Tags

, ,

‘Til je voeten op’ ik hoor het mijn ouders nog zo zeggen. Als meisje begreep ik niet zo goed wat ze bedoelden, want hoe til je je eigen voeten op? Het had natuurlijk iets met mijn manier van lopen te maken. Dat je slentert en je voeten mee laat glijden, gewoon een beetje achteloos, want ja ik was wel een dromer.

Een dromer let niet zo op de weg. Of het een verharde weg is, een schelpenpad of een zandweg, dat maakt eigenlijk niet zo veel uit. Een dromer als ik kijkt naar het decor en veel minder naar de voetafdrukken. In dat decor hoor je vogels fluiten, drijven wolken voorbij en hoor je het ruisen van de bladeren in de wind. In elk briesje dat er langs je wangen voelbaar is, glijden verhalen voorbij.

Dat is best wel fijn, maar soms ook lastig. Dromers struikelen over takken en drempels en ze lopen schrammen op door struiken langs de weg. Een dromer als ik loopt geregeld in de berm. Dat is niet altijd te volgen voor de ander. Als kind liep ik daar al tegenaan. Dromers moeten opletten, naar het schoolbord kijken. Luisteren en de leerstof in zich opnemen, zelfs als je het al lang begrijpt. Vooral vooruit kijken en niet om je heen.

IMG_0530

Dromen kan niet altijd. Dat begrijp ik ook wel. In het verkeer en in je werk, in je gezin, in je gewone dagelijkse leven is niet echt veel ruimte om te dromen. Doorgaan, bezig zijn, dat vult de dagen. De wereld is soms zo gemaakt voor doeners. Mensen die volop in het leven staan en er iets van maken. Mensen die de pas erin houden, orde scheppen in de chaos en het zand ontwijken en de grote waterplassen.

En ik….ik stond zo vaak met mijn voeten midden in het water.  Ik had de punten van mijn schoenen versleten en op mijn knieën pronkte meestal een pleister.  Ik wilde wel minder dromen, maar dan mistte ik de verhalen, de geluiden in de stilte, de fluistering van alles om mij heen.

Gisteren begon de avondvierdaagse. Marin en ik wandelen mee. Marin heeft er plezier in en ze dartelt en huppelt geregeld. Ze geniet op haar eigen manier. Het zand op de zandweg stoof omhoog. Tijdens het praten en lopen viel het me ineens op dat ik in de berm liep. Dat loopt minder fijn, kwam ik achter. Ik vroeg de persoon naast me iets op te schuiven en zo liepen we samen op een begaanbaar pad.

IMG_0532

Soms word je wakker uit je dromen. Soms word je je bewust van je eigen patroon en voetstappen. Weg droom? Nou nee, dat niet. Verhalen blijven wel langs je heen glijden, bomen blijven ritselen en vogels laten zich horen. De ene keer droom je daar bij weg, een andere keer is het op de achtergrond aanwezig. Het is er wel. Altijd.

Wandelend gisteren in de berm, hoorde ik ineens die stem in mijn hoofd en ik moest er stiekem zelf om glimlachen: ‘Lydia, til je voeten op!’

 

Advertenties