Kerst. Licht dat doorbreekt in de duisternis. Duisternis van zorgen en verdriet, van ziekte en van rouw. Van wankelend vertrouwen en het zicht kwijt zijn op een toekomst.

Licht in de duisternis. In een wereld vol oorlog en geweld. Van honger en ongelijkheid. Van haat en verdeeldheid. Van natuurrampen en milieuvervuiling. Waar is dat licht?

Ik tuurde de hemel af. Ik zocht naar de ster, het lichtje aan de horizon. ‘Here God wijs ons de weg als wij het niet meer weten en als het donker is.

Kerst leert mij te knielen. Bij de kribbe in de stal. Laag bij de grond. Hier mag je klein zijn, hier hoef je je niet beter voor te doen. Stil zijn. Verwondering. Bij de kribbe mag je blij zijn. Je dankbaarheid uiten. Bij de kribbe mag je huilen. Troost zoeken als het moeilijk is.

Kerst. Licht in de duisternis. In dat schijnsel leerde ik te vertrouwen dat er altijd, zelfs als je het even niet ziet, er een toekomst is.

Kerst. Samen onderweg zijn naar een toekomst waar het nooit meer donker is!

Advertenties