Tags

, , , ,

Het is maar een dun wandje tussen jouw gevoel en dat van mij. Ik hoef mijn oor maar te luisteren te leggen, of ik begrijp wat jij bedoelt. Soms wil ik spontaan een arm om je schouder leggen, omdat ik denk dat jij die kan gebruiken. Wonderlijk is dat. Ligt dat aan jou of toch aan mij? Met dat ik de vraag stel, weet ik het antwoord al.

Kijk, er zijn nog wel muren. Niet bij iedereen breek ik stenen af. Gelukkig niet! Soms voelt het nog zo veilig. Muren lijken wel stoer en sterk, maar ten diepste is het klein en donker, is het vooral onzekerheid. Mijn eindeloze gevecht tussen kwetsbaarheid en weerbaarheid. Herken je dat?

Nu muren wegvallen, voel ik ineens de warmte. Gewoon zomaar, zelfs als de zon niet schijnt. Warmte, op dat plekje naast je hart, soms ook middenin. Maar voel ook de hoosbuien en windvlagen van verdriet. Dat iets je zo intens kan raken, dat wist ik eigenlijk niet.

image

Dat muren zo dik kunnen zijn, besef ik pas nu. Veilig voor mezelf, afgeschermd voor de ander. Daarom zag ik de diepte vaak niet bij de ander. Zag ik ook mezelf niet goed.

Ruïne aan stenen. Een muur is te herkennen, maar er zijn vooral heel veel brokstukken. Wat heb ik gehuild om de puinhoop en mijn voeten schopten er geregeld tegenaan. Soms struikel ik er nog over, ik blijf  onhandig. Wil ze geregeld weer opstapelen, want die wand is soms te dun. Mijn huid is soms te dun. Dan wil ik alles dragen, alles oplossen, maar dat kan ik niet. Dat voel ik zo diep, dat gevoel is nieuw. Dat krijg je als je muren afbreekt…

Tussen mij en jou zit maar een dun wandje. Althans, als jij de ander bent voor wie ik mijn muurtje heb omgeschopt. Ik vind dat eng, ik merk aan alles dat het dan zo dichtbij komt. Zo kwetsbaar ook. Maar dat heb ik er wel voor over. Want ik voel me zoveel meer verbonden met de ander, als er alleen een wandje tussenin staat.

Ik hoef mijn oor maar te luisteren te leggen…mooi is dat!

 

Advertenties