Tags

, , , , ,

IJs. Bevroren water, meer is het niet.

IJs op de tegels, onder mijn voeten. Gladde stukken op een ruwe ondergrond. Bijna doorschijnend, maar bekrast door de voetstappen en besmeurd door de modder. Het kijkt me bijna grimmig aan. Terwijl de zon haar stralen toont en de dooi wordt ingezet, blijven kleine plekken nog steeds bedekt met ijs. Verraderlijk gladde stukken, ik ontwijk ze als ik kan.

img_0459IJs in je hart, laagje sneeuw in je leven. Plekje waar iedereen zomaar omheen loopt, of angstvallig overheen stapt. Wat ligt er verborgen onder de sneeuwlaag, wat bedekt het ijs? Soms zie ik door alle krassen en vuiligheid niet meer hoe mooi de onderlaag is.

Mag ik mijn handen op je hart leggen? Mag ik een beetje warmte tegen je aanblazen? Adem, kleine wolkjes hoop, van doorkijkjes door de bloemen van ijs. Mag ik de ijspegels lagen smelten, die de scherpe randen bedekken? Pijnpunten van kwetsbaarheid.

Zijn mijn handen warm genoeg? Ik voel zoveel kou als ik buiten sta. Als ik al die voetstappen ontdek, die doelloos lopen, eenzaam, alleen. Ik wil met mijn handen wel jouw leven aanraken, maar merk mijn grenzen op. Van laagjes ijs, waar ik zelf zo vaak tot aan mijn middel in sta. Wie ben ik, met al die ijskristallen in mijn eigen leven, dat ik naast de ander mag gaan staan?

IJs is bevroren water. Meer dan dat, is het niet. Sterk als alles koud en guur is, maar kwetsbaar in de warmte en de stralen van de zon. Als de dooi wordt ingezet, kraakt het ijs, smelt de sneeuw. Onder de stralen van de zon, wordt het leven zichtbaar. Is het gras weer groen en wordt de stoep weer schoon.

img_0465

Onze handen zijn er om de sneeuwlaag weg te vegen van een klein en kwetsbaar oppervlak. Onze adem blaast een kleine kring, beetje zicht door beslagen ramen heen. Laat de zon het volle leven maar omstralen. Laat de gloed van warmte maar schijnen over de sneeuw. Onder de zon is er warmte voor iedereen.

IJs, meer dan bevroren water is het niet.