Tags

, ,

Groen boekje vol verhalen. Eerst nog wekelijks beschrijven we alles wat we samen meemaken op de HBO-v. Hoe meer stages we gaan lopen, hoe minder trouw we blijken te zijn. En dat terwijl we toch bijna alle stages samen doorlopen hebben. Aletta en Lydia, onafscheidelijk vanaf dat we bij elkaar in de klas kwamen in Havo 4 en dat bleef ook zo toen we naar de HBO-v gingen. Lied en Let, oftewel Liedelet.

In de zon voor mijn huis en een kopje thee naast mij. Ik blader door het groene boekje. Als je het handschrift niet zou zien, kan ik aan de stijl van schrijven wel ontdekken wie de schrijfster is. Namen van medestudenten, namen van docenten. Voorvallen, voornamelijk met veel humor. Of althans, wij zagen er de humor van in. Nalezend vrees ik dat veel docenten niet geloofden dat wij ooit als zorgzame en brave verpleegkundigen aan het werk zouden gaan.

Ik moet er wel om lachen als ik lees dat de leraar filosofie de vraag stelde: ‘Waar is boven?’ Bij het wijzen naar boven met de vinger, werden we geacht de collegezaal te verlaten. Vervolgens waren we niet welkom in de volgende les. We namen het religieuze gedeelte schijnbaar niet serieus. Ik glimlach als ik dat lees. Het tussenuur dat we daardoor kregen, hebben we zinnig doorgebracht met het eten van een Vietnameese loempia. Het zal ook niet! Of de docent geneeskunde die voor het college zegt dat er klachten zijn over de rumoerigheid. In de stilte die volgt, valt mijn tas vol booodschappen om (die we tussendoor een keer gehaald hebben). Ik zie de blikken met bruine bonen nog zo van het trapje af rollen. Had ik weer!

image

Ik zie me er nog zo zitten. Altijd achterin, altijd naast Aletta. Student, op kamers. Meisje van 18, 19 jaar, waarvan de wereld zo enorm in scherven was gevallen. Een hart vol met vragen, een zee aan verdriet. Zo ontzettend veel verdriet. Dat lees je in dit boekje niet. Alsof het er niet was, al proef ik het wel tussen de regels door. Maar het was er wel. Juist toen, was er zoveel verdriet en een diep besef van gebrokenheid.

Misschien was het wel een uitlaatklep, was het ergens wel een masker om mijn kwetsbaarheid niet te tonen. Toch hoefde ik bij Aletta me nooit anders voor te doen. Daardoor was er ruimte voor de traan en voor het verdriet. Daardoor konden we samen ook ontzettend lachen, al zag een ander daar de humor niet van in

Vandaag zijn we 24 jaar vriendinnen. Dat is bijna een kwart eeuw, bedacht ik me ineens. Inmiddels is er veel gebeurd. Aletta trouwde en kreeg kinderen. Ik trouwde en kreeg kinderen. We werken allebei als verpleegkundige (ja, ja, toch gelukt!) en beiden een druk leven. Maar er is altijd plek voor de ander, hoeveel tijd en ruimte er ook tussen zit.

Dit groene boekje is maar een deel van 24 jaar vriendschap. Eigenlijk ook niet. Ik herken jou, ik herken mezelf. Als we nu een college zouden volgen, denk ik eigenlijk dat er niets veranderd is. We nemen plaats achterin, gezellig naast elkaar en we houden wederom angstvallig ons lachen in.

image

Advertenties