Water

Tags

, , , ,

We hebben een dag geen water. Dat is lastig. Het heeft te maken met de nieuwe vaatwasser die vandaag komt. Ik kijk er echt naar uit. Dagje geen water nemen we dan maar op de koop toe. Hoe lastig het ook is. Je komt er ineens weer achter hoe vaak je water nodig hebt. Tandenpoetsen, wc doortrekken, koffie zetten, douchen….

IMG_0504

In de Bijbel wordt heel veel gesproken over water en over Levend Water. Bekende teksten voor christenen. Ik kwam ook een tekst tegen in:

Jeremia 17:7-8. (NBV)

Misschien is die ook wel bekend, maar het viel me ineens op hoe bijzonder het daar beschreven staat. Als je vertrouwt op God, ben je als een boom die geplant is bij het water. De boom is verbonden met het water, door de wortels die reiken tot aan de rivier. Het drinkt van de stroom, neemt het vocht in zich op. Dat water voedt via de wortels de gehele boom, tot aan zijn kruin.

Het bijzondere is dat de boom ook in tijden van hitte en droogte, gevoed wordt door de rivier. Het water blijft stromen door zijn  wortels heen. Klinkt logisch. Toch vind ik dat bijzonder.

We kennen allemaal die tijden van hitte en droogte. Van momenten dat vertrouwen wankelt, dat verdriet je leven vult, gemis en eenzaamheid. Momenten van schaamte en van wonden die gekerfd zijn in je hart. Diepe pijn die je niet altijd het gevoel geven dat je een blijmoedig christen bent. Je misschien wel het gevoel geven dat je weinig te bieden hebt aan de ander, dat je niet voldoende kunt doen. Soms lijkt het of de takken van ons geloof, naar beneden hangen.

IMG_7281

Als je de tekst leest lijkt het of de boom die momenten niet herkent. Alsof de mens die vertrouwt op God geen strijd en moeite  kent. Alsof die altijd maar groen en weelderig staat te wuiven in de wind, de takken geheven naar de hemel. Herlezend en lezend in het geheel van dit bijbelgedeelte, denk ik niet dat dat het gevoel moet zijn.

Juist in tijden van hitte en droogte, mag je vertrouwen op God. Als het lijkt alsof alles wankelt in je leven, weet dan dat je wortels tot diep in de grond gaan. Reiken tot aan de rivier.  Als je vertrouwt op Hem, zal het water de nerven van je bestaan vullen. Water van genade en troost, van liefde en trouw. Verbonden met het water, mag je ondanks hitte en droogte toch een bloeiende boom zijn. Ook als je dat zelf niet zo ervaart.

Het doet me denken aan de tekst in Romeinen 8:38-39. Als je je wortels uitstrekt naar de rivier, naar het Levende Water, mag dat de ondergrond van je leven zijn. In welke omstandigheden ook: niets zal mij scheiden van Zijn liefde.

 

 

 

 

 

 

 

‘Waarom verlaat U mij?’

Tags

, , ,

Iris en Marin leerden vorige week psalm 22:1 op school. ‘Mijn God, mijn God, waarom verlaat U mij….’ Het was geen gemakkelijke psalm om uit het hoofd te leren.

David zong het. Veel later in de tijd, zijn het de woorden van Christus aan het kruis. We staan daar juist in deze stille week bij stil,  bij het lijden van Christus. Wij zingen die woorden ook vaak na in ons eigen leven, we prevelen het uit in ons gebed als het donker is in ons leven.

Soms heb je wel eens van die diepe momenten in je leven, soms ook meer dan een moment. Ik herken ze in ieder geval wel als ik achterom kijk. Momenten van de zolder, noem ik ze altijd. Van dat meisje dat de hemel aftuurde, zocht naar een glimp van God.  Het meisje dat zich afvroeg of God haar niet vergeten was, of God haar wel zag. Ook veel later, kwamen die zoldermomenten terug. Wat heb ik vaak gedacht en het uitgeschreeuwd: ‘God, waar bent U dan? Waarom vergeet U mij?’IMG-20170121-WA0001

God was er wel. In de stilte en de tijd, in de rust en de genade. In Zijn liefde en Zijn trouw, in de mensen om mij heen. God heeft mij nooit verlaten.

God verlaat ons nooit.

‘Mijn God, mijn God, waarom verlaat U mij?’ het zijn de diepe woorden die Christus roept aan het kruis. Hij werd echt door God verlaten. Bij het avondmaal in de kerk wordt het zo mooi uitgesproken: ‘Hij werd door God verlaten, opdat wij nooit meer door Hem verlaten zouden worden!’

Dat te weten is zo waardevol. Op al die zoldermomenten van jouw en mijn leven, mogen we roepen naar God. In de donkere momenten van je bestaan, bij rouw en verdiet, bij ziekte en zorgen, bij de scherven van ons leven zegt Hij: ‘Ik verlaat jou niet!’

‘Maar God, waarom voel ik U dan niet om mij heen en waarom lijkt U zo ver weg?’ ik hoor het mezelf vragen. En toch, steeds weer: ‘Ik verlaat jou niet. Nooit!’

Marin heeft net een voldoende gehaald met het opzingen van de psalm. ‘Hij was ook erg moeilijk’ zegt ze. Dat begrijp ik wel. Het zijn diepe woorden voor een meisje die dansend door het leven gaat en die altijd zo treffend kan zeggen: ‘God is er altijd, dat geloof ik gewoon!’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Als de zon

Tags

, ,

Kijken in de zon, dat lukt eigenlijk niet. De felheid van het licht, laat je ogen samenknijpen. Verblind worden door de stralen van de zon.

IMG_0500

De zon is fijn, vind ik. Onder de zon is licht en warmte. Zelfs als het koud is, is het mooi als je de zon ontdekt aan de hemel. Alles lijkt op te bloeien en te groeien als de zon verschijnt.

In de zon ontdek je ook de schaduw. Schaduw van verkoeling en beschutting. Schaduw geeft vormen op de grond. Je eigen postuur, van de bomen en de bloemen in het gras. Schaduw die met je meegaat, als je loopt in de zon.

‘God is als de zon. Ook al zie je Hem niet, Hij is er wel’ zo schreef mijn zus ooit op een kaartje dat ik van haar kreeg. Mooie zin, waar ik vaak aan moet denken. Zin die juist toen ook zo treffend was. Juist in een periode van donkere wolken, van omstandigheden die verdriet gaven en een schaduw wierpen over mijn leven. Periode waarin ik wel geloofde dat God er was, maar het eigenlijk niet zag of voelde.

Soms drijven er wolken over je leven. Wolken van zorgen, van rouw en verdiet. Dan lijkt God zo ver weg en soms vraag je je vertwijfeld af of God jou nog wel ziet. Want waarom voelt het dan zo eenzaam, zo koud en zo kil? Waarom is er dan zoveel pijn, gemis en stil verdriet?

IMG_0502

In een leven vol wolken, kan het heel grijs zijn, zelfs zwart. Dan is het heel moeilijk om te blijven geloven en te vertrouwen. God is er wel. Ook achter wolken van ongeloof, wantrouwen, zorgen en verdriet, blijft Hij altijd bij je. Hij laat jou nooit los.

‘God is als de zon…’ ik heb dat moeten leren om daar steeds meer op te vertrouwen. Ook moeten leren om me niet blind te staren op de schaduwen in mijn leven. Op de contouren van mijn eigen bestaan. Die zijn er wel, die blijven ook. Maar op momenten dat je kijkt in het licht, al is het met samengeknepen ogen, gaan schaduwen achter je staan.

‘God is als de zon…’ ik hoop dat je dat mag geloven en daarvan geniet. In het besef dat er ooit een dag komt, dat alle wolken voorgoed verdreven zijn.

IMG_0496

 

Doe de brul!

Tags

,

‘Doe de brul!’ Nou ja, dat zei Iris nog net niet toen de voordeur openging en er een man haar vragend aankeek. We waren samen aan het collecteren voor een goed doel. Iris wilde wel mee en ze hield de collectebus vast. Omdat de deur nogal abrupt openging noemde ze enkel het goede doel. Niet: ‘Wilt u misschien wat geven aan…’ Nee ze kon enkel het doel uitspreken. Daar kregen we, terwijl we verder liepen, beiden de slappe lach van. Het was een echt ‘Doe de brul’ moment, vonden wij.

IMG_0493

Hoezo?

Nou, afgelopen week keken Iris en Marin naar een film van Shrek. Terwijl Shrek tijdens een feestje niet zo lekker in zijn vel zit en bijna in woede uitbarst, staat er een jongetje voor zijn neus. Met een monotone stem zegt hij: ‘Doe de brul!’ Na elk afwijzend antwoord van Shrek blijft hij die zin herhalen. Dat klonk komisch en we moesten er erg om lachen.

Aan tafel bedachten we ons dat zo’n zin best handig is op momenten dat iemand boos of geïrriteerd is. Tijdens de les of catechisatie en, ja daar kwamen ze ook mee,  als mama chagrijnig is. Ze zagen het wel voor zich dat ik dan meteen moest lachen. Wat niet zo’n vreemde gedachte is, want zo werkt het wel als ik een knipoog krijg van de ander. Of als manlief tijdens mijn stroom aan woorden zegt: ‘Je bent zo lief als je boos bent!’

IMG_0494

Zo galmde deze zin deze week geregeld door ons huis. Beetje pret om niets, maar op veel momenten deze week moest ik daar wel aan denken. Tijdens een serieus overleg, een vergadering of een gesprek. Soms had ik zo’n zin om het gewoon hardop te zeggen. Zelfs vandaag toen internet er weer uitlag en ik de provider maar eens belde. Als ik na een aantal keuzemenu’s verder een menselijk wezen aan de lijn krijg, uiterst behulpzaam uiteraard, maar ik schoot er weinig mee op. ‘Doe de brul’ maar ik bleef beleefd.

Vanmiddag was ik alleen thuis. Stilte om mij heen. Ik lag een beetje te luieren op de bank, dat mag ik van mezelf als ik nachtdienst heb. Ik dacht aan van alles. Aan leuke dingen, dingen die ik nog moest doen. Aan gesprekken met mensen die ik graag had willen voortzetten, stukje twijfel of het allemaal wel goed komt met wat dan ook maar. Dat heb je soms….toch? Ik doezelde niet echt meer, ik was teveel bezig met mijn eigen gedachten. Ik had best zin om te brullen, maar hield me in. Ik moest toch echt proberen om een beetje slaap te krijgen.

Ik nestelde me in mijn hoekje op de bank en warempel ik dutte bijna in. Nog geen vijf minuten later zwaaide de kamerdeur open en de stem van Zahra galmde door de woonkamer: ‘Ha mam, ik ben thuis hoor.’

‘Doe de brul!’

(Nee hoor, bij het zien van haar vrolijke gezicht en het aanhoren van haar verhalen slikte ik mijn brul wel in)

 

 

Geraakt

Tags

, , , , , , ,

Op weg naar Goede Vrijdag, raak ik dat gevoel niet kwijt. Ik herlees mijn blogs en weet niet hoe ik het anders moet verwoorden. Misschien hoeft dat ook niet. Ik weet niet of je het herkent? Dat het lijden van Christus je zo intens kan raken. Dat je zo dankbaar kunt zijn voor het offer dat Hij bracht en dat het tegelijk zo schuurt aan een knagend gevoel in je hart.

Ja, ik weet wel dat Hij ook  voor mij gestorven is. Toen Hij aan het kruis hing, hing Hij daar ook voor mij. Door Hem is de weg naar God open. Dat geloof ik en daar vertrouw ik op.

Wat raakt dan toch mijn twijfel aan? Wat maakt me zo verdrietig en laat spontaan mijn tranen stromen? Wat geeft onrust?

IMG_0251Ooit doofde dat gevoel van rust. Ergens werd het van me afgenomen. Dat kinderlijke vertrouwen dat het veilig is bij Hem. Vertrouwen werd wantrouwen en overgave werd moedig alles zelf op de schouders dragen. Muur van hardheid en van niemand in de ogen durven kijken. Ik haalde mijn hand uit de handen van anderen en nam de stappen zelf. Een enkeling mocht mij in balans houden.

In de loop van de jaren brokkelden de stenen af. Ik schreef er wel vaker over. Door de rust die er kwam, kwam er vertrouwen. Ook in mezelf. Door vertrouwen zag ik steeds meer de liefde van Jezus, ook voor mij. Onvoorstelbaar, dat die warmte dwars door mijn muur heen ging en dat ik het kon voelen. Tot diep in mijn hart.

Waar ik altijd mijn hoofd afwende als het om Goede Vrijdag ging, kijk ik nu naar Jezus. Ik hoef niet onzeker te zijn. Dat neemt niet weg dat ik rond deze tijd de littekens voel van een tijd die heel donker en eenzaam was. Dat ik dat gevoel naar boven kan halen van een diep besef van kleinheid en oprechte angst dat het allemaal niet voor mij kan zijn.

Dat is het wel. Ik geloof het. De pijn en de twijfel die soms nog bovenkomt, leg ik neer bij Hem. Ik weet dat Hij mijn onzekerheid en mijn onrust kent en dat Hij het goed maakt. Dat Hij de wonden aanraakt met Zijn liefde.

Zoveel liefde. Heel diep van binnen voel ik dat. Op weg naar Goede Vrijdag raak ik dat gevoel niet kwijt.

Herken je dat?

 

 

 

 

Verkiezingen en vasten

Tags

, , ,

Morgen mogen we weer naar de stembus. Er is volop campagne gevoerd en morgen is de kiezer aan zet. Ik vind het leuk om te volgen, zowel de debatten als de reacties van burgers. Tegelijk vind ik het ook zorgelijk en raakt het me hoe negatief mensen zijn. Negatief over hun eigen leven en dat van de ander en hoe ze wijzen met hun vinger richting de overheid.

In deze weken leven we ook toe naar het feest van Pasen. Inmiddels is de veertigdagentijd aangebroken. Tijd van bezinning en van vasten. Veel mensen kiezen er bewust voor om te minderen in eten, in computergebruik en tv. Op veel manieren laten ze iets staan. Iets nalaten om ruimte te bieden aan iets anders.

Ik vast niet. Ik ben daar gewoon niet zo goed in. Ik vind het lastig om daar vorm aan te geven en misschien ook wel omdat ik me verzet tegen iets wat hoort en wat precies in die periode moet. Dat is misschien wel eigenwijs.

En toch….verkiezingen en vasten. Geluiden horen van negativiteit, van intolerantie richting de naaste, van onvrede over je eigen leven, van diepe eenzaamheid, van armoede en onveiligheid. Al die geluiden vang ik op en ze maken me verdrietig en ook boos.

IMG_0491Ik voel me machteloos bij zoveel negativiteit van sommige mensen. Van zoveel woede over een overheid die blijkbaar niets doet aan hun situatie. Tegelijk vraag ik me af hoe we als mensen zelf bezig zijn om de wereld om ons heen leefbaarder te maken. Daarmee wil ik niets afdoen aan alle moeilijke situaties die zich afspelen achter de voordeuren. Er zijn zoveel situaties die ontzettend triest en uitzichtloos zijn.

Ik betrek het maar op mezelf. Laat ik niet zoveel liggen aan zorg en tijd voor de ander? Niet alleen tijd voor de mensen om me heen, maar juist ook aan die mensen die daar niet zelf om vragen? Hoe betrokken ben ik echt bij de eenzame oudere, bij de asielzoeker in het AZC en bij mensen die afhankelijk zijn van de Voedselbank? Ik kan de overheid een spiegel voorhouden, maar durf ik daar als inwoner ook in te kijken?

