Tags

, ,

‘De tuin’ is een geliefd onderwerp in mijn blog. Wordt het al vervelend? Ja maar die tuin was voor mij echt een paradijs. Plek waar ik zoveel ontdekte en waar ik kon dromen, huppelen en zingen. Ongestoord.

image

Middelpunt in die tuin, was voor mij de prunus en de walnotenboom. De walnotenboom stond een beetje aan de zijkant, bijna tegen de heg aan. Dikke grijswitte stam, stevig in de grond. Zijn takken waren als wijde armen waaronder je beschutting kon vinden.

Ik zat graag met mijn rug tegen de stam aan. Het voelde veilig. Vanaf mijn plekje in het gras kon ik dit deel van de tuin overzien. Ik kon turen naar de moestuin, naar de rododendron en de prunus aan de overkant. Tussen de groene bladeren van de walnotenboom zag ik de vogels vliegen en dreven de wolken me naar andere dromen en gedachten.

Dat allemaal in de nabijheid van de walnotenboom. Hij hoorde alles. Hij lachtte me niet uit, maar luisterde en kon als geen ander mijn geheimen bewaren.

De tuin is weg. Mijn paradijs is lang geleden al kapot gegaan. Zomaar, ineens. Met heimwee denk ik soms nog terug aan die tuin, die misschien niet zo ideaal was als ik altijd heb gedacht.

Er kwam wel iets anders voor in de plaats. Op zoveel manieren herkende ik in de loop van de jaren stukken van die tuin. Stukje paradijs in de realiteit van vandaag. Dat gold zeker voor de walnotenboom.

Toen alles omgeschoffeld en ontworteld was, was hij daar wel. Ondanks de storm, wilde hij me vasthouden. Ondanks de donkere wolken, bleef hij gewoon. Zijn armen om me heen. Veilig en vertrouwd.

image

Vandaag zijn we, Arnold en ik, 18 jaar getrouwd. Dankbaar voor alles wat we daarin als wonderen hebben ervaren en ontvangen. Op heel veel manieren.

Soms zit ik in gedachten, met de rug tegen de walnotenboom aan. Ik kijk omhoog en tussen de takken door zie ik de lucht. ‘Dank U wel, dat  U mij hier op aarde, al een beetje paradijs geeft!’

 

 

 

Advertenties