Met de krant stevig opgerold tussen haar handen, ging Marin de vliegen in huis te lijf. Ik vond ze nogal irritant. Ze vlogen steeds voor mijn laptop en soms landde er een vlieg brutaal op mijn arm. Dat kriebelde.

Marin ging op jacht.

‘Nou ben je zo’n grote dierenvriend en maak je vliegen dood’ zei ik plagend. ‘Ik sla ze niet dood’ reageerde Marin adrem ‘Ik sla ze zachtjes en dan breng ik ze naar buiten.’ Inderdaad gaf ze een zacht tikje op de vlieg en bracht vervolgens de lamgeslagen vlieg, rustend op de krant, naar buiten. ‘Ik kan alleen niet voorkomen dat ze mogelijk een gebroken been hebben’ en ze haalde er luchtig haar schouders bij omhoog.

Het klonk natuurlijk wel heel lief. Vanuit je liefde voor dieren een vlieg niet dood slaan, maar zachtjes een tik geven en dan, desnoods met een schedelbasisfractuur, weer levend de natuur in sturen. Heel anders dan de manier waarop ik een kort moment daarvoor een vlieg doodmepte op het aanrecht. Dat ging met zo’n klap dat er zelfs een bloedvlek zichtbaar was. Iris gruwde en vloog de keuken uit en ik keek verbaasd naar het rode vlekje dat uit zo’n kleine vlieg kon komen.

Voor Marins gevoel was een gebroken been toch beter voor deze vlieg. Terwijl het maar de vraag was of deze vlieg niet een langzame dood tegemoet ging door de lichte tik op zijn kwetsbare lijfje, liggend in het gras onder de tropische zon van vandaag. Zijn lijden was minder geweest door een ferme tik zoals ik die vanuit mijn irritatie voor de vlieg zou hebben uitgedeeld.

Beiden was lijden, bedacht ik me.

De vlieg had het minst geleden als we hem geduldig de kant op hadden gedreven van de geopende tuindeuren. Een heuse uitdaging, want een hyperactieve vlieg vliegt alle kanten op. Het vergt dus wel wat geduld en heel veel uithoudingsvermogen en tijd. Uithoudingsvermogen kan ik nog wel opbrengen, bij geduld en tijd haak ik waarschijnlijk af. Het zou erop neerkomen dat ik de vlieg, in heel zijn wezentje, dan maar moet tolereren.

Zucht. Een blog over de vlieg. Komt het door de hitte?

Ik broed op een blog over 1 Korintiërs 13:4-7. Een mooie tekst over liefde. Liefde kwetst de ander niet, is niet jaloers en heeft eindeloos geduld. Hoe mooi de tekst ook is, het is lastig om dat ook echt waar te maken in je leven. Voor je het weet vallen er woorden die kwetsen, zijn er krassen op het hart en negeer je elkaar. Mensen kunnen elkaar bewust en ook onbedoeld zoveel pijn doen. Hoe ver reikt naastenliefde?

Ik kwam er niet uit.

Toen vloog er een vliegje voorbij.

Advertenties