Zegeningen tellen

Tags

, ,

‘Tel je zegeningen…..’ ik hoor het sommigen nog zo zeggen. Terwijl je wereld instort en er scherven om je heen zijn….’kijk ook maar naar de mooie dingen!’

Nou en dat deed je natuurlijk ook. Je wil niet verbitterd en klagend door het leven gaan. Dat leven is niet altijd even leuk. Er gebeuren zoveel dingen. Mooie en minder mooie momenten. Momenten van blijdschap en van rouw. Periodes van roze wolken, maar ook diepe momenten van verdriet. ‘Tel je zegeningen….’ alsof je nooit eens klagen mag!

‘Tel je zegeningen’ ja daar kon ik niet altijd wat mee. Het was een zin waarmee het gesprek ten einde liep en de tranen weer werden gedroogd. Alsof het verdriet er niet mocht zijn en gemis niet uitgesproken mocht worden.

Toch is tellen niet verkeerd. Als verdriet een plek kan hebben en benoemd mag worden, is er ruimte om ook om je heen te kijken. Dan staar je je niet blind op de muur van tegenwerking en teleurstellingen, maar kan je verder kijken dan dat. Rondom je zien wat er aan lichtpunten zijn, of de zon voelen die volop straalt.
20171101_1715542067715713.jpg

‘Tel je zegeningen’ ik tel ze vandaag in het bijzonder. Dankdag is een dag om te kijken naar al het moois dat je krijgt van God. Dat is meer dan je huis, je bord vol eten, je gezondheid en je werk. Dat is dat diepe vertrouwen en een heel zeker weten dat God er altijd is. In de mooie momenten, maar zeker ook als je hart huilt. Als je intens gelukkig bent, of als er zorgen zijn. Als je volop in het leven staat, maar ook als het sterven nadert. Leven uit genade, is leven uit dankbaarheid.

‘Tel je zegeningen’ niet als een dooddoener. Klagen mag best wel, huilen ook.  Wel als een uitnodiging om over die berg van verdriet, zorgen en eenzaamheid heen te kijken en te merken dat je tellend vingers tekort komt.

Ik wens je die zegen toe. Vooral als je op een dag als Dankdag merkt dat je zoveel hebt om voor te bidden. Zoveel, dat je niet aan tellen toekomt.

Advertenties

Dankbaar!!!

Tags

, , , ,

Het is druk in huize Scheringa. Gezellige drukte die ineens ontstaat omdat alles zo snel gaat. Begin van dit jaar hebben we ons huis te koop gezet. Ondanks dat het allemaal niet zo vlot ging als ik wilde, hadden we geduld. Veel te klein huis voor ons als gezin, maar ach we schikten ons erin.

Halverwege dit jaar hebben we een bod gedaan op een huis. Een huis dat een goed gevoel bij ons samen had.We durfden het risico aan. Het moest ook wel, ons gezin had echt meer ruimte nodig. Tuurlijk was dat spannend, maar soms moet je er ook op vertrouwen dat het loopt zoals het loopt. Dat je momenten die voorbij komen, aangrijpt en niet uit je handen laat glippen.

Tijdens al die perikelen van het kopen, was daar ineens een bod op ons eigen huis. Wat een gevoel van dankbaarheid, een sprong in de lucht.

Vandaag hebben we de (voorlopige) koopovereenkomst getekend, ons huis is nu officieel onder voorbehoud verkocht. Vreemd om de koper in de ogen te kijken, te weten dat die persoon in ons huis gaat wonen. Ons plekje van meer dan 15 jaar lief en leed. Toch voelt het goed en zijn we allemaal langzaam aan het wennen aan het idee. Kleuren voor de muren worden bedacht, lampjes voor in de kamer en Aron heeft zelfs het balkon al ingericht dat aan zijn kamer grenst.

Deze week heb ik al veel kunnen inpakken en het geeft de nodige gedachten en herinneringen als je bepaalde spullen in je handen houdt. Passeren al die jaren even de revue. De verdrietige momenten, de momenten van zorg, maar vooral ook de mooie momenten en de momenten van zegen. Dat overheerst, die zegen, keer op keer. Zegen, zelfs als het vertrouwen klein is, als je het bijna niet merkt. Het is er wel. Druppeltjes, zoals ik mijn vorige blog schreef.

Dankbaar. Tijdens al die parafen en handtekeningen die we moesten zetten, is dat een gevoel dat alsmaar naar boven borrelt. Zo ontzettend blij!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Druppelsgewijs

Tags

, ,

Druppelsgewijs. Zo teer en kwetsbaar kan het zijn.

IMG_0635

Kleine rimpelingen aan de oppervlakte, maar op de bodem was er zoveel meer. Verborgen verhalen die het water troebel maakten en de hemel onzichtbaar voor iemand als ik. Beetje tegen de stroom in zwemmend. Tegendraads.

Tegendraads, maar volop op zoek naar dat vertrouwen in de onderdompeling en de bevrijding van water. Ik spiegelde me aan iedereen die zo ontspannen kon zwemmen, kon lopen op het water. Ik dreef amper. Ik was bang om te zinken, om koppie onder te gaan. Zou ik dan nog bovenkomen? Hoe kan je schreeuwen om een verfrissende regenbui na een hete zomerdag als je tegelijk zo wegloopt van het water? Als je zo bewust bent van je eigen watervrees?

20170924_192112

Watervrees en zoekend naar de zegen. Waterval aan woorden bracht dat niet. Het deed me krom staan van schuld en angst, bang dat ik het nooit zou vinden. Niet in de stromen, niet in de golven. Als je niet onbevangen het water kan trotseren, zit je liever op het strand. Ik besloot het droge op te zoeken en zocht daar naar veiligheid. Ik keek naar de golven en het water, keek zelfs stiekem naar de horizon. Zand kriebelde mijn tenen, maar het raakte niet mijn gevoel.

Druppelsgewijs. Zo teer en kwetsbaar kan het zijn.

Aan water word je rustig. Water kabbelt, water golft. Ze golfden het strand op en raakten voorzichtig mijn voeten aan. Ze namen mijn verhalen en mijn gebeden mee. Wat overbleef was rust. In die rust groeide het vertrouwen, voelde ik zelfs geborgenheid. Diep gevoel van rust, het was er wel, druppelsgewijs.

20170506_130731

Waar ik had gesmeekt om stromen water, druppelde het tussen de kieren van mijn muren door. Druppels zegen en genade, druppels liefde en geduld. Ik leerde te kijken naar elke glinstering van een druppel of een traan. Diep verborgen, zomaar zichtbaar, weerspiegelden ze iets van de zon en kwam de hemel dichterbij.

Watervrees zal ik al altijd wel een beetje houden, maar ik heb geleerd om met mijn voeten in het water te gaan staan.

Druppelsgewijs. Zo teer en kwetsbaar kan het zijn.

Paddenstoel en vijgenboom

Gisteravond liep ik met Zahra nog even een rondje om. De zon was verstopt achter de wolken, het werd schemerig. We liepen over een pad langs de sloot, het natte gras bleef hangen aan onze schoenen. Zahra wilde foto’s maken. Dus speurden we samen naar mooie beelden. Het was vooral nat en drassig om ons heen. De herfst kleurde de omgeving nog niet volop rondom deze plek. Het deed groen, grijs en bruin aan.
wp-image-692768300
Voor mooie beelden in de natuur moet je niet te hard lopen. Dan loop je eraan voorbij. Om verwondering te ervaren moet je stil kunnen staan, door je hurken willen gaan en voorbij de naaktslak het natte gras opzij willen schuiven. Dan ontdek je paddenstoelen. Soms parmantig en gaaf, soms aangevreten door een beest. Ontdek je rode en oranje bladeren die zich verschuilen achter bruine bladeren die door de wind zich daar genesteld hebben. Zie je de schors van de boom, aangetast door de tijd, maar daarin uniek en toch de moeite waard om naar te staren.
wp-image-1769694554

In je leven is dat net zo, bedacht ik me. Het liefst omhelzen we de zon en de warmte in ons bestaan. We worden blij van bloesem en frisse geuren. We luisteren het liefst naar het gekwetter van de vogels en worden geraakt door de vlinder die om ons heen fladdert. Maar het leven kent ook zijn getijden. Er zijn momenten dat de zon zich verstopt, dat we de warmte niet voelen. Er zijn periodes dat zelfs de herfst geen kleurrijk geheel is en dat wind ons in de kou laat staan.

Ons leven is niet perfect, hoe graag we dat ook willen. Het journaal toont de beelden, maar ook in ons eigen leven merken we dat op. Verdriet en gemis, eenzaamheid en ziekte…..het kan er zomaar zijn.

IMG_0630

Lopend langs de sloot, langs de berm met al die natte en bruine bladerden, ontdekten we de paddenstoel en het mooie dat er groeit in de natuur. Daarvoor moesten Zahra en ik stil staan. De beelden door de lens van de camera bekijken en ons verbazen en verwonderen.

Die boodschap staat er ook in de Bijbel. In Habakuk 3:17-19 De schrijver klaagt en heeft alle reden om benauwd te zijn, bang en verslagen. Het boek eindigt echter met deze tekst. Dat vind ik bewonderenswaardig. Dat je beseft dat je alles kwijt kunt zijn. Dat de situatie hopeloos is en er eigenlijk geen uitzicht is en geen toekomst.

Maar toch…ik blijf juichen.

Niet omdat ik een bord voor mijn kop heb of het gemis negeer, nee omdat ik vol vertrouwen ben dat God voor mij zorgt. Hoe mijn leven ook is, of zal gaan, God geeft uitzicht. Hij geeft mij kracht, zo zegt de tekst, om mij over mijn bergen te laten gaan. Hij is altijd bij je, ook in de moeilijke momenten die je meemaakt.
wp-image-37422769

‘Al zal de vijgenboom niet bloeien…’ Dat is een getuigenis tussen de regels van ons klagen door, tussen de regels van ons gebroken bestaan. Dat is de schoonheid van woorden tussen de bladeren in de berm. Sta stil, loop niet te hard vooruit. Schuif zo nu en dan die grauwe bladeren weg, durf het aan om op je hurken te gaan. Maak je klein en ontdek die schoonheid. Kijk door de lens van elke dag en zoom in op alles wat je krijgt. In het groot en in het klein. Zie daarin Gods zorg voor jou.

Dit leven kent zijn moeiten, het is niet allemaal mooi en warm. Soms te zwaar en soms te donker. Trek je op aan Gods belofte…dat Hij alles goed zal maken.

‘Al zal de vijgenboom niet  bloeien……’

Zeg jij het Habakuk na?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘Jij bent het gewend’

Tags

, , ,

‘Mamaaaa, er zit een naaktslak in het voerbakje van Bas’ roept Marin mij luidkeels toe. Bas is Marins konijn, waar ze ook zelf voor moet zorgen. Uiteraard met hulp en zo nu en dan wat aansporing. Nu ligt er een naaktslak in zijn bakje en denk maar niet dat Marin die gaat weghalen.

IMG_0623

‘Dussss?’ vraag ik plagend. Ik heb heus wel door wat haar bedoeling is. ‘Wil jij die weghalen?’ ze trekt er nog een extra vies gezicht bij als ze het vraagt. ‘Ik?’ en ik kijk mijn dochter plagend aan. ‘Ja, duh’ zegt ze ‘jij bent het gewend, jij doet bij je werk ook allemaal vieze dingen.’

Mijn kinderen denken aan poep en plas als ze aan mijn werk denken. Ze weten heus wel dat het verzorgen van mensen ook andere werkzaamheden met zich meebrengt, dat ik andere taken erbij doe, maar poep en plas zit er bij. Ik moet bewoners verschonen en verdrogen en daaraan denkend schijnt dat de grootste drempel voor hen te zijn om ooit in de zorg te gaan werken.

Mijn kinderen hebben een wat vertekend beeld van de zorg. Daar ben ik uiteraard zelf ook schuldig aan. Als ik over mijn werk vertel, vertel ik niet over de overleggen en de taakjes die ik doe achter de laptop. Nee, ik vertel graag over de onsmakelijke klusjes en de ietwat spannende of grappige gebeurtenissen. Misschien moet ik wel meer vertellen. Zorg is zoveel meer dan dat en poep-en plasverhalen zijn maar een klein onderdeel daarvan. Noodzakelijk, maar niet de kern van je zorg.

IMG_0620

Eigenlijk net als bij het verzorgen van een konijn en dat is niet oneerbiedig bedoeld.  Het is niet alleen het geknuffel met je konijn, je moet het hokje ook schoonmaken, het beestje eten geven en blijkbaar ook een naaktslak verwijderen. Daardoor word je konijn niet minder lief, je konijn is gewoon je konijn. Voor Marin is Bas het liefste konijn van de wereld, ondanks alle keutels die er steeds weer zijn.

‘Ik doe niet alleen maar vieze werkjes hoor!’ verdedig ik mezelf. ‘Nee’ zegt Marin eigenwijs ‘maar je doet ze wel, dus jij bent het gewend.’ Met mijn blote handen pak ik voorzichtig de naaktslak op en leg hem op de grond. ‘Ieeeeuw’ hoor ik Marin zeggen. Ik was mijn handen af en kijk in haar mooie blauwe ogen: ‘Volgende keer doe je het maar lekker zelf!’

 

Daar is de zon!

Tags

, , , ,

‘Daar is de zon, maar hij ziet mij niet’ zei Zahra, iets te bijdehand. Ik had haar aangespoord om eens even buiten te gaan zitten. Dat deed ze. In de schaduw, op een stoel. ‘Kop in de zon’ zei ik, kijkend naar haar bleke snoetje. Lachend wees ze naar de zon, die bijna achter het huis schuil ging. ‘Daar is de zon, maar hij ziet me niet.’

Zo’n zin blijft bij mij hangen. Ik lach om haar humor en tegelijk kauw ik haar woorden na. Het raakt aan een gevoel dat ik herken. Op een andere manier, dat wel. Het doet me denken aan een ander meisje. Een meisje die ontzettend goed wist en geloofde dat God er was en is. Zo voelbaar in de schepping, de mensen om haar heen en ook voelbaar in het diepe gevoel van verlangen naar Zijn liefde.

IMG_0619

Ze tuurde de hemel af als het donker was, maar ook als de zon scheen over de tuin. De grote tuin, waar ze zo vaak huppelend de bloemen bewonderde en de wormen op haar hand liet kronkelen. De tuin vol verrassingen, waar de zon eindeloos leek te schijnen, maar het grote huis ook een schaduw wierp over het gras, de paden en de walnotenboom.

Dat meisje was ik. Ik had het Zahra kunnen naspreken: ‘Daar is Hij, maar Hij ziet mij niet. Hij straalt liefde uit, over zoveel mensen, maar Hij vergeet mij!’ Bleeksnoetje met een brede lach, dartelend van steen op steen. Zolang je lacht, merkt niemand op dat je niet danst in de zon.

Soms zie je geen zon. Soms sta je bewust in de schaduw, soms merk je het zelf amper op. Wat kan je verlangen naar een handvol zonnestralen, een glimp van de zon, al is het maar voor even.

IMG_0617

Dat diepe verlangen werd even aangeraakt door de zin van Zahra. Het haalde iets naar boven, waar ik erg lang mee geworsteld heb. Tegelijk heb ik mogen ontdekken, dat er meer is dan de schaduw van je zorgen en verdriet, van je schuldgevoel en onzekerheid….dat de zon ook mijn wangen kleurde en me helemaal omhelst. Er kunnen zoveel obstakels zijn. Huizen, bomen, zelfs wolken kunnen de zon verstoppen, maar de zon is er wel.

God is er. Altijd! Dat meisje van toen, maakt me heel verdrietig. Ik denk daar niet graag aan terug. Ik deed het toch heel even vandaag, maar wel met mijn hoofd in de zon! Volop!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De berg

Tags

, , ,

‘Ik wil zo graag een berg zien’ zei Zahra bijna dagelijks deze zomervakantie. Elk kind had zo de eigen wensen. Ze werden opgeschreven op een lijstje, de één nog creatiever dan de ander. Als een soort van goede fee heb ik diverse wensen ook laten uitkomen. Het varieerde van picknicken, schilderen, bezoek aan pretpark tot aan bioscoop, wokken, logeren, heel lang opblijven en een speurtocht in het centrum. Zahra maakte ook een lijstje, maar ze wilde het allerliefst een berg zien.

IMG_0616

Natuurlijk wisten de kinderen wel dat echt niet alles kon. Picknicken en fietsen zijn simpele wensjes, maar al die dure uitjes…daar zat wel een grens aan. Daar kwam bij dat manlief doorwerkte en deze moeder geen rijbewijs heeft. Dat heeft soms zo zijn nadelen. Toch heb ik in mijn eigen vakantie heel veel kunnen doen. Ook veel met de kinderen apart. Waardevolle momenten.

De berg van Zahra was wel een dingetje. Zeker toen klasgenoten en vriendinnen foto’s doorstuurden van mooie bergen. ‘Ik wil zo graag een berg zien…..’ en spontaan hebben we op de valreep van mijn vakantie geregeld dat wij samen een berg gingen bekijken. De andere kinderen hadden logeeradresjes, hotel geboekt voor twee nachten, treinkaartjes uitgeprint.

Het was niet ver weg, Winterberg, maar wel een treinreis van ruim vier uur. Zahra keek steeds enthousiaster. De bergen hier waren wel anders dan Oostenrijk, maar dit was al mooi. Het werden mooie dagen. We hebben de wandeling gemaakt naar de top, maar ook de afdaling gemaakt naar beneden. We hebben de wijde omtrek volop kunnen zien, maar ook laag bij de grond het ijskoude water gevoeld.

IMG_0615

Zo supertrots op Zahra. Wat heeft ze door de ziekte van Lyme de afgelopen jaren veel moeten inleveren aan energie en daardoor ook aan zoveel wat hoort bij een meisje van haar leeftijd. Nu de Lyme weg is, is ze hard bezig om weer conditie en weerstand op te bouwen. Ze wil niet dat het steeds over Lyme gaat of over hoe het met haar vermoeidheid gaat. Ze wil gewoon Zahra zijn, meisje van 14 jaar. (Deze blog mocht nog wel.)

‘Ik wil zo graag een berg zien….’ ze zei het bijna dagelijks. Nou, de berg is gevonden en ik voel het nog steeds aan mijn kuiten, maar ik ben blij dat we zijn gegaan. Zij genoot volop en ik met haar. Mooie afsluiting van mijn vakantie.

De kinderen hebben nog twee weken vakantie. Wie weet dat er nog enkele wensjes uit gaan komen. De berg is in ieder geval gevonden. Zahra kan nu voldaan zeggen: ‘Ik heb een berg gezien!’

IMG_0614

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

r

rk

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Passende rol

Tags

, , ,

‘Ik heb de rol die ik wilde’ zei Aron halverwege dit schooljaar. Hij had het over de musical en was heel erg enthousiast. Vanavond mag hij die rol spelen in de eindmusical van groep acht. Daarmee neemt nummer twee afscheid van de basisschool en schuiven Iris en Marin weer verder op in de bovenbouw.

Het is aardig cliché om te schrijven dat je nog zo goed weet dat hij als kleuter voor het eerst naar school ging. Daar keek ik wel een beetje met spanning naar uit. Waar mijn dochters me altijd breed lachend uitzwaaiden nadat ik ze bij oppas of kinderdagverblijf bracht, Aron stond standaard huilend voor het raam. De leidsters verzekerden me dat dit binnen vijf minuten weg was en vol vertrouwen fietste ik dan de straat uit. Maar dat koppie voor het raam, ik kan het zo weer voor me zien.

Toch viel dat mee. Geen tranen bij het afscheid, geen gehang aan mijn been. Aron ging vrolijk naar school. Hij deed en leerde veel dingen met veel plezier. Hij kwam niet altijd vrolijk uit school. Wat hebben we veel afgekletst onderweg op de fiets. Dan kwam de frustratie er uit. Als hij zelf iets gedaan had om maar leuk gevonden te worden, maar waarvan hij wel begreep dat dat niet handig was. Als hij boos geworden was, omdat hij niet telkens tot tien kon tellen, als hij verdrietig was om wat er werd gezegd en hij niet altijd begreep dat het niet zo serieus bedoeld was. ‘Probeer dan niet te huilen’ zeiden we thuis. ‘Wat zou jij doen als het zelfs pijn doet in je hart’ antwoordde hij met veel frustratie in zijn stem.

IMG_0577

‘Soms moet je net een ridder zijn’ zei ik in een periode dat ridders en indianen nog heel stoer zijn voor een jongen. ‘Een ridder heeft een harnas. De pijlen komen dan wel op hem af, maar dat harnas beschermt hem, ook zijn hart.’ Dat begreep hij wel. Als er weer iets was wat hem raakte, probeerde hij dat harnas aan te trekken. Soms lukte dat en soms ook niet.

Het is ook lastig als je niet de snelle en vlotte voetballer bent. Dit jaar volgde hij zangles en met veel plezier. Je zag hem groeien daarin, want hoewel hij bij een optreden best zenuwachtig was, zingen kan hij wel. Waar veel jongens piloot of politie willen worden, wil Aron kunstenaar worden, boeken gaan schrijven en gedichten.

Vanavond speelt hij zijn rol in de musical. Afscheid van groep acht en opnieuw wacht ik met spanning af hoe het zal gaan in de brugklas. Zou hij dat harnas zo nu en dan nodig hebben of ben je dat als brugklasser echt ontgroeid? We wachten het maar af.

IMG_0578

Aron, ik ben zo supertrots op je. Met zoveel plezier kijk ik hoe je aan het puberen bent, naar je humor en steeds meer op eigen benen staan. Word maar kunstenaar, schep maar mooie beelden. Gebruik de taal om je gevoel te delen, dat wat in je hart leeft, deel het maar. Wat je ook gaat doen of wil worden, al word je alsnog piloot, als het maar de rol is die bij jou past.

Vanavond speel je een rol. De rol die je graag wilde. Ik weet het zeker, die rol gaat je goed af. Zet hem op, de laatste dag groep acht!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Sokken

Tags

, , ,

‘Herkenbaar? Al die sokken op een hoop en er altijd een paar kwijt zijn. Er komt een moment dat je ze echt moet gaan uitzoeken. Tja, voor 10 cent per paar…dat extra zakcentje wil Marin wel.’ was het bericht dat ik plaatste op Facebook, samen met een niet helemaal scherpe foto van Marin en de wasmand. Wat een reacties kreeg ik.

IMG_0536

Blijkbaar raakte ik een gevoel van herkenning aan. Een enkeling herkende het niet, maar de meesten waren het met me eens: ergens verdwijnen er sokken! Weer anderen kwamen met goede raad. Zoals op elke kamer een eigen wasmand of de sokken wassen in een lingerienetje.

Ik heb geen ruimte in huis om in elke kamer een eigen wasmand te plaatsen. Niet elk kind heeft een eigen kamer, laat staan een eigen wasmand. Lingerienetjes…..ik heb er ruzie mee. Ik koop ze achteloos met een touwtje eraan en natuurlijk wikkelt deze zich dan in een creatieve krul rondom de wastrommel. Ik had ze uiteraard met een rits moet kopen. Tuurlijk, had ik die met een rits moeten kopen, maar waarom verkopen ze dan ook lingerienetjes met een touwtje?

Vrijdag, de dag van het facebookbericht, was ik heel actief geweest met het wegstrijken van al mijn strijkgoed. Dat waren twee en een halve mand vol, waaronder een heel stel overhemden van mijn man. Dat is niet mijn leukste klusje in het huishouden. Integendeel. Toch ging ik vol goede moed aan de slag en toen alles netjes weggestreken was en weer strak en glad in de kast lag, gaf dat een super voldaan gevoel.

Alleen die mand vol sokken staarde me nog aan. Sokken, die eenzaam en alleen waren achtergebleven na het vouwen van de was. Sokken waarbij je denkt: ik had jullie toch als tweetal in de wasmachine gegooid? Waarbij je dan de trommel nog eens nakijkt, de droger uitpluist, maar de sok gewoon onvindbaar blijft. Daar voel ik me dan wat dom bij. De sok krijgt een plekje in die mand. In de hoop dat die ooit verenigd wordt met zijn evenbeeld.

IMG_0537

Dus om het vrijdag helemaal aan kant te hebben, werd de mand met sokken ook in de kamer neergezet. Een enthousiast meisje sprong op van de bank en wilde maar wat graag de sokken bij elkaar zoeken. ’10 cent per paar’ zei ik en zeer geordend ging Marin aan de slag. Gebloemde sokken bij elkaar, sokken met een streepje, witte sokken en saaie papa-sokken. Ik kon het niet laten er een berichtje van te plaatsen op Facebook.

Weet je wat ik nog het leukste vond van al die reacties? De herkenning die het opriep. Soms is het zo heerlijk om dat op te merken en daar ook met een tikkeltje zelfspot om te lachen.

