Tags

, , , ,

Dag twintig. Ik tel de plankjes achter de verwarming niet meer, ik weet inmiddels dat het er zestien zijn. Ik ken de geluiden van de straat en bij het open raam leef ik mee met het gekibbel, maar ook van de gezellige gesprekken van de buurmeisjes onderling. Het lijkt een andere wereld. Een wereld waar gestept kan worden, in de tuin wordt gewerkt en zelfs de afvalbak aan de kant van de weg zetten is een bezigheid waar ik niet bij betrokken word.

Stilgezet.

20200424_210911.jpg

Dag twintig. Het mooie weer maakt dat ik buiten kan zitten. Het lukt me langer dan een uur. Ik wil wel een boek lezen, maar dat lukt nog niet zo goed. Dat terwijl er een hele stapel op me wacht en waar ik enkel naar kijk. Ik mag zo graag lezen. Ik staar naar de vele klimop dat groeit langs de schutting. ‘Klim op, klim op, klim op…..’ het is een refrein in mijn hoofd, maar verder dan die mooie aanmoediging in mijn hoofd kom ik niet. Het is dezelfde cadans als: ‘Hou vol, hou vol, hou vol…’maar als ik een poging waag om dat mijn dochter uit te leggen, kijkt ze me meewarig aan.

Stilgezet

Vier dagen na mijn laatste blog, was ik ineens ziek. Ik zat er middenin, in de zorg. Mijn hoofd was zo bezig met mijn werk, met corona, maar ineens was ik zelf ziek. De test maakte duidelijk wat ik zelf al wel voelde, de test was positief. Gelukkig ben ik niet zo ziek geworden dat ik naar het ziekenhuis moest, maar wat heb ik me beroerd gevoeld. Benauwd, hoesten, moe. Zo ontzettend moe.

Stilgezet.

20200424_205910.jpg

Ik herstel langzaam. We zijn nog wel een gezin in quarantaine, maar het gaat de goede kant op. Ik pak kleine dingen op, de inhoud van de laatjes van de kledingkast zien er weer geordend uit, ik vouw de was en strijk wat weg.  Ik heb mooie en soms ook hele intense gesprekken met de kinderen, op afstand en zonder knuffel. Dat is wel moeilijk, zeker als je wil troosten. Als je ziet dat je kind verdriet heeft.

Stilgezet worden, is tijd krijgen om te piekeren, te mijmeren, te luisteren, te praten, te bellen, bang te zijn en dat maar uit te spreken, te bidden, te huilen. Is tijd hebben om gewoon niets te doen. Dat is niet zoals ik ben, maar ik heb me er maar bij neergelegd. Dit heeft tijd nodig. Ik ben trots op mijn gezin, zoals ze alles oppakken. Hoe ze elke keer weer vol geduld mijn ontbijt maken, de koffie brengen, het glas met limonade. Zonder gemopper. Ik ben dankbaar voor alle vormen van meeleven, van zoveel lieve mensen om ons heen.

20200424_210331.jpg

Dag twintig. Ik tel de plankjes achter de verwarming niet meer, wel de dagen. Hopelijk kunnen we binnenkort stoppen met tellen en ben ik volgens de richtlijnen hersteld. Elke dag een stapje dichterbij. Vandaag schrijf ik een blog, het is niet de mooiste en de diepste, maar het is weer een begin.

Dankbaar!