Gisteravond liep ik met Zahra nog even een rondje om. De zon was verstopt achter de wolken, het werd schemerig. We liepen over een pad langs de sloot, het natte gras bleef hangen aan onze schoenen. Zahra wilde foto’s maken. Dus speurden we samen naar mooie beelden. Het was vooral nat en drassig om ons heen. De herfst kleurde de omgeving nog niet volop rondom deze plek. Het deed groen, grijs en bruin aan.
wp-image-692768300
Voor mooie beelden in de natuur moet je niet te hard lopen. Dan loop je eraan voorbij. Om verwondering te ervaren moet je stil kunnen staan, door je hurken willen gaan en voorbij de naaktslak het natte gras opzij willen schuiven. Dan ontdek je paddenstoelen. Soms parmantig en gaaf, soms aangevreten door een beest. Ontdek je rode en oranje bladeren die zich verschuilen achter bruine bladeren die door de wind zich daar genesteld hebben. Zie je de schors van de boom, aangetast door de tijd, maar daarin uniek en toch de moeite waard om naar te staren.
wp-image-1769694554

In je leven is dat net zo, bedacht ik me. Het liefst omhelzen we de zon en de warmte in ons bestaan. We worden blij van bloesem en frisse geuren. We luisteren het liefst naar het gekwetter van de vogels en worden geraakt door de vlinder die om ons heen fladdert. Maar het leven kent ook zijn getijden. Er zijn momenten dat de zon zich verstopt, dat we de warmte niet voelen. Er zijn periodes dat zelfs de herfst geen kleurrijk geheel is en dat wind ons in de kou laat staan.

Ons leven is niet perfect, hoe graag we dat ook willen. Het journaal toont de beelden, maar ook in ons eigen leven merken we dat op. Verdriet en gemis, eenzaamheid en ziekte…..het kan er zomaar zijn.

IMG_0630

Lopend langs de sloot, langs de berm met al die natte en bruine bladerden, ontdekten we de paddenstoel en het mooie dat er groeit in de natuur. Daarvoor moesten Zahra en ik stil staan. De beelden door de lens van de camera bekijken en ons verbazen en verwonderen.

Die boodschap staat er ook in de Bijbel. In Habakuk 3:17-19 De schrijver klaagt en heeft alle reden om benauwd te zijn, bang en verslagen. Het boek eindigt echter met deze tekst. Dat vind ik bewonderenswaardig. Dat je beseft dat je alles kwijt kunt zijn. Dat de situatie hopeloos is en er eigenlijk geen uitzicht is en geen toekomst.

Maar toch…ik blijf juichen.

Niet omdat ik een bord voor mijn kop heb of het gemis negeer, nee omdat ik vol vertrouwen ben dat God voor mij zorgt. Hoe mijn leven ook is, of zal gaan, God geeft uitzicht. Hij geeft mij kracht, zo zegt de tekst, om mij over mijn bergen te laten gaan. Hij is altijd bij je, ook in de moeilijke momenten die je meemaakt.
wp-image-37422769

‘Al zal de vijgenboom niet bloeien…’ Dat is een getuigenis tussen de regels van ons klagen door, tussen de regels van ons gebroken bestaan. Dat is de schoonheid van woorden tussen de bladeren in de berm. Sta stil, loop niet te hard vooruit. Schuif zo nu en dan die grauwe bladeren weg, durf het aan om op je hurken te gaan. Maak je klein en ontdek die schoonheid. Kijk door de lens van elke dag en zoom in op alles wat je krijgt. In het groot en in het klein. Zie daarin Gods zorg voor jou.

Dit leven kent zijn moeiten, het is niet allemaal mooi en warm. Soms te zwaar en soms te donker. Trek je op aan Gods belofte…dat Hij alles goed zal maken.

‘Al zal de vijgenboom niet  bloeien……’

Zeg jij het Habakuk na?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties