Tags

, , ,

Als meisje in de grote tuin, boog ik wel eens mijn hoofd. Ogen dicht en intens belevend hoe de wind langs mijn nekharen gleed. Dat vond ik een fijn gevoel. Van alles waar ik in de tuin iets van God ontdekte, was de wind de zachte streling, de onzichtbare arm om mijn schouder heen.

Waarom kwam die tuin op de achtergrond? Tuin waar zoveel in te ontdekken viel. Schatten van waarde, mijn eigen paradijs. Waar ik speelde en zong, huppelde en droomde. Waar ik intens kon turen naar de bloemen, de vlinders en wolken. Waar ik onbevangen praatte met God.

image

De wind als zachte streling, als de onzichtbare arm om je heen. Wat zou dat fijn zijn op al die momenten dat je verdrietig bent. Als jij je eenzaam voelt en mensen mist. Een arm om je schouder die je moed geeft als alles zo zinloos en gebroken lijkt. Nabijheid van gevoel, als je leven in de schaduw komt te staan.

Morgen is het Pinksteren. Feest van de Geest. Ik bedacht me vandaag ineens dat de Heilige Geest ook die onzichtbare arm om je schouder is. De trooster, de pleitbezorger.  Hij is de helper, die zorgt voor moed en kracht. Juist ook op die momenten dat je twijfelt en onzeker bent, als je wankelt door alles wat je meemaakt in je leven. De Heilige Geest brengt je graag in evenwicht.

Onzichtbare arm om je heen, zoals de bries die ik voelde als ik mijn hoofd boog. Buig je hoofd en bid maar, vraag maar om Zijn hulp. Daarin ligt ook de opdracht voor de ander, voor jou en voor mij. Geef die kracht maar door, heb de moed om naast de ander te gaan staan. Bied troost. Dan worden onzichtbare armen, zichtbaar en tastbaar. Werkt de Geest door jou heen!