Verkiezingen en vasten. Kijken naar de overheid en kijken naar jezelf. Uiteindelijk dragen we allemaal verantwoordelijkheid voor ons leven, ook voor onze zorg naar onze naaste. Waar kunnen we, ieder op onze eigen manier en met onze eigen draagkracht, daarin ons eigen steentje bijdragen? Iets doen in plaats van nalaten, om de ander ruimte te geven.

Nee, ik ben denk ik niet de juiste persoon om invulling te geven aan de veertigdagentijd, laat staan aan vasten. Toch, op mijn eigen wijze, wel een stukje bezinning in een tijd van verkiezingen en vasten!

 

 

 

 

Gewoon zomaar

Tags

, , , , , , ,

‘De waanzinnige boomhut van 78 verdiepingen’ ligt in de winkel. Iris spaart alle delen van deze serie. Terwijl ik in de boekhandel sta, zie ik een hele stapel van deze boeken liggen. Spontaan pak ik er één en ik kan de verleiding niet weerstaan om dit felbegeerde nieuwe deel te kopen voor Iris.

img_0488

‘Is het voor een verjaardag?’ vraagt de verkoopster. ‘Nee’ zeg ik ‘het is….gewoon zomaar.’  Het is leuk om iets aan een ander te geven, vooral als de ander het niet verwacht. Op de fiets begint het wel een beetje te knagen in mijn hoofd. Want wat gaan de andere kinderen zeggen en denken? Zij krijgen immers niets. Cadeautjes geef je meestal met een reden. Voor verjaardagen, schoolrapport of als ze hun zwemdiploma haalden. Maar zomaar iets geven….

Zahra, Aron en Marin worden er niet anders van als ik ze vertel wat ik gedaan heb. Sterker nog, ze helpen mee bedenken waar we het cadeautje neer zullen leggen. Het boek komt onder haar kussen te liggen. Naast het boek dat ze nu aan het lezen is, dan ziet ze het vast wel. Als Iris eindelijk naar bed gaat, wachten we in spanning af. Het duurt niet lang of Iris komt de trap af. Zelfs Marin loopt mee, die kon natuurlijk niet in haar bed blijven liggen.

Twee blije ogen kijken mij aan als ze de kamer inloopt. Het cadeautje houdt ze oningepakt in haar handen. Als ze het uitpakt en het boek in haar handen houdt, is ze blij en ik krijg een dikke knuffel van haar.

Soms krijg je zomaar iets. Zomaar, zonder dat je het verdiende of dat je je best ervoor hebt gedaan. Als je om je heen kijkt zie je dat vanzelf. De adem en het leven, de zon en mooie natuur, de vrienden en de zegen, de genade en de troost.

img_0487

Terwijl ik mijn blije dochter zie, geniet ik er van dat ze het gewoon aanneemt. Ze stelt niet de vraag waarom zij iets krijgt en de anderen niet. Ze geniet volop van iets wat ze zomaar krijgt.

De anderen genieten mee. Ze zijn blij voor Iris en moeten lachen om haar verbazing bij het zien van het cadeautje onder haar kussen. Mooi is dat, als je blij kunt zijn voor de ander, terwijl je op dat moment zelf niets krijgt.

In mijn hoekje op de bank, zie ik Iris en de andere kinderen. Ik geniet van de pretogen. Dat moment is al een cadeautje op zich. Een cadeautje voor mij. Gewoon zomaar!

 

Tussen de laagjes…

Tags

, , , ,

Tussen de laagjes van mijn leven, zit de twijfel en de angst. Tussen alle zekerheden, neemt de onrust soms de overhand. Van de brokken die er blijven, naast alles wat er al is opgebouwd. Van de krassen op de muren en de houtworm in het hout.

Tussen de laagjes van mijn leven, zitten de vragen die er blijven en de zoektocht naar een doel. Van ambities die ik waar wil maken, maar ik weet niet of ik moedig genoeg ben. Van zorg die ik wil geven, maar mijn armen zijn niet lang genoeg. Niet sterk genoeg, of is dat een zwakke smoes?

Tussen de laagjes van mijn leven, knaagt de onzekerheid. Zo ineens als ik niet kan slapen, als mijn dag geen ritme kent. Van de afstand die er is, tussen mij en de spiegel.   In elke blik schuilt imperfectie, nooit goed genoeg. Van grijze stoeptegels die ik soms onder mijn voeten zie.

img_0483

Tussen de laagjes van mijn leven, schuilen laagjes kwetsbaarheid. Ik laat ze met mijn woorden dansen, in de speling van taal ontdek je daar iets van. Zie je het meisje die wil dansen en zingen, die huppelend de tuin ontdekt. Met ogen dicht de wind langs haar nek laat glijden. Als een voelbare arm die om haar schouder ligt.

Tussen de laagjes van mijn  leven….soms bekruipt me dat ineens. Als ik ergens even naast mocht schuilen, als de ander mij een doorkijk gaf. Als ik naast de ander mag ontdekken dat het niet erg is, dat er laagjes mogen zijn. Laagjes in je blijdschap, maar ook laagjes in je verdriet. Dat het juist geen zwakte is om dat te tonen, maar dat het diepgang geeft.

Tussen de laagjes van mijn leven, ontdekken dat de arm om mijn schouder er nog altijd is.

 

 

Jouw naam

Tags

,

‘Refael komt niet vanavond’ lees ik hardop voor uit de app van het voetbalteam van Marin. ‘Rafaël’ zegt Marin. ‘Oh zijn moeder schrijft toch echt Refael’ zeg ik. ‘Nou’ zegt Marin en ze kijkt er heel eigenwijs bij ‘ iedereen noemt hem Rafaël.’

Het is fijn als mensen je noemen zoals je heet. Marin loopt er zelf ook tegenaan dat mensen haar naam niet goed uitspreken. Of ze leggen de klemtoon niet goed of ze wordt Marit genoemd. ‘Marinnnn’ verbetert ze de ander dan. Hoe meer je de ander leert kennen, hoe meer een naam ook goed uitgesproken wordt. Thuis in je eigen gezin is de uitspraak van een naam vanzelfsprekend. De uitspraak daarvan roept bij niemand vragen op. De namen van mensen die dicht bij je staan, voelen warm en vertrouwd aan.

Door je naam ben je aan te spreken, ben je aan te moedigen, ben je een persoon waar mensen een beeld bij krijgen. Met je naam kan je anderen tegemoet lopen, kijk je de ander in de ogen. Met je naam word je begroet, word je herinnerd.

img_0481

Het is fijn als mensen je naam kennen. Nog mooier, als ze jou kennen. Hoe meer ze jou leren kennen, hoe meer ze je gaan begrijpen. Dan begrijpen ze sneller waarom je op een bepaalde manier reageert, waar je onzekerheid ligt, je sarcasme. Ze leren je humor kennen en de kant waar jezelf maar moeilijk mee om weet te gaan. Hoe veiliger en hoe vertrouwder het is, hoe beter jij jezelf kan zijn. Dan ben je meer dan een naam.

God kent iedereen bij naam. De mensen met grote namen en zij met kleine namen, zelfs de naamlozen. Hij kent iedereen bij naam. Hij kijkt ook verder dan een naam. Waar wij bij namen beelden krijgen, positief of negatief, kijkt God recht in ons hart. Hij begrijpt waarom we soms zo minderwaardig denken, of juist hoog opgeven. Hij ziet ons verdriet, onze blijdschap en vooruitzichten. Hij weet ook dat we namen in ons hart dragen van mensen die we missen, van namen waar we zorgen over hebben, van namen die we uit oog verloren zijn. Hij kent al die namen en verhalen.

Groot is dat hè? Ik kan dat bijna niet beseffen. Hij kent mij gewoon, helemaal! Waar anderen soms struikelen over je naam….Hij nooit!

