Beurtbalkje

Tags

, , , ,

‘Hoe noem je dat ding dat op de lopende band bij de kassa wordt neergelegd om de boodschappen van de één te scheiden van de ander?’ en hij keek de anderen aan tafel triomfantelijk aan. Hij herhaalde een vraag uit de inburgeringscursus. Wij haalden onze schouders op. ‘Stokje’ zei ik nog zeer suf. Toen niemand het bleek te weten, gaf hij het antwoord maar: ‘Beurtbalkje!’

Beurtbalkje! Bij een inburgeringsexamen willen we dus graag dat het beurtbalkje goed tussen de oren zit van de medelander die graag Nederlander wil worden. Het is toch enigszins lachwekkend. Niet dat een beurtbalkje onbelangrijk is. Integendeel. Het geeft alleen maar chaos als dat beurtbalkje niet netjes tussen de boodschappen wordt neergelegd. Voor je het weet betaal je mee aan een paprika dat net te dicht tegen jouw waspoeder aankroop. Zeker super nuttig, zo’n beurtbalkje.

Beurtbalkjes. Wie heeft toch bedacht dat dat woord goed ingeburgerd moet zijn? Dat moet dan bijna wel een gefrustreerd persoon zijn. Iemand die waarschijnlijk bij de rij van de kassa stond, een winkelkar steeds voelde drukken tegen zijn of haar achterwerk. Bij wie de voorganger het beurtbalkje niet achter haar boodschappen plaatste, omdat die dacht dat de volgende dat moest doen. Vervolgens plaatste gefrustreerd type het beurtbalkje dan maar zelf, terwijl die ondertussen alsmaar bozer werd op de bumperklever achter zich. Van die duwers die denken dat als je maar hard genoeg drukt de persoon voor je vanzelf wel verder naar voren schuift. Dat doe je uiteraard niet, eigenwijs als je bent. Dat dan ineens jouw prei wordt gepakt, omdat de caissière haar weekend doorneemt met haar collega tegenover haar en de prei gedachteloos oppakt.

Dan knapt er ineens wat. Ineens is het genoeg. Gefrustreerd type loopt rood aan. Geeft de kar achter zich een iets te hard zetje en roept bijna stampvoetend: ‘Dat is mijn prei! Hij ligt toch overduidelijk achter het beurtbalkje!!!!!’

Het moet wel zo zijn gegaan. Toen gefrustreerd type later bedaard was en achter het bureau kroop om het inburgeringsexamen samen te stellen, werd het beurtbalkje er aan toegevoegd. Het is belangrijk te weten dat Nederland een democratie is, dat in dit land zowel mannen als vrouwen werken, wat onze hoofdstad is, maar minstens zo belangrijk is het beurtbalkje. Tevreden leunde iets minder gefrustreerd type achterover in de stoel, glimlachend.

Zo mijmerde ik vandaag. Ik zal het woord nu nooit meer vergeten.

‘Maar ja, wie weet dat nou?’ vraag ik aan Zahra terwijl we in de supermarkt zijn. Als we in de rij staan, vraag ik baldadig aan de man voor mij of hij mij het beurtbalkje wil geven. De man pakt het beurtbalkje en kijkt me vervolgens lachend aan. ‘Alstublieft mevrouw, u bent goed ingeburgerd!’

Advertenties

Kop in de zon, wind in de rug.

Tags

, , ,

Kop in de zon, wind in de rug.

Meisje op een kinderfiets. Slingerend over de schelpenpaden door de duinen van Ameland. Hier was de rust en vrijheid, hier kon ik onbevangen kind zijn. Zorgeloze weken, waarin ruimte was om op pad te gaan. Vaak samen met mijn zussen erop uit ging. We bouwden hutten tussen de struiken, stapten af om bloemen te plukken, snoven de zeelucht op. Dat gevoel van ongekende vrijheid, van zoveel moois om mij heen en gewoon maar gaan en ontdekken….Ameland was voor mij, naast onze grote tuin, een klein stukje paradijs.

