Tags

, , ,

Voor we op de fiets stapten richting huis, was het werkje van Marin dat ze op school had gemaakt al kapot. Ze wilde het op het schoolplein laten zien, maar het lag in twee stukken in haar tas. Diep teleurgesteld was ze en twee dikke tranen rolden over haar wangen. ‘Nu kan het wel weg worden gegooid, nu is het niet meer mooi’ zei ze en om het leed nog verder aan te dikken voegde ze er aan toe dat ze het zo graag op haar nieuwe kamer had willen ophangen. Het kunstwerkje dat mooi was, was niet meer goed genoeg.

img_0467

Dit is maar een kunstwerkje, gemaakt door kinderhanden. Als mens zijn we ook kunstwerken, gemaakt door de Schepper. Mooi zijn we. Ieder op onze eigen manier en met onze eigen talenten.  Toch voelt dat niet altijd zo. In een wereld met zoveel prikkels van perfectie, knaagt de onzekerheid. Ben ik wel goed genoeg?

Herkenbaar? Ik heb er soms wel last van, van dat fluisterende stemmetje in mijn hoofd. Het kan zomaar op mij inpraten als ik het gevoel krijg bij mensen dat ik niet mezelf kan zijn. Als ik  de handen voel van anderen die me willen boetseren naar hun smaak en stijl. En voor je het weet verdwijnt het spinrag uit de hoeken en worden ramen schoongeboend. Krampachtig alles glad strijken, omdat de ander dat van jou verwacht. Als ik niet voldoe ben ik dan nog wel goed genoeg?

Ik ben niet altijd goed genoeg. Ik laat in zoveel dingen zien dat ik niet het goede voorbeeld ben van rust, reinheid en regelmaat. Als moeder en echtgenote, als collega en als vriendin, ik faal in zoveel dingen. Was het maar perfect, maar dat is het heel vaak niet. Zoveel scherpe randen, waar een ander zich aan snijdt. Zo weinig tijd om alles aan te pakken en zo vaak te korte armen om alles te kunnen dragen. Dan vreet het soms aan me. Dan sluipt die gedachte van twijfel door mijn gedachten: ‘Ben ik wel goed genoeg?’

Gelukkig zijn er mensen waar ik dat vertrouwen bij heb. Volop! Waar ik mezelf niet hoef te bewijzen en vanachter de muur van mijn gevoel mag wegkruipen. Dan zien ze wel de vlekken, de schrammen en de onzekerheid. Dan voelen ze de woorden en het ritme van mijn tijd. Kwetsbaar en soms ook kwetsend. Als je zelfs dan mag ervaren dat  je als persoon waardevol blijft, is dat iets om heel zuinig op te zijn. Verbondenheid, en dat zeker weten: ‘Voor jou ben ik goed genoeg en jij bent dat ook voor mij!’

Ik hoop dat jij als lezer ook mensen om je heen hebt waar je volop imperfect mag zijn. Waar je niet harder hoeft te rennen of de glimlach van de schijn hoeft op te houden. Waar je je geliefd bij mag voelen, hoe gebroken het soms ook is.

Marins kunstwerk is echt gebroken. Naast het kunstwerk van Iris zie je dat helemaal. Dat is wel verdrietig. ‘Weet je wat’ zei ik ‘ mama is bezig met een blog en die is steeds niet goed genoeg. Ik gebruik jouw kunstwerk voor mijn blog’. Marin zat achterop de fiets, ik kon haar gezicht niet zien. Maar haar hoofd tegen mijn rug aanvoelend, voel ik dat ze daar blij mee is.

‘Ach’ zei Iris thuis ‘ die van mij is ook een beetje gek. Die van mij heeft ijspegelhaar!’

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties