Tags

, , , , ,

In mijn blogs schrijf ik over mijn geloof en vertrouwen in God. Ik schrijf daarin ook over een stukje kwetsbaarheid dat er zeker ook is geweest. Lange tijd heb ik getwijfeld over Gods zorg voor mij. Ik wist wel dat Hij er was, daar haalde ik ook zeker troost uit. De hemel leek echter gesloten en ik was jaloers op mensen om mij heen die zo vol vertrouwen hun weg door het leven leken te gaan.

Ik zocht wel. Ik bad, voor mijn gevoel tegen een muur, maar ik vouwde mijn handen. Ik zocht zo naar Gods liefde en genade dat ik bij wijze van spreken een grote fles op tafel plaatste. ‘Toe dan maar, vult U het maar!’ Er werd echter niets gevuld, leegte bleef er. De fles was minimaal gevuld. Teleurstelling. Bevestiging voor mij dat God me niet hoorde.

Geen beker, zoals in psalm 23, die overstroomde. Er bleef onzekerheid en een ballast aan zorgen en pijn.

Dat is bitter. Daar word je als mens ook verbitterd van. Je wordt in je verbittering bevestigd, omdat er mensen zijn die niet door je muur van verdriet en pijn kunnen doorbreken of daarvoor weglopen. Ik geloof niet uit onwil, eerder uit onmacht. Bitter smaakt niet fijn.

IMG_0067 (2)‘Sluit de Bijbel maar voor even, ga God zoeken in de rust en in de stilte. In de natuur en in het loslaten van wat je jezelf oplegt, wat allemaal ‘moet’ in jouw leven met God’ zei iemand tegen me. Onbewust heb ik de flessen weggebracht. Die talloze flessen die ik maar bleef neerleggen, zodat Hij ze kon vullen.

Dat was het weghalen van mezelf uit het middelpunt met mijn ballast en mijn verdriet. Mijn pijn, mijn verbittering. Mijn zwelgen in zelfmedelijden. Dat was een stapje terugdoen en plaats maken voor Jezus. Uiteindelijk staat Hij in het middelpunt met Zijn lijden en sterven, ook voor mij.

Als je een stap terug doet, sta je naast anderen. Wie ben ik, om dan een fles op te houden? Ik zie jou en de ander, met het verdriet en de zorgen in je rugzak. Met je twijfel en je onzekerheid. Ik zie mensen die met vingerhoedjes vol, blij in het leven kunnen staan.

Gek is dat he? Dat je in een fles de leegte voelt. Dat het amper gevuld lijkt te zijn. Schenk je het over in een vingerhoedje, stroomt inderdaad je beker over.

IMG_0068 (2)God belooft ons zoveel. Hij vult ons echt. Hij heeft mij geleerd om niet te kijken naar anderen, want dat maakt jaloers, wantrouwig en bitter. Daar word je uiteindelijk niet gelukkig van. Geluk zit in het kijken naar wat Hij jou in handen legt. In je talenten en in je gaven, maar vooral in Zijn onuitputtelijke genade.

Tot aan de rand gevuld, kijk maar goed!