Tags

, ,

We hadden samen boodschappen gedaan, Marin en ik. Ik had de hele dag gewerkt, kinderen opgehaald van school en thuis de verhalen aangehoord met drinken en een koekje. Gezellige boel, maar er moesten nog boodschappen worden gedaan. Marin ging mee, gezellig achterop. Op de terugweg schemerde het al, het was druk op straat. Allemaal mensen op weg naar huis of waar dan ook.

‘Waar gaan al die mensen heen? ‘ mijmerde ik. ‘Hoe was hun dag? Was het een blijde dag of juist verdrietig en vol zorgen?’ Achter mijn rug begon Marin te zingen:

‘ De Heer zegene u, de Heer zegene u, de Heer zegene u en Hij behoede u…..’

Kinderstem in de schemering. Zo zonder gene uit volle borst klonk haar stem over de straat. Langs al die bestuurders en fietsers met hun eigen gedachten en levens. In de drukte van het leven, brengt een regel uit een lied de rust. Rust in je leven, dat God je zegent.

‘Weet je wel wat zegen is?’ vroeg ik Marin. Nee, dat wist ze eigenlijk niet. Ik moest zelf ook wel even nadenken hoe ik dat moest uitleggen. Terwijl het toch een bekend woord is en elke zondag de zegen uitgesproken wordt. ‘Zegen’ zei ik ‘ is zoiets als het goede meegeven. Een aanmoediging.’ Ik twijfelde of ik het zo wel goed uitlegde. Inmiddels waren we thuis en Marin dartelde de tuin in.

Ik dacht er natuurlijk wel over na. Afwassend, handen in het sop, terwijl verschillende mensen in mijn hoofd voorbij kwamen. Mensen die de zegen op dit moment wel heel goed kunnen gebruiken. Soms zijn wegen best wel zwaar om te bewandelen.

Gods zegen, is Gods aanwezigheid in de stralende momenten en de moeilijke momenten. In de hoogten en in de diepte van je bestaan. Hoe je weg ook is, als Gods handen boven jouw leven zijn, zegenende handen, dan ga je nooit alleen. Dan geeft Hij je de moed om vol te houden en geeft Hij je kracht.

img_0392

Voel je dat altijd zo? Nee, niet altijd. Soms lijkt alles wel heel zwart en ervaar je dat niet. Dan heb je de stem van anderen nodig die jou dat toewensen en toezingen. ‘De Heer zegene jou….’ Loop maar, huil maar, schreeuw maar, schuil maar. Schuil maar onder die Vaderhanden. Schuil maar aan Zijn hart.

We mogen het elkaar wel vaker meegeven en toewensen, die zegen van God. Niet als een loze kreet, maar als een aansporing om te blijven vertrouwen op God. In alle omstandigheden van je leven, zeker weten dat Hij bij je is. Daar mag je altijd om vragen bij Hem.

Here, God, als het moeilijk is in mijn leven, als ik voor keuzes word gesteld, als ik begin aan iets nieuws, wilt U mij dan zegenen? 

Mijn handen uit het sop. De afwas klaar. In mijn hoofd de melodie en woorden. Echo in mijn leven, die zegen van God. Die rust tussen alle onrust in.

Ik wens en bid het jou ook toe: Gods zegen over jouw leven.