit zo’n tv-programma waarin mensen huis en tuin verbouwen. Ik viel er middenin, in afwachting op dat wat ik echt wilde bekijken. Op tv lijken die klussen altijd heel simpel. Ik zie leuke ideeën, maar zie het mezelf nooit doen. Voor iemand die amper een vierkant recht kan knippen, zijn de zaag en de boor een stuk gereedschap dat ik liever in andermans handen zie.

IMG_0535

Ik ben ook gewoon niet zo’n doorsnee ‘oh wat is mijn huis toch leuk ingericht met tierelantijntjes en bij elkaar passende kussentjes en kleedjes en canvas doeken en steigerhouten panelen met foto’s van de kids aan de muur’ type. (Waar niets mis mee is, maar ik heb het niet in me.) Dus met enige reserves kijk ik naar deze programma’s.

Het ging nu echter over bomen. Ja, en dat had wel mijn aandacht. Hoewel ik me ook niet kon voorstellen dat ik ooit in een tuincentrum een boom zou uitzoeken. Een boom staat er of staat er niet en anders pak ik gewoon de eerste de beste elegante boom bij zijn stammetje en zou hem afrekenen aan de kassa.

Nee, hier absoluut niet, want de keuze is reuze. Niet alleen heb je bomen met een doorsnee stam, er zijn ook meerstammige bomen. Wat zo leuk is aan die bomen, is dat je doorkijkjes hebt en het maakt je tuin zo levendig. Daar had ik nooit bij stil gedaan.

20170618_174304

Ik vond het wel een mooi beeld. Waarom weet ik eigenlijk niet, daar kauwde ik nog een tijdje over na. Het raakte een beetje aan verschillen in meningen en zienswijzes. Verschillen kom je overal tegen. In de politiek en maatschappij, in je werk, in je gezin en ook in de kerk. Van die meningen die staan als een stam van een boom, diep in de grond geworteld. Dan denk je dat dat de waarheid is. Het voelt ook best onveilig als iemand ineens gaat schudden aan die stam en de stevigheid eruit haalt.

En soms weet ik het gewoon niet. Dan lijken al die stemmen en meningen best wel naast elkaar te kunnen bestaan en dan zijn er toch lelijke woorden naar elkaar, luisteren we niet en proef ik zoveel liefdeloosheid. Terwijl als je op een afstand er naar kijkt, nou dan geven al die meningen naast elkaar mooie doorkijkjes. Mooie doorkijkjes in persoonlijke verhalen, mooie doorkijkjes in hoe het ook zou kunnen. Zelfs doorkijkjes dat er niet altijd een goed of fout is.

20170618_173237

Zo mijmerde ik over de doorkijkjes. Ik vind op sommige momenten de boom met de stevige stam heerlijk om tegenaan te leunen. Vastigheid, zekerheid.  Nu ik er op let, zijn bomen met meerdere stammen ook zo gek nog niet. Die stammen die speels verschillende kanten op gaan. Je leren kijken naar het geheel en alles wat er tussenin zit. Ook dat heeft wat.

Hoe schrijf je daar een samenhangende  blog over?

‘In een meerstammige boom kan je ook klauteren en klimmen’ zei de bomenexpert op tv. Zo is het ook. Gewoon klimmen en klauteren en boven in de top ontdekken dat de wereld groter is dan jij denkt. Dat er niet alleen doorkijkjes zijn, maar ook een horizon. Zo klauterde ik zelf ook heen en weer in mijn gedachten.

Ik laat het lekker zo. Klim en klauter maar lekker mee.

 

 

 

 

 

 

 

Klimwand

Tags

, ,

Iris had een feestje. Ze gingen klimmen bij een klimwand. Dat vond ze eerst wel eng, maar ze klom toch. ‘Vond je het niet eng om los te laten?’ vroeg ik haar. ‘Neuh’ zei ze meteen ‘dat vond ik helemaal niet eng!’

Ik vond loslaten wel moeilijk. Op onze school hadden we ook een klimwand en op een keer met  gymnastiek gingen we klimmen. Ik liet me niet kennen en klauterde handig omhoog. Ik dacht helemaal niet aan mijn klasgenoot die het touw vasthield.

IMG-20170617-WA0000

Maar toen moest ik weer naar beneden. Dat was wel een dingetje. Ineens besefte ik dat ik op de persoon beneden moest vertrouwen. Stel dat het touw door zijn handen heen zou glijden, dan was ik in een te snel tempo beneden. Ik durfde niet.

Daar hing ik dan. De klasgenoten stonden toe te kijken, ze moedigden aan, maar ik bleef waar ik was. Ik zag het ineens voor me, dat er straks een ladder bijgehaald moest worden…..ik moest me wel loslaten. Ik keek naar beneden, de docent stond naast de leerling met het touw. Het zou wel goed komen….toch?

Ik liet los. Ik kwam veilig beneden.

Soms focussen we ons op de bergen en de muren in ons leven. We zoeken stevigheid tussen de voegen van ons bestaan. Dat lijkt veiliger dan met beide voeten op de grond te staan.

Ik moest loslaten, zoals ik ook in mijn dagelijkse leven zoveel moet loslaten. Gewoon maar de sprong in het diepe moet wagen. In plaats van de stugge stenen vastgrijpen en mijn zicht versmallen, gewoon maar loslaten. Vertrouwen hebben in de mensen om me heen die juist op ooghoogte dichterbij zijn. Naast je staan.

En waar mensen kunnen falen, God nooit. Hij is er altijd. Hoe diep getekend je leven ook kan zijn, je valt nooit uit Zijn hand. Hij laat jou nooit los!

Durf je het aan?

Iris durfde de wand te beklimmen. Mijn lieve meid, wat ben ik supertrots op jou!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘Til je voeten op’

Tags

, ,

‘Til je voeten op’ ik hoor het mijn ouders nog zo zeggen. Als meisje begreep ik niet zo goed wat ze bedoelden, want hoe til je je eigen voeten op? Het had natuurlijk iets met mijn manier van lopen te maken. Dat je slentert en je voeten mee laat glijden, gewoon een beetje achteloos, want ja ik was wel een dromer.

Een dromer let niet zo op de weg. Of het een verharde weg is, een schelpenpad of een zandweg, dat maakt eigenlijk niet zo veel uit. Een dromer als ik kijkt naar het decor en veel minder naar de voetafdrukken. In dat decor hoor je vogels fluiten, drijven wolken voorbij en hoor je het ruisen van de bladeren in de wind. In elk briesje dat er langs je wangen voelbaar is, glijden verhalen voorbij.

Dat is best wel fijn, maar soms ook lastig. Dromers struikelen over takken en drempels en ze lopen schrammen op door struiken langs de weg. Een dromer als ik loopt geregeld in de berm. Dat is niet altijd te volgen voor de ander. Als kind liep ik daar al tegenaan. Dromers moeten opletten, naar het schoolbord kijken. Luisteren en de leerstof in zich opnemen, zelfs als je het al lang begrijpt. Vooral vooruit kijken en niet om je heen.

IMG_0530

Dromen kan niet altijd. Dat begrijp ik ook wel. In het verkeer en in je werk, in je gezin, in je gewone dagelijkse leven is niet echt veel ruimte om te dromen. Doorgaan, bezig zijn, dat vult de dagen. De wereld is soms zo gemaakt voor doeners. Mensen die volop in het leven staan en er iets van maken. Mensen die de pas erin houden, orde scheppen in de chaos en het zand ontwijken en de grote waterplassen.

En ik….ik stond zo vaak met mijn voeten midden in het water.  Ik had de punten van mijn schoenen versleten en op mijn knieën pronkte meestal een pleister.  Ik wilde wel minder dromen, maar dan mistte ik de verhalen, de geluiden in de stilte, de fluistering van alles om mij heen.

Gisteren begon de avondvierdaagse. Marin en ik wandelen mee. Marin heeft er plezier in en ze dartelt en huppelt geregeld. Ze geniet op haar eigen manier. Het zand op de zandweg stoof omhoog. Tijdens het praten en lopen viel het me ineens op dat ik in de berm liep. Dat loopt minder fijn, kwam ik achter. Ik vroeg de persoon naast me iets op te schuiven en zo liepen we samen op een begaanbaar pad.

IMG_0532

Soms word je wakker uit je dromen. Soms word je je bewust van je eigen patroon en voetstappen. Weg droom? Nou nee, dat niet. Verhalen blijven wel langs je heen glijden, bomen blijven ritselen en vogels laten zich horen. De ene keer droom je daar bij weg, een andere keer is het op de achtergrond aanwezig. Het is er wel. Altijd.

Wandelend gisteren in de berm, hoorde ik ineens die stem in mijn hoofd en ik moest er stiekem zelf om glimlachen: ‘Lydia, til je voeten op!’

 

Keuteldag

Tags

, , ,

‘Ik heb vandaag een keuteldag’ zei ik vanmorgen en de kinderen keken me vreemd aan. ‘Ik heb een dag voor mezelf, even alleen in huis.’ Dat komt niet zo vaak meer voor, echt alleen thuis. ‘Ik wil een mama-Marin-spelletjesdag’ riep Marin meteen en Iris bedacht de mama-Iris-de stad in dag. Niets van dat, vandaag heeft mama haar eigen keuteldag.

Soms vind ik dat gewoon heel fijn. Zo’n dag dat je de muziek aanzet en de boel opruimt en ondertussen meezingt. De buren zijn overdag toch aan het werk, hooguit de postbode kijkt vreemd op. Een dag om vier uur lang vlees te laten sudderen, omdat je dan toch thuis bent en het ook zo lekker ruikt.  Dat je gewoon hardop kan praten en niemand je tegenspreekt of er doorheen praat. Dat je op je stoel kan zitten achter een kop koffie en luistert naar de vogels en verder gewoon niets. Zo’n dag dus.

Het liep al bijna in de soep, omdat Zahra vanmiddag een afspraak bij de fysiotherapeut had. Er viel nog een les uit, Zahra vond het niet echt nodig om naar school te gaan. Maar ze moest en ze ging. Wat inhield dat ik een halve keuteldag zou hebben, maar ik nam er genoegen mee.

Fijn zo’n morgen. Stofzuigen, opruimen, achter de koffie zitten en vogels luisteren en de mobiel ver weg in een laatje. En tijd nemend om te bidden. Dat ook. Ik bid elke dag, maar soms is er zo veel. Komen er zoveel mensen en situaties voorbij, dat ik voel dat ik daar de tijd voor moet nemen. In de stilte, in de rust en op mijn eigen plek.

IMG_0529

Vooraf las ik Prediker 3:1-8 een tekst die me aanspreekt. Voor alles is een tijd. Soms moet je daar keuzes in maken. Eén zin trof me in het bijzonder:

‘ …een tijd om te omhelzen en een tijd om af te weren….’

Ik dacht aan alles wat je als mens vaak omhelst. Verhalen, werk, taken, mensen, zoveel komt er op je weg. Mijn gezin, mijn kinderen, alles wat hen bezig houdt. Voor je het weet loop je met zoveel in je armen, op je schouders. Soms komt er zoveel op je af. Het is niet erg om dan even een stap naar achteren te doen en vanaf een afstand aanwezig te zijn. Als ik biddend kan verwoorden wat er in mijn hoofd omgaat, alles waar ik mijn zorgen om heb en wat me raakt bij God mag uitspreken, dan helpt mij dat om daarna weer volop aan de slag te gaan.  Om er gewoon weer te zijn, ook voor de ander.

Zahra kwam rond twaalf uur thuis. Natgeregend zag ik haar aan komen fietsen. Dag rust en stilte voor mij alleen. Met een grote handdoek stond ik klaar. ‘Verpest ik nou je keuteldag?’ vroeg ze. ‘Nee hoor helemaal niet, ik heb mijn moment gehad en ik vind het gezellig dat je er weer bent’ en ik wikkelde haar in de handdoek en knuffelde haar fijn. Zo gaat dat na een keuteldag.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Liedjes en geborgenheid.

Tags

, , , ,

‘Als ik liedjes hoor over God, voel ik me veilig’ zegt Marin tegen me. We hebben allebei een oortje in en luisteren naar de muziek op mijn telefoon. Een lied van troost en het verlangen dat God dichtbij wil zijn,  is te horen. ‘Dat heb ik net zo’ zeg ik tegen mijn jongste dochter. ‘Ja’ zegt ze eigenwijs ‘maar wij lijken ook op elkaar.’

Soms heb je die liedjes nodig. Soms vliegt het je zomaar aan. Is er onrust en voel je diep van binnen het verdriet. Zo zat ik gisteren ook in de kerk. Een mooie blijde kerkdienst, waarin zes jongeren voorin de kerk belijdenis deden van hun geloof. Pinksteren, feest van de Geest. Feest van licht en hoop en troost.

Ondertussen…

Soms heb je liedjes nodig om je veilig te voelen of om aangeraakt te worden. Zo zongen we het lied   Wees mijn verlangen

‘U als mijn Vader en ik als Uw kind, dat in Uw armen geborgenheid vindt’

IMG_0527

Ik kon het niet zo goed meezingen. Om me heen kijkend zag ik zoveel mensen met verhalen van verdriet en zorg. Zoveel eenzaamheid, zoveel wat we van elkaar ook niet weten. Ik proef soms het vooroordeel en het onbegrip. Ik proef de verbinding, maar soms ook de afstand.  Geborgenheid? Kijk om je heen, verder dan de muren van de kerk. De wereld huilt. Weer een aanslag in Londen, een meisje van 14 vermist ……vermoord. Waarom?

Ik kon het even niet meezingen. Pinksteren, feest van de Geest. Feest van licht en hoop en troost. In het zwijgen, luisterde ik en ik slikte mijn tranen weg.

Soms heb je een liedje nodig. Adem in, adem uit. Want waar antwoorden op het waarom niet gegeven worden, kan je zelf wel dat stukje geborgenheid geven. In woorden, aandacht en daden, in de knipoog en de kaart. In zoveel kleine en grote gebaren mag je zelf een lichtje zijn in een wereld die huilt. Dat zongen we ook in deze kerkdienst. We zongen de jongeren toe en ook onszelf als gemeenteleden. Voor ieder persoonlijk de bede om zelf ook tot zegen te zijn voor de ander. Een plek waar het veilig is, geborgenheid voelbaar is.

Geborgenheid. Ik voelde het zo intens, samen met Marin op de bank. Haar hoofd op mijn schouder. Samen luisterend naar een liedje vol troost. ‘Als ik liedjes hoor over God, voel ik me veilig’ ze zei het zo treffend.

Soms heb je een liedje nodig.

 

 

 

#Tag: zing, vecht, huil, bid, lach, werk en bewonder.

Tags

, , , , , ,

Toen werd ik ineens getagd door Deborah aan de Wiel die zelf ook een blog heeft: Kijkmomentjes . Zij was daarvoor getagd met de vraag om aan de hand van het lied van Ramses Shaffy een aantal vragen te beantwoorden. Nu liggen de vragen bij mij. Ik neem de uitdaging maar aan.

IMG_0513

Zing: Wanneer zing je?

Ik ben niet het type dat zingend onder de douche staat. Ik zing wel, als ik alleen ben en ik met de poetsdoek door het huis ga. Soms zing ik zomaar op de fiets. Zingen doe ik met de kinderen en in de kerk. Zingen met anderen is fijn, maar alleen zingen terwijl de ander mij kan horen….daar word ik wat verlegen van. Als kind durfde ik dat wel. Op familiedagen zong ik voor mijn opa en oma. Ik geniet nu van mijn kinderen die zonder schroom een solo zingen. Ik hoop dat zij dat niet afleren en zich daarin vrij blijven voelen.

Vecht: Beschrijf de laatste keer dat je hebt gevochten, voor jezelf of een ander.

Dat vind ik een lastige vraag. Vechten zit een beetje in mijn aard. Vechten om jezelf te zijn, vechten tegen vooroordelen, vechten om je talenten tot bloei te laten komen, vechten voor mijn kinderen en veel gevochten om maar dat beeld van God als Vader eigen te maken. De laatste keer dat ik vocht, was een klein gevecht. Vechten tegen tranen, die er zomaar kunnen zijn en die me kwetsbaar maken. 

Huil: Ben je snel geëmotioneerd?

Nou zeker! Ik kan huilen om heel veel. Van beelden op tv, om opmerkingen die me kwetsen, om de pijn en het verdriet van de ander. Ik heb alleen geleerd om een muurtje om mijn verdriet te bouwen. Daardoor huil ik niet altijd, terwijl de ander dat merkt. Daarvoor is een schouder nodig en het gevoel van veiligheid. Soms komt het er ook ineens spontaan, omdat het wordt aangeraakt. Een waterval aan tranen, maar dan is het er ook uit. Ik huil standaard bij het snijden van een ui. Lekker ongegeneerd.

IMG_0248

Bid: Hoe uit je jouw spiritualiteit? Waar geloof jij in?

Ik ben christen, zo ben ik ook opgegroeid. Toch is het geloof in God, in Jezus, in de Heilige Geest, iets waar ik bewust achter sta. Ik ben er door gevormd, maar ik heb daar ook mijn eigen weg in leren gaan. Ik heb geworsteld met het thema vergeving, met God als Vader, met het je geliefd weten bij God. Dat was een donkere periode in mijn leven, waarin een enkeling mij hielp of luisterde en bad. Misschien dat ik daarom wel een blog ben begonnen. Om iets van die kwetsbaarheid te delen, dat je als christen ook je momenten van twijfel en onrust kunt hebben. Ik ben zelf veel meer rust gaan ervaren en vanuit die rust kan ik, ook als het moeilijk is, er op vertrouwen dat God mij nooit loslaat.

Lach: Wie maakt jou aan het lachen?

Nou, dat kan iedereen wel. Ik zie wel snel ergens de humor van in. Ik kan lachen om een klein gebaar, om de opmerkingen en capriolen van mijn kinderen, ik kan lachen om mezelf als ik bijvoorbeeld weer tegen een deurpost aanloop. Ik kan ook lachen om een film of een boek. Deze week ging ik uit eten met mijn vriendin Aletta. Ik denk dat wij samen kunnen lachen om hetzelfde, terwijl de ander ons niet begrijpt. 

Werk: Werk je om te leven of leef je om te werken?

Lastig. Er was een periode dat ik echt moest werken om genoeg inkomen te hebben voor ons gezin. Toch heb ik nooit het gevoel gehad dat ik daarom werkte. Zowel in het ziekenhuis, hospice en nu in het verpleeghuis, doe ik mijn werk met veel plezier. Verpleegkundige is een mooi beroep, maar ook een voorrecht. Je mag dichtbij mensen komen, je bent er op hele kwetsbare momenten bij. Daarnaast heb ik altijd wel behoefte aan uitdagingen en trek ik graag extra taken naar me toe. Dat maakt mijn werk leuk. Maar er is meer dan werk alleen. Naast mijn werk doe ik ook van alles en bovenal heb ik een gezin. Dat laatste staat bovenaan. 

image

Bewonder: Wie bewonder jij en waarom.

Er zijn veel mensen die ik bewonder. Ik bewonder vooral mijn man Arnold, die altijd  naast mij is blijven staan. Ik leerde hem kennen op een moment in mijn leven dat het echt heel moeilijk was. Waar anderen de situatie bij ons thuis lastig vonden, negeerde hij mij niet. Hij was er gewoon, hij luisterde. Hij was de schouder, bij hem kon ik me kwetsbaar opstellen. Ook later in ons huwelijk, toen ik God zo zocht en ik worstelde met vergeving, had hij eindeloos veel geduld. Hij gaf mij de tijd om te twijfelen, om te worstelen en te vechten. Volgende week maandag zijn we 19 jaar getrouwd. Ik voel me gezegend met mijn gezin, met hem. Zo ontzettend blij met hem.

Van welke blogger zou jij heel graag de antwoorden op deze vragen willen zien?

Ik volg de blog van Margé Buitinga en ik tag haar. Voel je vrij om het ook in te vullen, maar voel je niet verplicht!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Kleurplaat

Tags

, , ,

‘Mijn moeder houdt niet van kleurplaten die niet netjes zijn ingekleurd’ zei mijn klasgenootje van de kleuterschool. Dus belandde de kleurplaat niet bij de moeder en waar die wel bleef, weet ik niet meer.

Als ik geduld had, kon ik netjes kleuren. Geduld had ik echter niet. Ik had geen rust in mijn gat om de vele stukken lucht blauw te maken. Ik keek veel liever naar de lucht. Naar de wolken die speels overdrijven en de vogels die verder vliegen dan mijn gedachten konden gaan. Ik huppelde het liefst over paadjes in het gras op zoek naar schatten. Bij schatten moet je dan denken aan wormen en torren, stenen en bijzondere takken.

Ik geloof niet dat ik anderen daarin meenam. Welk meisje geniet van mieren die over haar hand een weg zoeken, van zanderige wormen kronkelend in een rode emmer? Wie ligt er graag op een zonnige dag met de rug in het gras te staren naar de wolken? Bij elke wolk een nieuw verhaal. Wie zong er mee als ik schommelde? Wie begreep dat meisje in de tuin?

Op zoveel manieren bleef ik niet binnen de lijnen van wat gebruikelijk is. En weet je…..soms, eigenlijk heel vaak, dacht ik dat ik daarom niet goed genoeg was. Was het net alsof mijn kleur de ander niet aanstond of raakte. Alsof het gekras in mijn leven de ander weg deed kijken. De strepen er niet mochten zijn.

IMG_0512

Ik denk dat we allemaal die momenten wel herkennen, dat we voelen en merken dat we de buiten de lijntjes gaan. Dat we kleur geven aan ons leven op een andere manier dan de ander had verwacht. Soms lichter en soms zoveel tinten donkerder dan de ander graag wil zien. Soms zijn er ineens de krassen vol boosheid en pijn. Soms missen we teveel om alle vlakken in te kunnen kleuren, soms is het nog niet ingevuld.

Ik heb moed moeten verzamelen om de kleurplaat van mijn leven te tonen in mijn gebed. Zo bang geweest voor de afwijzing. Hij ziet de krassen toch ook? Hij merkt toch ook mijn ongeduld en daar waar ik wat makkelijk was? Hij ziet toch echt wel de plekken waar ik buiten de lijntjes ging en de vlakken die ik weg had willen gummen, maar wat niet is gelukt.

Ja dat ziet Hij. Jezus ziet hoe je kleur geeft aan je leven. Op jouw eigen persoonlijke manier. Met de tinten en patronen die passen bij jou. Jouw eigen stijl. Hij zegt niet dat het waardeloos is. Dat geloof ik niet. Als je met je eigen leven bij hem komt, kijkt hij mee. Sterker nog, hij pakt je hand en helpt je als het je alleen niet lukt. Hij laat je ook zien hoe het anders kan, maar hij veroordeelt jou niet.  Hij vindt jouw leven waardevol. Zelfs zo dat je door hem bij God de Vader kunt komen. Met heel je leven, gewoon zoals je bent.

Ik zorg voor jou

Tags

, ,

‘Ik zorg voor jou’

Aan het begin van je leven, als je net geboren bent. Mijn handen die je pakken en je aan de borst leggen van je moeder. Ik baad je, ik wieg je als je huilt. Ik zwaai je uit als je in je maxi cosi bij je moeder op schoot het ziekenhuis verlaat. Trotse papa bij je.

Ik zorg voor je als je na een ongeval gewond op straat ligt of hulp nodig hebt na een hartaanval. Ik zorg voor je als je aan het infuus moet. Als je de injectie krijgt waar je zo tegenop ziet, de kuur waar je zo beroerd van wordt. Als jij je niet redden kan, was ik jou. Ik ondersteun je waar ik kan, ik praat met je. Wat hebben we samen soms mooie gesprekken.

20170512_134347

Ik zorg voor je, als je boos bent en bang. Als de wereld zo donker lijkt en de pijn van het verleden nog steeds het heden bepaalt. Dan mag je hier zijn, hier mogen stiltes vallen, mag je even tot jezelf komen. Hier zorg ik voor jou, als het thuis niet langer gaat.

Ik zorg voor je. Als je ouder bent, als de hulp meer wordt. Ik kleed je aan, ik kam je haren in model. Ik zit naast je als je ’s nachts de slaap niet vatten kan en maak een beker melk voor je warm. Als je geheugen flarden worden, als maskers afvallen en zelfs je eigen ik verdwaalt, dan pak ik je hand. En als je stervende bent, ben ik dichtbij. Ik zorg voor jou en je naasten.

Ik zorg voor je. Zoveel mensen die dat door hun vak mogen zeggen en denken. Werken in de zorg, is zorgen voor de ander. In soms hele kwetsbare situaties, op het randje van het leven en de dood. In alle drukte van het werk en negativiteit (het is niet alleen Poep en zo.) die er soms overheen hangt, is het wel een mooi beroep. Het is zorg verlenen en niet afgeremd worden door wie iemand is als persoon. Ras, religie, beroep of geaardheid, dat maakt niet uit. In de zorg is er altijd iemand die voor je klaar staat en laat zien en merken: ‘ik zorg voor jou!’