Sokken…sorry lieve tipgevers…het zal altijd wel een dingetje zijn en blijven. Ik ga mijn best doen. Ik ga echt mijn best doen.  Net als dat het wederom mijn voornemen is om alle strijkgoed meteen weg te strijken en niet te wachten totdat het een te grote berg wordt.

In gedachten zie ik mijn man glimlachen. Hij zegt niets, maar ik weet wel wat hij denkt.

Meerstammige boom

Tags

, , ,

Als je aan mij vraagt om een boom te tekenen, teken ik een stam met daarop een kruin. Dat is voor mij een boom. Ik zou niet snel een meerstammige boom tekenen. Ik kan al niet zo goed tekenen, dus ik hou het simpel. Meerstammige bomen zijn echter wel in!

Ja, dat leerde ik uit zo’n tv-programma waarin mensen huis en tuin verbouwen. Ik viel er middenin, in afwachting op dat wat ik echt wilde bekijken. Op tv lijken die klussen altijd heel simpel. Ik zie leuke ideeën, maar zie het mezelf nooit doen. Voor iemand die amper een vierkant recht kan knippen, zijn de zaag en de boor een stuk gereedschap dat ik liever in andermans handen zie.

IMG_0535

Ik ben ook gewoon niet zo’n doorsnee ‘oh wat is mijn huis toch leuk ingericht met tierelantijntjes en bij elkaar passende kussentjes en kleedjes en canvas doeken en steigerhouten panelen met foto’s van de kids aan de muur’ type. (Waar niets mis mee is, maar ik heb het niet in me.) Dus met enige reserves kijk ik naar deze programma’s.

Het ging nu echter over bomen. Ja, en dat had wel mijn aandacht. Hoewel ik me ook niet kon voorstellen dat ik ooit in een tuincentrum een boom zou uitzoeken. Een boom staat er of staat er niet en anders pak ik gewoon de eerste de beste elegante boom bij zijn stammetje en zou hem afrekenen aan de kassa.

Nee, hier absoluut niet, want de keuze is reuze. Niet alleen heb je bomen met een doorsnee stam, er zijn ook meerstammige bomen. Wat zo leuk is aan die bomen, is dat je doorkijkjes hebt en het maakt je tuin zo levendig. Daar had ik nooit bij stil gedaan.

20170618_174304

Ik vond het wel een mooi beeld. Waarom weet ik eigenlijk niet, daar kauwde ik nog een tijdje over na. Het raakte een beetje aan verschillen in meningen en zienswijzes. Verschillen kom je overal tegen. In de politiek en maatschappij, in je werk, in je gezin en ook in de kerk. Van die meningen die staan als een stam van een boom, diep in de grond geworteld. Dan denk je dat dat de waarheid is. Het voelt ook best onveilig als iemand ineens gaat schudden aan die stam en de stevigheid eruit haalt.

En soms weet ik het gewoon niet. Dan lijken al die stemmen en meningen best wel naast elkaar te kunnen bestaan en dan zijn er toch lelijke woorden naar elkaar, luisteren we niet en proef ik zoveel liefdeloosheid. Terwijl als je op een afstand er naar kijkt, nou dan geven al die meningen naast elkaar mooie doorkijkjes. Mooie doorkijkjes in persoonlijke verhalen, mooie doorkijkjes in hoe het ook zou kunnen. Zelfs doorkijkjes dat er niet altijd een goed of fout is.

20170618_173237

Zo mijmerde ik over de doorkijkjes. Ik vind op sommige momenten de boom met de stevige stam heerlijk om tegenaan te leunen. Vastigheid, zekerheid.  Nu ik er op let, zijn bomen met meerdere stammen ook zo gek nog niet. Die stammen die speels verschillende kanten op gaan. Je leren kijken naar het geheel en alles wat er tussenin zit. Ook dat heeft wat.

Hoe schrijf je daar een samenhangende  blog over?

‘In een meerstammige boom kan je ook klauteren en klimmen’ zei de bomenexpert op tv. Zo is het ook. Gewoon klimmen en klauteren en boven in de top ontdekken dat de wereld groter is dan jij denkt. Dat er niet alleen doorkijkjes zijn, maar ook een horizon. Zo klauterde ik zelf ook heen en weer in mijn gedachten.

Ik laat het lekker zo. Klim en klauter maar lekker mee.