Tags

, , , ,

Vorig weekend was ik met Aron naar den Haag. Hij wilde naar het Louwman museum. ‘Oké’ zei ik, ‘maar dan wil ik ook naar de zee.’ Aron stemde er mee in, al hoefde het van hem niet. Eenmaal bij de zee, was hij er niet bij weg te slaan.

IMG_6739

Met mijn voeten in het water, golven die tegen me aan spatten. Geur van zee, oneindig ver kunnen kijken. Ik keek naar de horizon en de beelden van vakanties bij zee, kwamen naar boven. Hoe vrij was dat?

Ik zie een meisje met haar schepnet en rode emmer. Samen met haar zusje, garnalen vangen. Doorgaan, tot de zon met haar rode gloed afscheid neemt van vandaag. Dat lopen met je blote voeten over het zand, dat kriebelend tussen je tenen blijft zitten. Lopen op schelpenpaden, langs het duin op weg naar het huisje. Emmer met water wordt tegen het muurtje aangezet, onze vangst. Zo zinloos, maar waardevol tegelijk.

Vakanties aan zee was vrijheid. Geeft de geur terug van rozenbottelstruiken aan de kant van de weg. Daar leerde ik fietsen, volop ruimte en zo anders dan de gebruikelijke drukke straat. Fietsend van duin tot duin, eindeloze sliert aan schelpenpaden. Wind in de rug, blonde haren uit het gezicht.

Zee is verbonden met zorgeloosheid, met vrijheid. Met zitten en staren en je gedachten laten gaan. Je woede, je verdriet, je zorgen. Alsof de golven er tegenaan slaan en ze meevoeren de diepte in.

Meisje van toen.  Ze bouwde zandkastelen op het strand. Twee torens en een vlag. Maar de zee nam ook dat mee. Zelfs haar voetafdrukken verdwenen. Uiteindelijk zou het eb worden, maar dan is ze al vertrokken. Is de zee ver weg en zij nog verder.

image

Daar dacht ik aan op dat moment. Toen ik Aron zag springen in de zee, lachend en zo intens blij. Het raakt mijn gevoel van heimwee aan. Dat ik eigenlijk wil koesteren en vasthouden. Wil meenemen als ik de zee de rug toekeer. Geraakt door de branding, geraakt door het gevoel dat het geeft. Naar bovenhaalt, alsof het nooit is weggeweest. Tegelijk dat zoute dat ik proef, aan de toppen van mijn vingers. Zee is verbonden met zorgeloosheid, maar tegelijk ook aan dromen die werden ondergedompeld in het grijze water.

Ik klop het zand van mij af. Een meeuw vliegt brutaal langs mij heen. Boven aan het duin, kijk ik nog even achterom. Zee blijft mooi en blijft me trekken.

‘Dag zee, tot een volgende keer en als je het niet erg vindt, neem ik een beetje zorgeloosheid en vrijheid van jou mee!’

IMG_6766