Tags

, , , , ,

Zoeken naar rust, dat doe je juist als je vakantie hebt. Ontspannen, uitslapen, genieten. Even niet bezig zijn met het werk. Vooral als je weggaat met vakantie, kan je loskomen van de dagelijkse bezigheden. Ik wel tenminste.

Ik was ook echt toe aan vakantie en was blij dat we dit jaar ook weer eens op vakantie gingen. Ik kon niet bij mijn mail en had mezelf verwijderd uit de app van het werk. Loskomen, bijtanken. Boeken lezen, zwemmen, spelletjes, wandelen en fietsen.

Genieten van de schepping, dat vooral. Opsnuiven van de geur van het bos, het bewonderen van de eekhoorntjes die boven je hoofd van tak tot tak springen. Het kabbelen van het water, het ruisen van de wind. De ondergaande zon, de bloemen in de berm, de salamander en de vis. Zoveel moois dat er altijd wel is, maar waar je dan ineens nog meer door geraakt wordt.

IMG_6332

Ik heb veel gefietst. Eén keer ook met Aron alleen. We gingen naar de heide. Dat was een mooie tocht. Paarse heide, nog niet volop in bloei. Kale stille vlakte. We stonden samen stil. Een kikker kwaakte, een vogel tjilpte, verder was het stil. Die rust en dat schilderij aan kleuren, de geuren om mij heen, het raakte me. Als ik alleen was geweest, was ik waarschijnlijk gaan huilen. Voor Aron hield ik me in, hij zou het vast niet begrijpen.

Ik weet niet of een ander dat kan begrijpen. Voor mij was het de rust en de schoonheid die me week liet worden. Alsof alle schijn die je dagelijks onbewust met je meedraagt, ineens er niet toe doet. Alsof je meer dan ooit jezelf kan zijn, als het puur is om je heen. Je eigen kwetsbaarheid er mag zijn.

IMG_6324

We stapten weer op en fietsten verder. Je kunt niet blijven staren naar dezelfde boom en de rust blijven koesteren. Het leven draait door. Ook vakanties bereiken een einde en voor je het weet draait de wasmachine weer overuren en stapelt het strijkgoed zich op. Voor je het weet, ga je aan het werk.

Vannacht mag ik weer werken. Het ritme, of eigenlijk de onregelmatigheid, van mijn diensten kondigt zich aan. Het geplan en het geregel. Binnenkort begint mijn agenda vol te lopen, ligt de vakantie verder achter mij en is de stilte verdwenen.

Of niet?

Ik wil niet geleefd worden. Druk zijn, is niet erg. Zelfs een volle agenda is geen drama. Maar…ik heb me voorgenomen om het anders te doen. Ik wil ruimte hebben om te ademen. De geur op te snuiven van bomen, van mos dat nat geworden is door de regen. Ik wil de vogels horen fluiten, een vlinder zien fladderen. Ik wil soms de drukte omzeilen en even stil staan. Echt stil staan! Bij de puurheid, bij de echtheid, bij de kwetsbaarheid. Bij de rust.

Ik wil gewoon zo nu en dan een hei-moment. Afstappen, mijmeren en genieten en dan weer met volle vaart verder fietsen.

Dat moet toch lukken?IMG_6322

 

Advertenties