Tags

, , , ,

Het is al een tijd geleden dat ik mijn laatste blog schreef met als titel: ‘ Perfecte moeder .’ Dat komt niet omdat ik inmiddels perfecter geworden ben. Integendeel. Zie hier mij zitten achter mijn laptop. Het getuigt niet van perfectie dat ik meer zin heb in een blog schrijven, dan dat ik mijn berg strijkgoed wegwerk of eindelijk verder werk aan mijn verslag voor de opleiding. Dat ik straks een late dienst heb, vormt een zwak excuus om mijn geweten te sussen.

Al moet ik eerlijk toegeven dat ik om half zeven vanmorgen al heel druk was met het zoeken naar een gelijkend paar sokken voor Aron. Ik zag heel veel sokken, maar ze verschilden te veel om Aron te misleiden. De aanhouder wint en uiteindelijk ging hij met sokken aan naar school. ‘Bedankt mam’ mopperde hij (en daar begreep ik niets van na al mijn moeite!) ‘dat je me laat lopen met een sok waar een gat in zit! En ik heb gym vandaag!’ (ja wrijf het maar in!)

IMG_0885

Er draaien dus nu een aantal bij elkaar passende sokken mee in de was, zodat ik dit probleem morgenvroeg niet heb. Ze draaien gezellig mee met de sportkleren van Marin. Haar voetbalsokken begonnen zo te ruiken dat dit ook wel zeer urgent was. Met drie voetbaltrainingen in de week, kan deze moeder dat wassen van haar sportkleren amper bijhouden. Ze liggen nu te drogen op de verwarming, vanavond moet ze weer!

Ik heb zelfs bijtijds ons aangemeld voor de spreekavond van één van de kinderen. Ik bedacht het me ineens en ziedaar ik was nog op tijd! Met de bibliotheekboeken is dat een ander verhaal. Ik wilde eerst mijn spannende boek uitlezen. Dat heb ik gisteravond gedaan, waardoor ik dus veel te laat ging slapen. Ja, je kan verlengen via de computer (ik hoor het je zeggen), maar wachtwoorden en lidnummers zoeken op pasjes….mislukt. Ik ben nu toch weer te laat.

IMG_0890

Dus zeker geen reden om mezelf te plaatsen tussen de perfecte moeders die sokken nooit kwijtraken en meteen uitwassen en bij elkaar zoeken. Netjes soort bij soort.

Moeders die meteen de afspraak maken voor de spreekavond en niet zoals ik alleen de mentor bezoeken, maar meteen de hele mikmak. Ik heb geen flauw idee wat ik met al die leraren moet bespreken. Nee, ik pas niet in het rijtje van moeders waar je onverwachts kan aanbellen, naar binnen kan stuiteren en alles tiptop aan kant is. Waar eettafels leeg zijn en waar geen papieren of frutsels nog slingeren.

Daar is niets mis mee, maar ik kijk er met bewondering naar. Ik heb steeds weer goede voornemens en ik doe heus mijn best. Ik scheid netjes plastic afval, maar die bak zit zo snel vol. Melkpakken kan je heel plat krijgen, maar daar heb ik dan het geduld niet voor. Ik doe een poging om alles meteen weg te strijken (manlief lacht veelbetekenend) en soms ook niet. Als je dat maar vaak genoeg doet, groeit de berg vanzelf en krimpt vervolgens ook omdat desbetreffend kind er inmiddels uitgegroeid is. Oeps.

Ik ben eigenlijk dol op perfecte moeders. Ik spiegel me er in en doe pogingen om het ook maar zo te doen. Of juist niet, want ik weet wel: ‘Een perfecte moeder word ik niet!’