Tags

, , ,

‘Mijn moeder houdt niet van kleurplaten die niet netjes zijn ingekleurd’ zei mijn klasgenootje van de kleuterschool. Dus belandde de kleurplaat niet bij de moeder en waar die wel bleef, weet ik niet meer.

Als ik geduld had, kon ik netjes kleuren. Geduld had ik echter niet. Ik had geen rust in mijn gat om de vele stukken lucht blauw te maken. Ik keek veel liever naar de lucht. Naar de wolken die speels overdrijven en de vogels die verder vliegen dan mijn gedachten konden gaan. Ik huppelde het liefst over paadjes in het gras op zoek naar schatten. Bij schatten moet je dan denken aan wormen en torren, stenen en bijzondere takken.

Ik geloof niet dat ik anderen daarin meenam. Welk meisje geniet van mieren die over haar hand een weg zoeken, van zanderige wormen kronkelend in een rode emmer? Wie ligt er graag op een zonnige dag met de rug in het gras te staren naar de wolken? Bij elke wolk een nieuw verhaal. Wie zong er mee als ik schommelde? Wie begreep dat meisje in de tuin?

Op zoveel manieren bleef ik niet binnen de lijnen van wat gebruikelijk is. En weet je…..soms, eigenlijk heel vaak, dacht ik dat ik daarom niet goed genoeg was. Was het net alsof mijn kleur de ander niet aanstond of raakte. Alsof het gekras in mijn leven de ander weg deed kijken. De strepen er niet mochten zijn.

IMG_0512

Ik denk dat we allemaal die momenten wel herkennen, dat we voelen en merken dat we de buiten de lijntjes gaan. Dat we kleur geven aan ons leven op een andere manier dan de ander had verwacht. Soms lichter en soms zoveel tinten donkerder dan de ander graag wil zien. Soms zijn er ineens de krassen vol boosheid en pijn. Soms missen we teveel om alle vlakken in te kunnen kleuren, soms is het nog niet ingevuld.

Ik heb moed moeten verzamelen om de kleurplaat van mijn leven te tonen in mijn gebed. Zo bang geweest voor de afwijzing. Hij ziet de krassen toch ook? Hij merkt toch ook mijn ongeduld en daar waar ik wat makkelijk was? Hij ziet toch echt wel de plekken waar ik buiten de lijntjes ging en de vlakken die ik weg had willen gummen, maar wat niet is gelukt.

Ja dat ziet Hij. Jezus ziet hoe je kleur geeft aan je leven. Op jouw eigen persoonlijke manier. Met de tinten en patronen die passen bij jou. Jouw eigen stijl. Hij zegt niet dat het waardeloos is. Dat geloof ik niet. Als je met je eigen leven bij hem komt, kijkt hij mee. Sterker nog, hij pakt je hand en helpt je als het je alleen niet lukt. Hij laat je ook zien hoe het anders kan, maar hij veroordeelt jou niet.  Hij vindt jouw leven waardevol. Zelfs zo dat je door hem bij God de Vader kunt komen. Met heel je leven, gewoon zoals je bent.

Advertenties