Tags

, , , , , ,

Toen werd ik ineens getagd door Deborah aan de Wiel die zelf ook een blog heeft: Kijkmomentjes . Zij was daarvoor getagd met de vraag om aan de hand van het lied van Ramses Shaffy een aantal vragen te beantwoorden. Nu liggen de vragen bij mij. Ik neem de uitdaging maar aan.

IMG_0513

Zing: Wanneer zing je?

Ik ben niet het type dat zingend onder de douche staat. Ik zing wel, als ik alleen ben en ik met de poetsdoek door het huis ga. Soms zing ik zomaar op de fiets. Zingen doe ik met de kinderen en in de kerk. Zingen met anderen is fijn, maar alleen zingen terwijl de ander mij kan horen….daar word ik wat verlegen van. Als kind durfde ik dat wel. Op familiedagen zong ik voor mijn opa en oma. Ik geniet nu van mijn kinderen die zonder schroom een solo zingen. Ik hoop dat zij dat niet afleren en zich daarin vrij blijven voelen.

Vecht: Beschrijf de laatste keer dat je hebt gevochten, voor jezelf of een ander.

Dat vind ik een lastige vraag. Vechten zit een beetje in mijn aard. Vechten om jezelf te zijn, vechten tegen vooroordelen, vechten om je talenten tot bloei te laten komen, vechten voor mijn kinderen en veel gevochten om maar dat beeld van God als Vader eigen te maken. De laatste keer dat ik vocht, was een klein gevecht. Vechten tegen tranen, die er zomaar kunnen zijn en die me kwetsbaar maken. 

Huil: Ben je snel geëmotioneerd?

Nou zeker! Ik kan huilen om heel veel. Van beelden op tv, om opmerkingen die me kwetsen, om de pijn en het verdriet van de ander. Ik heb alleen geleerd om een muurtje om mijn verdriet te bouwen. Daardoor huil ik niet altijd, terwijl de ander dat merkt. Daarvoor is een schouder nodig en het gevoel van veiligheid. Soms komt het er ook ineens spontaan, omdat het wordt aangeraakt. Een waterval aan tranen, maar dan is het er ook uit. Ik huil standaard bij het snijden van een ui. Lekker ongegeneerd.

IMG_0248

Bid: Hoe uit je jouw spiritualiteit? Waar geloof jij in?

Ik ben christen, zo ben ik ook opgegroeid. Toch is het geloof in God, in Jezus, in de Heilige Geest, iets waar ik bewust achter sta. Ik ben er door gevormd, maar ik heb daar ook mijn eigen weg in leren gaan. Ik heb geworsteld met het thema vergeving, met God als Vader, met het je geliefd weten bij God. Dat was een donkere periode in mijn leven, waarin een enkeling mij hielp of luisterde en bad. Misschien dat ik daarom wel een blog ben begonnen. Om iets van die kwetsbaarheid te delen, dat je als christen ook je momenten van twijfel en onrust kunt hebben. Ik ben zelf veel meer rust gaan ervaren en vanuit die rust kan ik, ook als het moeilijk is, er op vertrouwen dat God mij nooit loslaat.

Lach: Wie maakt jou aan het lachen?

Nou, dat kan iedereen wel. Ik zie wel snel ergens de humor van in. Ik kan lachen om een klein gebaar, om de opmerkingen en capriolen van mijn kinderen, ik kan lachen om mezelf als ik bijvoorbeeld weer tegen een deurpost aanloop. Ik kan ook lachen om een film of een boek. Deze week ging ik uit eten met mijn vriendin Aletta. Ik denk dat wij samen kunnen lachen om hetzelfde, terwijl de ander ons niet begrijpt. 

Werk: Werk je om te leven of leef je om te werken?

Lastig. Er was een periode dat ik echt moest werken om genoeg inkomen te hebben voor ons gezin. Toch heb ik nooit het gevoel gehad dat ik daarom werkte. Zowel in het ziekenhuis, hospice en nu in het verpleeghuis, doe ik mijn werk met veel plezier. Verpleegkundige is een mooi beroep, maar ook een voorrecht. Je mag dichtbij mensen komen, je bent er op hele kwetsbare momenten bij. Daarnaast heb ik altijd wel behoefte aan uitdagingen en trek ik graag extra taken naar me toe. Dat maakt mijn werk leuk. Maar er is meer dan werk alleen. Naast mijn werk doe ik ook van alles en bovenal heb ik een gezin. Dat laatste staat bovenaan. 

image

Bewonder: Wie bewonder jij en waarom.

Er zijn veel mensen die ik bewonder. Ik bewonder vooral mijn man Arnold, die altijd  naast mij is blijven staan. Ik leerde hem kennen op een moment in mijn leven dat het echt heel moeilijk was. Waar anderen de situatie bij ons thuis lastig vonden, negeerde hij mij niet. Hij was er gewoon, hij luisterde. Hij was de schouder, bij hem kon ik me kwetsbaar opstellen. Ook later in ons huwelijk, toen ik God zo zocht en ik worstelde met vergeving, had hij eindeloos veel geduld. Hij gaf mij de tijd om te twijfelen, om te worstelen en te vechten. Volgende week maandag zijn we 19 jaar getrouwd. Ik voel me gezegend met mijn gezin, met hem. Zo ontzettend blij met hem.

Van welke blogger zou jij heel graag de antwoorden op deze vragen willen zien?

Ik volg de blog van Margé Buitinga en ik tag haar. Voel je vrij om het ook in te vullen, maar voel je niet verplicht!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties