Soms is het leeg. Soms weet ik geen woorden te geven aan gevoel. Daar had ik deze week last van. Hoe kan je schrijven over leegte, als je dat niet ziet? Leegte is de holte in je hart. Een deukje of een gapend gat. Ik voel het bij de ander, maar nog sterker bij mezelf.

Leegte. De pijn van lijden, van zonde en ziekte en diep verdriet. Van gemis dat nooit meer goed komt, althans niet nu. Zie je het niet? Kijk je starend naar de grond, en kijk je nooit eens dieper in de ogen van de ander?

Ik wil niet stilstaan bij leegte. Leegte is er al genoeg geweest. Dat lege gevoel van binnen, waar geen plaats leek te zijn voor Gods liefde. Alsof alles donker was. Dat was verleden tijd, niet iets dat nu nog aan de orde is. Meer dan ooit ervaar ik de rust en de warmte die een plek in de leegte kreeg. Hart dat volstroomde met genade en vergeving, zo vol van blijdschap.

Deze week gewoon even niet. Deze week leek de leegte ineens weer een plekje te krijgen. Knagend gevoel van onbehagen. Dat fluisterende stemmetje dat me zegt dat het allemaal zo zinloos is. Zo waardeloos. Dat als het erop aan komt, de leegte altijd groter is.

image

Het zijn leugens. Leegte is een holte in je hart, een kier en soms een gapend gat. Voor wie het ziet legt daar zijn hand op, spreekt woorden van hoop en troost. Die luistert met zijn eigen hart en vult de leegte met gebed.

Maar mooier nog is dat leegte ook een opening kan zijn en een nieuw begin. ‘Ik ben de deur’ zegt Jezus in de Bijbel . Bij Hem kan je in en uit lopen, Hij is de toegang tot de Vader. Bij een open deur ervaar je leegte. Het is ook de uitnodiging om met al die leegte in je hart, klein of groot, naar Hem toe te gaan. Durf jij die drempel over te gaan?

Leegte kan er zijn. Soms is dat tergend diep. Soms ook een moment van stil verdriet. Wat een mooi gedeelte eigenlijk. Jezus wil ons leven niet vernietigen of uithollen, nee Hij wil het vullen. Vullen met het leven. En wat kijk ik uit naar het eeuwige leven, waar nooit meer leegte is.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties