Tags

, , , ,

‘Ik kom op hetzelfde punt uit, dus ik maak geen omweg’ het was de logica die Aron uitsprak na een discussie met Zahra over de te nemen route naar een bepaalde plek. We vielen allemaal stil, om vervolgens heel hard te lachen. Hij kon er zelf ook wel om lachen.

De zin blijft in mijn hoofd hangen. De logica van Aron klopt niet, maar het is wel een mooie benadering. Het is eigenlijk een mooie manier van bewegen door het leven. Je kiest de route die bij je past en hoe lang de reis ook duurt, als je daarmee de bestemming haalt, heb je je doel bereikt.

weg (2)

Dat stukje eigenwijsheid, ik kan er wel om lachen. We rennen en draven, van A naar B en het liefst op de meeste effectieve manier. Als we de stip aan de horizon zien, richten we ons daarop. Je hebt de Arons nodig om je heen, om te beseffen dat niet alles in rechte lijnen hoeft te gaan.

Want hoe veilig is het om een weg te gaan, die je nog niet kent? Wie zegt me dat de snelste weg hemelsbreed geen hindernissen kent? Als de weg die nog zo om is, me vertrouwd is, waarom zou ik die dan niet bewandelen? Je kan hoog en laag springen, maar als ik dagen onderweg wil zijn, laat me dan! Laat me de weg kiezen waar ik gewoon ontspannen op pad kan gaan. Zonder onzekerheid.

Mag het? Is er ruimte voor ‘de Zahra’, die haar doel voor ogen heeft, op ontdekking gaat, de snelste route neemt en de onzekerheid niet voelt? Mag ‘de Aron’ er zijn, die liever vasthoudt aan de weg die hij kent?

IMG_0647 (2)

‘Ik kom op hetzelfde punt uit, dus ik maak geen omweg!’ hij sprak het zo heerlijk spontaan uit en voor hem was daarmee de discussie gesloten.

Stilte in de huiskamer.

Soms doorbreekt ineens Iris de stilte. ‘Aron, fiets je met mij mee?’ (ze neemt de weg van Zahra) ‘dan weet je hoe die route is!’

Zo kom je ergens!