Als ik ’s avonds ga koken, vraag ik aan Marin om de kipfilet te pakken. ‘Kipfilet’ leest ze hardop voor en ze spreekt het uit zoals je het schrijft. ‘Kipfilet’ zeg ik. Marin kijkt me lachend aan. ‘Zie je wel….net als bij Refael, je zegt het anders dan je schrijft!’

 

Goed genoeg!

Tags

, , ,

Voor we op de fiets stapten richting huis, was het werkje van Marin dat ze op school had gemaakt al kapot. Ze wilde het op het schoolplein laten zien, maar het lag in twee stukken in haar tas. Diep teleurgesteld was ze en twee dikke tranen rolden over haar wangen. ‘Nu kan het wel weg worden gegooid, nu is het niet meer mooi’ zei ze en om het leed nog verder aan te dikken voegde ze er aan toe dat ze het zo graag op haar nieuwe kamer had willen ophangen. Het kunstwerkje dat mooi was, was niet meer goed genoeg.

img_0467

Dit is maar een kunstwerkje, gemaakt door kinderhanden. Als mens zijn we ook kunstwerken, gemaakt door de Schepper. Mooi zijn we. Ieder op onze eigen manier en met onze eigen talenten.  Toch voelt dat niet altijd zo. In een wereld met zoveel prikkels van perfectie, knaagt de onzekerheid. Ben ik wel goed genoeg?

Herkenbaar? Ik heb er soms wel last van, van dat fluisterende stemmetje in mijn hoofd. Het kan zomaar op mij inpraten als ik het gevoel krijg bij mensen dat ik niet mezelf kan zijn. Als ik  de handen voel van anderen die me willen boetseren naar hun smaak en stijl. En voor je het weet verdwijnt het spinrag uit de hoeken en worden ramen schoongeboend. Krampachtig alles glad strijken, omdat de ander dat van jou verwacht. Als ik niet voldoe ben ik dan nog wel goed genoeg?

Ik ben niet altijd goed genoeg. Ik laat in zoveel dingen zien dat ik niet het goede voorbeeld ben van rust, reinheid en regelmaat. Als moeder en echtgenote, als collega en als vriendin, ik faal in zoveel dingen. Was het maar perfect, maar dat is het heel vaak niet. Zoveel scherpe randen, waar een ander zich aan snijdt. Zo weinig tijd om alles aan te pakken en zo vaak te korte armen om alles te kunnen dragen. Dan vreet het soms aan me. Dan sluipt die gedachte van twijfel door mijn gedachten: ‘Ben ik wel goed genoeg?’

Gelukkig zijn er mensen waar ik dat vertrouwen bij heb. Volop! Waar ik mezelf niet hoef te bewijzen en vanachter de muur van mijn gevoel mag wegkruipen. Dan zien ze wel de vlekken, de schrammen en de onzekerheid. Dan voelen ze de woorden en het ritme van mijn tijd. Kwetsbaar en soms ook kwetsend. Als je zelfs dan mag ervaren dat  je als persoon waardevol blijft, is dat iets om heel zuinig op te zijn. Verbondenheid, en dat zeker weten: ‘Voor jou ben ik goed genoeg en jij bent dat ook voor mij!’

Ik hoop dat jij als lezer ook mensen om je heen hebt waar je volop imperfect mag zijn. Waar je niet harder hoeft te rennen of de glimlach van de schijn hoeft op te houden. Waar je je geliefd bij mag voelen, hoe gebroken het soms ook is.

Marins kunstwerk is echt gebroken. Naast het kunstwerk van Iris zie je dat helemaal. Dat is wel verdrietig. ‘Weet je wat’ zei ik ‘ mama is bezig met een blog en die is steeds niet goed genoeg. Ik gebruik jouw kunstwerk voor mijn blog’. Marin zat achterop de fiets, ik kon haar gezicht niet zien. Maar haar hoofd tegen mijn rug aanvoelend, voel ik dat ze daar blij mee is.

‘Ach’ zei Iris thuis ‘ die van mij is ook een beetje gek. Die van mij heeft ijspegelhaar!’