Tags

,

Daar zaten we dan in een omgeving dat volop het verleden uitstraalde. Een blauw schrift voor me, waar ik zo nu en dan aantekeningen in opschreef. Toen de enveloppe geopend werd en er een document uit de 16e eeuw gehaald werd, was het plaatje compleet. Het was alsof we in het programma ‘verborgen verleden’ waren gerold.

Ik ben opgegroeid in een gezin waar het uitpluizen van de stamboom toch wel een beetje een hobby is. Sinds een paar jaar hebben we in de lijn van mijn moeders kant daarin hele grote stappen terug in de tijd kunnen doen. Via via kwamen we erachter dat Judith van Twickelo een voormoeder van ons is. Laat kasteel Twickel nou liggen in een plaatsje bij Hengelo. Net als kasteel Weldam, waar voormoeder ook gewoond heeft.

img_0712

Gisteren mochten we neuzen in een stukje archief. Voor me zag ik oude handschriften, bijna onleesbaar. Een rood zegel waar zoveel jaren geleden iemand zijn zegel in had gedrukt. Ik heb me ingehouden om niet even aan het document te ruiken. Ik had de neiging, maar hield me in. Teer en kwetsbaar als het document uiteraard is.

Wat heb je er aan? Tja, het is eigenlijk net zoiets als het verzamelen van postzegels, sigarenbandjes of vingerhoedjes. Bij een stamboom ontrafelen is dat het wroeten in de geschiedenis, in antwoorden op vragen en het ontdekken van ontbrekende schakels. Het is vooral het verzamelen van verhalen.

We  gingen daarna naar kasteel Weldam. We liepen door de tuin. Zo vlak na Pasen, zo zeiden we tegen elkaar, voelde het alsof we in de hof aan het wandelen waren. Zo mooi en rustig was het daar. Onder de warme lentezon kwamen we ineens ook nog een heuse tuinman tegen. We raakten aan de praat, vertelden waarom we hier waren. Weer werden verhalen gedeeld.

Uitgepraat vroeg mijn moeder: ‘Kunnen we langs die weg naar de uitgang?’ De tuinman lachtte hard. ‘Ook al denkt u dat u van adel bent, voor de uitgang moet u echt die kant op!’ en hij wees naar de richting waar we ook vandaan kwamen. We stonden weer met beide voeten op de grond.

IMG_8845

Het is leuk om te weten waar je wortels liggen. Heel interessant vind ik het om de verhalen te ontdekken van de graven en baronessen, maar net zo goed van de koopmannen, de boeren en de ‘Opa met de pet’  die de omnibus reed. Het zijn soms hele  verhalen, soms maar een fragment of enkel een beschrijving van een karaktertrek waardoor een voorouder iets meer voor je gaat leven en een gezicht krijgt.

Uiteindelijk sta je hier zelf, in het hier en het nu. Maak je je eigen verhalen. Heden wordt verleden.

Welk verhaal geef jij door?

Advertenties