IMG_4271

De zee altijd dichtbij. Golven hoog en soms ook heel bedaard. Geen besef van tijd, eindeloos je gedachten laten gaan en achterlaten op het strand. Met je zonverbrande rug de duinen inlopen en meer dan anders voelen dat God bij je is. Ook als de zee op de achtergrond komt, de branding niet zichtbaar is en er geen schelpenpad meer is die je uitnodigt om onbevangen op weg te gaan.

Kop in de zon en de wind in de rug.

Het ‘Ameland-gevoel’ is een gevoel van kleine momenten in de tijd. Momenten waar ik met heimwee aan terugdenk. Dat zorgeloze, dat vrije, dat diepe gevoel van alles kunnen loslaten. Dat gevoel is niet meer zo alledaags. Er is zoveel wat me bezig kan houden, wat me diep, heel diep kan raken. Zoveel waar ik druk mee ben en wat mijn energie vraagt en vergt.

Nee, het leven is niet altijd kop in de zon en de wind in de rug. Integendeel. Ik heb heel wat duwtjes nodig gehad om verder te kunnen komen, om door te trappen. Ik zie om me heen ook zoveel mensen die een duwtje nodig hebben. Ik zie jou. Ik gun je zo die kop in de zon en de wind in de rug. Moedeloos word ik vaak van zoveel verdriet en gemis.

Hoe harder het regent en hoe meer het stormt, hoe meer ik mijn ogen even sluit.

img_0657

Stilte. Tijd nemen. In gedachten weer even op dat schelpenpad, blond meisje op een kinderfiets. Zingend, dromend de berm inrijdend en ontdekken dat er meer is dan dat. Gewoon maar stil zijn en je verwonderen. Je gedachten neerleggen in een persoonlijk gebed. Ultiem gevoel van loslaten van alles wat je te lang met je mee hebt gezeuld.

Ik stap weer op. God gaat mee. Ook in de tegenwind en de hagelbuien. In de storm en de mist, als je bijna niets meer ziet. Daar vertrouw ik op. Dat is een diep gevoel dat ik altijd met me meedraag en die zorgt dat ik ondanks alles onbevangen op weg kan gaan.

Kop in de zon, de wind in de rug.

Fiets je mee?

‘Dag huis, dag tuin, dag opbergschuur.’

Tags

, , ,

‘Dag huis, dag tuin, dag opbergschuur…’ geijkte opmerking die galmde door de auto als we op vakantie gingen. Volgens mij heette vroeger een kinderprogramma zo. Later, bij ons eigen huis, bleven we het zeggen als we de weg opreden en voorbij het huis reden. Op weg naar ons vakantieadres, nog even zwaaien: ‘Dag huis, dag tuin, dag opbergschuur.’

Zojuist hebben we voor het laatst het pad aangeveegd. Het huis doorgelopen en vervolgens bij de notaris onze handtekeningen gezet. Ons oude huis is nu echt niet meer van ons. Het is goed zo, we zijn immers superblij met ons nieuwe huis. Een huis met zoveel meer ruimte voor ons als gezin, maar ook met zoveel meer mogelijkheden om gastvrij te kunnen zijn. Een huis wat bij ons past. Het voelt ook echt als thuis.

De afgelopen tijd was druk. We moesten het nieuwe huis inrichten en het oude huis leeghalen. Verhuizen in december is niet aan te raden. De vloerbedekking moest eruit, de schuur moest worden opgeruimd en de zolder worden leeggehaald. Dat laatste was zeker een klusje. Daar stond een voorraad aan spullen opgeslagen. Van trouwjurk tot matrassen, koffers, puzzels en de kinderwagen. Wat kan je als mens veel verzamelen, waar je vervolgens niets meer mee doet. We hebben veel weggedaan, maar ook mooie herinneringen bewaard en herontdekt. Foto’s, knipsels, schoolkrantjes en een koffer vol brieven.

