Tags

, , ,

Soms kan ik zomaar huilen, eigenlijk om niets. Snaren die heel even aangeraakt worden, een trilling in mijn hart. Net genoeg om waterlanders te laten stromen. Ken je dat? Of is mijn huid te dun?

Het is de aanraking van een snaar, heel diep binnenin. De nagalm van herkenning van geluiden uit het verleden, of de stem van nu. Om beelden op tv of door verdriet dat ik in jouw ogen lees. Van alles willen zijn en worden, maar tegen muren van onvermogen oplopen. Van de hapering in mijn woorden, de stilte die er misschien wel had moeten zijn, maar er niet is.

Soms kan ik zomaar huilen, eigenlijk om niets. Kan ik geraakt zijn door mooie wolken aan de hemel, vogels die hoog boven me vliegen, maar ik zie ze wel. Om kleuren en geuren, van je ogen dichtdoen en de wind langs je wangen voelen. Huilen om een goed gesprek met een vriend of vriendin, de knipoog op het juiste moment, gevoel van verbondenheid. Huilen om mooie zinnen, het luisteren van een mooi lied of de knuffel die ik krijg van mijn kind. Gewoon zomaar.

image

Huilen doe ik het liefst in stilte. Daar waar het veilig is. Dat is meestal binnenin, onderhuids. Als jij het niet ziet, is het er ook niet. Zie je het wel, ken je me beter en dan geeft het dus niet.

Soms kan ik zomaar huilen, eigenlijk om niets. Zo intens dankbaar voor alles om mij heen. Ik besef het vandaag weer, zittend in de zon.

‘Dank U God, voor alles wat ik heb en krijg. Dat ik altijd bij U mag komen, met mijn fouten en mijn vragen. Ook met mijn kwetsbaarheid, met mijn tranen. Tranen om diep verdriet, maar ook die tranen voor alles wat me raakt en een ander vaak niet ziet.’

Soms kan ik zomaar huilen, eigenlijk om niets. Ken je dat? Of is mijn huid te dun?

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties