Tags

, , , , ,

‘In de hemel zijn heel veel lege stoeltjes…’ zei Zahra ooit. Ze ging net naar de basisschool. Kort ervoor was mijn zus plotseling overleden. Waarschijnlijk had ze de hemel voorgesteld als een kring vol stoelen rondom Jezus, net als de kring van kleuters rondom haar juf. ‘Mama, in de hemel zijn heel veel lege stoeltjes…..alleen mijn tante zit daar nog maar!’

Lege stoelen in de hemel. Plekken die vrij gehouden worden. Hoe ouder je wordt, hoe meer je de lege stoelen ervaart hier op aarde. Stoelen waar mensen zaten, spraken, lachten, huilden, aanwezig waren. Steeds meer lege stoelen om je heen.

Deze week werden we daar weer bij bepaald. Een lege stoel. Dat is verdrietig. Verdrietig omdat je de ander mist. Ik vertrouw erop dat de ander nu een plek heeft bij God. Dat is bemoedigend. Bij God is geen pijn, geen ziekte. Daar zijn de zorgen verdwenen, daar zijn geen tranen, daar is zelfs geen gemis. En toch….

image

De lege stoel, die is er wel. Zoals er in ieders leven lege stoelen zijn. Hoe hoopvol en troostrijk een hemel ook is, hier op aarde is de ander er niet meer. Dat raakt. Dat de stem een herinnering wordt, de humor en de lach. Dat je niet even na kan praten, of goede raad kan vragen. Dat het complimentje er niet meer zal zijn,  of juist de opbouwende kritiek.

Lege stoelen op de aarde. Ik word er verdrietig van. Het liefst zou ik iedereen op zijn of haar plaatsje willen houden. Dat gaat natuurlijk niet. Hier op aarde moeten we mensen loslaten.

Toch de blik naar boven! In de hemel worden plekken ingenomen. Veilig huis voor wie het zoekt bij God. Daarom mis ik mensen wel als ze sterven, als er een lege plek overblijft. Maar naar boven kijkend weet ik zeker:  ‘Ik zie jou terug.’

 

 

 

Advertenties