Vanmorgen zaten mijn man en ik te wachten in het oude huis. Het was erg vroeg en we misten de koffie. Ik keek rond in de kale woonkamer. Totaal ontdaan van alle gezelligheid en warmte. En toch zaten we hier heel knus samen te wachten. Zittend op de vensterbank. Zoals we meer dan vijftien jaar geleden ook samen dit huis introkken. Dit was echt ons huis en ons ‘thuis.’

Thuis maak je samen. Je huis is uiteindelijk maar een huis van stenen. Dat gevoel dat je ‘thuis’ bent, voel je bij een ander. Een plek waar je ruimte hebt om jezelf te zijn, ook in je kwetsbaarheid. Dat gevoel wens ik je toe, bij je partner of je gezin, bij vrienden en mensen waar je veel van houdt. Dat tintelende gevoel van binnen dat de bevestiging geeft: ‘Bij jou is het veilig, bij jou voel ik me thuis.’

Een huis verkoop je en dan is het niet meer van jou. Thuis neem je mee, mag je uitdragen en ontvangen, waar je ook bent!

‘Dag huis, dag tuin, dag opbergschuur…..’

(Onderstaand lied van Marco Borsato vond ik toepasselijk. Ik twijfelde wel. Thuis is niet altijd zo zoals Marco het verwoordt. Niet in alle huizen voelt het veilig en vertrouwd. Des te meer reden om het ‘thuis’ gevoel uit te dragen aan mensen om je heen, het is soms meer nodig dan je denkt. Ik hoop dat je, als je eigen huis niet veilig of warm aanvoelt, er mensen om je heen zijn waar je je thuis voelt en thuis mag zijn)

Ondersteunen

Tags

, , , ,

Machteloos voel ik me soms. Ik zou willen dat ik meer kon doen voor de ander. We zeggen zo vaak in de kerk dat we ‘elkaars lasten’ dragen, maar ik kan heel veel moeiten en verdriet niet op mijn schouders nemen. Er zijn veel zorgen en problemen, waarbij je een luisterend oor kunt bieden of kan bidden met de ander. Dat zeker. Ziekte, zorgen en moeiten, het blijft iets wat je als naaste vaak niet kunt overnemen. Zelfs niet voor een deeltje. Dat voelt machteloos.

Ik moest denken aan Mozes. Alweer. Mozes die de staf opheft naar God, terwijl het volk Israël vecht tegen de vijand. (Exodus 17:8-16). Als de staf omhoog geheven was, won het volk. Liet Mozes de staf zakken, dan won de tegenstander. Mozes houdt de staf omhoog. De vermoeidheid slaat toe. Dan zijn daar ineens Aaron en Chur. Twee mannen die de taak en last van Mozes niet kunnen overnemen. Ze kunnen het wel lichter voor hem maken. Ze leggen een steen neer, waar Mozes op kan zitten. Wat ik het mooiste vind, is dat ze zijn armen ondersteunen. Daardoor konden Mozes’ armen opgeheven blijven.

Ik vind dat een treffend en sprekend beeld. Een taak of roeping kan jij als persoon op je nemen. Wat is het goed als er dan mensen om je heen zijn en staan, die je ondersteunen in de taak. Ziekte, moeiten, verdriet, mensen om je heen kunnen dat niet altijd van je wegnemen. Ze kunnen wel een schouder voor je zijn. Een schouder waar je op mag leunen, waar jij je hoofd mag neerleggen. Waarbij je mag huilen, mag praten, mag klagen.

Soms voelt het zo machteloos. Ik zou mijn armen breder willen uitstrekken en mijn schouders sterker voor de moeiten van anderen. Dat kan niet. Ik kan wel de ander ondersteunen, zodat de ander kan volhouden. Zodat de ander zich gehoord voelt en begrepen, woorden kan geven aan verdriet diep van binnen. Ik kan wel de handen vouwen, samen met de ander bidden.

Met je aanwezigheid een rustpunt zijn voor de ander. Op adem komen, ruimte om je hart te luchten.

Machteloos voelt het soms. Ik bid voor moed voor al die mensen die zoveel alleen moeten dragen. Ik bid dat we als omgeving daar oog voor hebben. Dat we zonder schroom er willen zijn voor de ander. Zonder vooroordeel, onvoorwaardelijk.

Ik pak je arm. Ik ondersteun je. Nee echt, je hoeft het niet alleen te doen. Wij staan om je heen. Waar we niet de zorgen kunnen overnemen, mag je wel op ons leunen. Blik omhoog, naar God gericht.

Treffende ansichtkaart

Tags

, ,

We zijn verhuisd. Groter en ruimer en we zijn er blij mee. Natuurlijk is het even wennen. De straat en de omgeving is anders, andere buren, andere geluiden, het is gewoon allemaal anders. Ons oude huis komt steeds meer op de achtergrond te staan. In januari dragen we het over aan een andere bewoner. We moeten het nog wel goed achterlaten. Op zolder staat nog van alles. Dus gingen manlief en ik deze week moedig aan de slag om te kijken wat bewaard moest blijven en wat toch echt weg kan.

Terwijl we daar zo mee bezig waren, kwam ik een ansichtkaart tegen. Ooit aan Zahra gegeven door haar juffen toen ze afscheid nam van een groep. Voor op de kaart stond een tekst die binnenkwam. Een tekst die zo treffend was na allerlei berichten van ziekte en zorgen bij mensen dichtbij ons. Op de kaart stond: ‘God belooft: Ik zal je niet in de steek laten, ik zal je helpen.’ Deze tekst is gebaseerd op de tekst uit Jozua 1:5 uit de Bijbel.

Thuis las ik het na.

Het staat in een gedeelte waarin Jozua de taken van Mozes overneemt. In de nieuwe Bijbelvertaling staat: ‘….Zoals ik Mozes heb bijgestaan, zo zal ik ook jou bijstaan. Ik zal niet van je zijde wijken en je niet verlaten.’ Woorden die God sprak tegen Jozua, maar die ook gelden voor ons. Zo waardevol, als je mag vertrouwen op een God die altijd bij je is en altijd met je meegaat.

In ons oude huis liggen de herinneringen, ook aan jaren met donkere en verdrietige randen. Jaren van zorgen en van rouw. Wat ik daar heb mogen leren, is vertrouwen op Gods zorg. Zeker in die momenten dat ik God niet zag en mijn vertrouwen wankelde. God was er en Hij bleef. Zijn zorg en zijn genade heb ik juist in dat huis mogen ontdekken. Dat sluiten we nu af en we gaan nieuwe momenten opbouwen in ons nieuwe huis. God blijft. Waar wij ook gaan of staan, Hij gaat mee. Dat vind ik een rijke en troostvolle boodschap.

Morgen is het oudejaarsavond, we staan aan de drempel van een nieuw jaar. Wat gaat er gebeuren? Wat gaan we meemaken? Misschien kijken we ver vooruit, naar iets wat op de planning staat en waar we ons op verheugen. Een nieuwe baan, een huwelijk, gezinsuitbreiding, een examen, studeren, een wereldreis…..Misschien leven we op dit moment bij de dag. Reikt onze horizon niet zo ver. Jij en ik weten niet wat we gaan meemaken, of onze zorgen weggenomen worden en of onze dromen uitkomen.

En dan dat kaartje, soms krijg je iets onder ogen op het goede moment. ‘…Ik zal je niet in de steek laten, ik zal je helpen.’ Dat zijn woorden die je mee mag dragen, ook het nieuwe jaar in. Of we het nu volop ervaren, of dat we het gevoel hebben dat God ver weg is, Hij is er echt. Hij gaat met ons mee. Hij wijkt niet van onze zijde. Hij verlaat ons nooit!

Vertrouw daar maar op!

Kerst 2017

Kerst. Licht dat doorbreekt in de duisternis. Duisternis van zorgen en verdriet, van ziekte en van rouw. Van wankelend vertrouwen en het zicht kwijt zijn op een toekomst. 

Licht in de duisternis. In een wereld vol oorlog en geweld. Van honger en ongelijkheid. Van haat en verdeeldheid. Van natuurrampen en milieuvervuiling. Waar is dat licht? 

Ik tuurde de hemel af. Ik zocht naar de ster, het lichtje aan de horizon. ‘Here God wijs ons de weg als wij het niet meer weten en als het donker is.

Kerst leert mij te knielen. Bij de kribbe in de stal. Laag bij de grond. Hier mag je klein zijn, hier hoef je je niet beter voor te doen. Stil zijn. Verwondering. Bij de kribbe mag je blij zijn. Je dankbaarheid uiten. Bij de kribbe mag je huilen. Troost zoeken als het moeilijk is. 

Kerst. Licht in de duisternis. In dat schijnsel leerde ik te vertrouwen dat er altijd, zelfs als je het even niet ziet, er een toekomst is. 

Kerst. Samen onderweg zijn naar een toekomst waar het nooit meer donker is!

Zegeningen tellen

Tags

, ,

‘Tel je zegeningen…..’ ik hoor het sommigen nog zo zeggen. Terwijl je wereld instort en er scherven om je heen zijn….’kijk ook maar naar de mooie dingen!’

Nou en dat deed je natuurlijk ook. Je wil niet verbitterd en klagend door het leven gaan. Dat leven is niet altijd even leuk. Er gebeuren zoveel dingen. Mooie en minder mooie momenten. Momenten van blijdschap en van rouw. Periodes van roze wolken, maar ook diepe momenten van verdriet. ‘Tel je zegeningen….’ alsof je nooit eens klagen mag!

‘Tel je zegeningen’ ja daar kon ik niet altijd wat mee. Het was een zin waarmee het gesprek ten einde liep en de tranen weer werden gedroogd. Alsof het verdriet er niet mocht zijn en gemis niet uitgesproken mocht worden.

Toch is tellen niet verkeerd. Als verdriet een plek kan hebben en benoemd mag worden, is er ruimte om ook om je heen te kijken. Dan staar je je niet blind op de muur van tegenwerking en teleurstellingen, maar kan je verder kijken dan dat. Rondom je zien wat er aan lichtpunten zijn, of de zon voelen die volop straalt.
20171101_1715542067715713.jpg

‘Tel je zegeningen’ ik tel ze vandaag in het bijzonder. Dankdag is een dag om te kijken naar al het moois dat je krijgt van God. Dat is meer dan je huis, je bord vol eten, je gezondheid en je werk. Dat is dat diepe vertrouwen en een heel zeker weten dat God er altijd is. In de mooie momenten, maar zeker ook als je hart huilt. Als je intens gelukkig bent, of als er zorgen zijn. Als je volop in het leven staat, maar ook als het sterven nadert. Leven uit genade, is leven uit dankbaarheid.

‘Tel je zegeningen’ niet als een dooddoener. Klagen mag best wel, huilen ook.  Wel als een uitnodiging om over die berg van verdriet, zorgen en eenzaamheid heen te kijken en te merken dat je tellend vingers tekort komt.

Ik wens je die zegen toe. Vooral als je op een dag als Dankdag merkt dat je zoveel hebt om voor te bidden. Zoveel, dat je niet aan tellen toekomt.

Dankbaar!!!

Tags

, , , ,

Het is druk in huize Scheringa. Gezellige drukte die ineens ontstaat omdat alles zo snel gaat. Begin van dit jaar hebben we ons huis te koop gezet. Ondanks dat het allemaal niet zo vlot ging als ik wilde, hadden we geduld. Veel te klein huis voor ons als gezin, maar ach we schikten ons erin.

Halverwege dit jaar hebben we een bod gedaan op een huis. Een huis dat een goed gevoel bij ons samen had.We durfden het risico aan. Het moest ook wel, ons gezin had echt meer ruimte nodig. Tuurlijk was dat spannend, maar soms moet je er ook op vertrouwen dat het loopt zoals het loopt. Dat je momenten die voorbij komen, aangrijpt en niet uit je handen laat glippen.

Tijdens al die perikelen van het kopen, was daar ineens een bod op ons eigen huis. Wat een gevoel van dankbaarheid, een sprong in de lucht.

Vandaag hebben we de (voorlopige) koopovereenkomst getekend, ons huis is nu officieel onder voorbehoud verkocht. Vreemd om de koper in de ogen te kijken, te weten dat die persoon in ons huis gaat wonen. Ons plekje van meer dan 15 jaar lief en leed. Toch voelt het goed en zijn we allemaal langzaam aan het wennen aan het idee. Kleuren voor de muren worden bedacht, lampjes voor in de kamer en Aron heeft zelfs het balkon al ingericht dat aan zijn kamer grenst.

Deze week heb ik al veel kunnen inpakken en het geeft de nodige gedachten en herinneringen als je bepaalde spullen in je handen houdt. Passeren al die jaren even de revue. De verdrietige momenten, de momenten van zorg, maar vooral ook de mooie momenten en de momenten van zegen. Dat overheerst, die zegen, keer op keer. Zegen, zelfs als het vertrouwen klein is, als je het bijna niet merkt. Het is er wel. Druppeltjes, zoals ik mijn vorige blog schreef.

Dankbaar. Tijdens al die parafen en handtekeningen die we moesten zetten, is dat een gevoel dat alsmaar naar boven borrelt. Zo ontzettend blij!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Druppelsgewijs

Tags

, ,

Druppelsgewijs. Zo teer en kwetsbaar kan het zijn.

IMG_0635

Kleine rimpelingen aan de oppervlakte, maar op de bodem was er zoveel meer. Verborgen verhalen die het water troebel maakten en de hemel onzichtbaar voor iemand als ik. Beetje tegen de stroom in zwemmend. Tegendraads.

Tegendraads, maar volop op zoek naar dat vertrouwen in de onderdompeling en de bevrijding van water. Ik spiegelde me aan iedereen die zo ontspannen kon zwemmen, kon lopen op het water. Ik dreef amper. Ik was bang om te zinken, om koppie onder te gaan. Zou ik dan nog bovenkomen? Hoe kan je schreeuwen om een verfrissende regenbui na een hete zomerdag als je tegelijk zo wegloopt van het water? Als je zo bewust bent van je eigen watervrees?

20170924_192112

Watervrees en zoekend naar de zegen. Waterval aan woorden bracht dat niet. Het deed me krom staan van schuld en angst, bang dat ik het nooit zou vinden. Niet in de stromen, niet in de golven. Als je niet onbevangen het water kan trotseren, zit je liever op het strand. Ik besloot het droge op te zoeken en zocht daar naar veiligheid. Ik keek naar de golven en het water, keek zelfs stiekem naar de horizon. Zand kriebelde mijn tenen, maar het raakte niet mijn gevoel.

Druppelsgewijs. Zo teer en kwetsbaar kan het zijn.

Aan water word je rustig. Water kabbelt, water golft. Ze golfden het strand op en raakten voorzichtig mijn voeten aan. Ze namen mijn verhalen en mijn gebeden mee. Wat overbleef was rust. In die rust groeide het vertrouwen, voelde ik zelfs geborgenheid. Diep gevoel van rust, het was er wel, druppelsgewijs.

20170506_130731

Waar ik had gesmeekt om stromen water, druppelde het tussen de kieren van mijn muren door. Druppels zegen en genade, druppels liefde en geduld. Ik leerde te kijken naar elke glinstering van een druppel of een traan. Diep verborgen, zomaar zichtbaar, weerspiegelden ze iets van de zon en kwam de hemel dichterbij.

Watervrees zal ik al altijd wel een beetje houden, maar ik heb geleerd om met mijn voeten in het water te gaan staan.

Druppelsgewijs. Zo teer en kwetsbaar kan het zijn.

Paddenstoel en vijgenboom

Gisteravond liep ik met Zahra nog even een rondje om. De zon was verstopt achter de wolken, het werd schemerig. We liepen over een pad langs de sloot, het natte gras bleef hangen aan onze schoenen. Zahra wilde foto’s maken. Dus speurden we samen naar mooie beelden. Het was vooral nat en drassig om ons heen. De herfst kleurde de omgeving nog niet volop rondom deze plek. Het deed groen, grijs en bruin aan.
wp-image-692768300
Voor mooie beelden in de natuur moet je niet te hard lopen. Dan loop je eraan voorbij. Om verwondering te ervaren moet je stil kunnen staan, door je hurken willen gaan en voorbij de naaktslak het natte gras opzij willen schuiven. Dan ontdek je paddenstoelen. Soms parmantig en gaaf, soms aangevreten door een beest. Ontdek je rode en oranje bladeren die zich verschuilen achter bruine bladeren die door de wind zich daar genesteld hebben. Zie je de schors van de boom, aangetast door de tijd, maar daarin uniek en toch de moeite waard om naar te staren.
wp-image-1769694554

In je leven is dat net zo, bedacht ik me. Het liefst omhelzen we de zon en de warmte in ons bestaan. We worden blij van bloesem en frisse geuren. We luisteren het liefst naar het gekwetter van de vogels en worden geraakt door de vlinder die om ons heen fladdert. Maar het leven kent ook zijn getijden. Er zijn momenten dat de zon zich verstopt, dat we de warmte niet voelen. Er zijn periodes dat zelfs de herfst geen kleurrijk geheel is en dat wind ons in de kou laat staan.

Ons leven is niet perfect, hoe graag we dat ook willen. Het journaal toont de beelden, maar ook in ons eigen leven merken we dat op. Verdriet en gemis, eenzaamheid en ziekte…..het kan er zomaar zijn.

IMG_0630

Lopend langs de sloot, langs de berm met al die natte en bruine bladerden, ontdekten we de paddenstoel en het mooie dat er groeit in de natuur. Daarvoor moesten Zahra en ik stil staan. De beelden door de lens van de camera bekijken en ons verbazen en verwonderen.

Die boodschap staat er ook in de Bijbel. In Habakuk 3:17-19 De schrijver klaagt en heeft alle reden om benauwd te zijn, bang en verslagen. Het boek eindigt echter met deze tekst. Dat vind ik bewonderenswaardig. Dat je beseft dat je alles kwijt kunt zijn. Dat de situatie hopeloos is en er eigenlijk geen uitzicht is en geen toekomst.

Maar toch…ik blijf juichen.

Niet omdat ik een bord voor mijn kop heb of het gemis negeer, nee omdat ik vol vertrouwen ben dat God voor mij zorgt. Hoe mijn leven ook is, of zal gaan, God geeft uitzicht. Hij geeft mij kracht, zo zegt de tekst, om mij over mijn bergen te laten gaan. Hij is altijd bij je, ook in de moeilijke momenten die je meemaakt.
wp-image-37422769

‘Al zal de vijgenboom niet bloeien…’ Dat is een getuigenis tussen de regels van ons klagen door, tussen de regels van ons gebroken bestaan. Dat is de schoonheid van woorden tussen de bladeren in de berm. Sta stil, loop niet te hard vooruit. Schuif zo nu en dan die grauwe bladeren weg, durf het aan om op je hurken te gaan. Maak je klein en ontdek die schoonheid. Kijk door de lens van elke dag en zoom in op alles wat je krijgt. In het groot en in het klein. Zie daarin Gods zorg voor jou.

Dit leven kent zijn moeiten, het is niet allemaal mooi en warm. Soms te zwaar en soms te donker. Trek je op aan Gods belofte…dat Hij alles goed zal maken.

‘Al zal de vijgenboom niet  bloeien……’

Zeg jij het Habakuk na?