Tags

, , , , , ,

Ik was een blauwe Piet maandag op school. School had besloten om naast de zwarte Piet ook een andere gekleurde Piet te doen. Op die manier kwamen ze tegemoet aan de gevoelens die er zijn in de samenleving. Dus kreeg ik een kleurtje, ik werd een blauwe Piet.

img_0410Op een foto die ik van iemand toegestuurd kreeg, stond ik vol trots naast Aron. Aron vindt het sinterklaasfeest geweldig. Dit jaar zit hij in groep acht, dus voor hem was het echt de laatste keer Sint begroeten op de basisschool. Ik vond het mede daarom een mooie foto en plaatste die op Facebook. Wat een verschillende reacties kreeg ik. Vooral omdat ik een blauwe Piet was. Reacties als: ‘zwart staat je beter’ en ‘doe mij maar een zwarte Piet.’

De reacties raken mij niet persoonlijk en ik moet er wel om lachen wat het losmaakt. Het is dezelfde persoon, alleen dit keer een blauw laagje. Het is maar een kleurtje, het is maar schmink. Afwassend ben ik het maar.

Dit kan je gelukkig afwassen, al was het wel met moeite. Er zijn ook situaties in ons leven, waarin we laagjes op ons gezicht hebben, die er niet afgaan. Als we die tonen, hebben mensen vaak een oordeel. Daar wordt echter niet zo open over gepraat.

Denk dat we die situaties allemaal wel herkennen. Van mensen die we niet in een hokje kunnen plaatsen, die het altijd anders doen. Van mensen die hun bestaan zo anders indelen, waar alles een puinhoop lijkt. Van mensen die zich moeilijk kunnen uiten, die stil langs de kant staan. Mensen met andere culturen, geaardheid of religie. Mensen, die met lege handen bij je komen, of juist met grote woorden. Achter de schouder van de ander, hebben we onze mening klaar. Dat raakt de ander wel en soms ook heel diep!

Daar heb ik wel last van. Dat we door de muren van iemands leven, niet kijken naar het hart van de ander.  Dat we niet eerst willen luisteren waarom iemand aan de kant blijft staan, omdat we zelf zo graag in het middelpunt blijven zitten. Waarom zou je ook van je plaats afgaan en je mening bijstellen? Ik vind het moeilijk dat we zo snel oordelen en dat fluisterend aan anderen vertellen. We maken onze medemens soms zo zwart, bewust en onbewust.

Ook ik moet steeds weer leren om door schminklagen van de ander heen te kijken. Om niet mijn oordeel te snel te vormen en te uiten. Ook ik bid dat ik steeds meer mag leren kijken naar de ander, als een schepsel van God. Dat doe je als je de ander in de ogen kijkt. Dan zie je wie hij of zij werkelijk is. Net zo waardevol als jij!

img_0412

Ik wilde me niet mengen in de discussie over zwarte Piet en nou heb ik dat toch een beetje gedaan. Voor mij maakt het niet uit, bruin, zwart of blauw. Gelukkig voor kinderen ook niet. Hoe je schmink ook is, je bent gewoon Piet. Zij genieten, hoe je ook bent. Mooi he?

Een jongetje bestudeerde mij eens goed en keek me recht in mijn ogen aan. ‘Ik weet wel wie jij bent’ zei hij ‘jij bent de mama van Marin.’