Tags

, , , ,

‘Mama, gaan we nou verpotten?’ Marin vraag het elke dag. De plantjes in de vensterbank groeien hard.  Lang  leve de moestuintjes. Ik leg uit dat we eerst aarde moeten halen. ‘Mama, gaan we nu aarde halen?’ bleef ze daarna vragen. ‘Morgen gaan we het halen’ zei ik gisteren. Toen ik  vanmiddag uit bed kwam, ik had nachtdienst gehad, moesten we dus meteen naar de winkel. Ik heb de koffie moeten overslaan.

Eerst zat ik met Marin in de tuin. Iris wilde ook meehelpen en zelfs Zahra kwam achter haar laptop vandaan. We hebben gezellig met ons vieren de plantjes in grotere potten gedaan. Stokjes naast de bonen, zo groeien ze recht.

Toen we toch bezig waren, hebben we meteen de bolletjes in de grond gestopt, die nog in de kelder lagen. Allerlei bloemen met mooie kleuren. We bedachten een plek waar ze zonlicht konden opvangen. Dus kon ik ook nog de struik gaan bijknippen.  We haalden het onkruid weg en hebben het gewoon kriskras in de grond gestopt. We laten ons mooi verrassen.

image

Samen in de tuin. Harken, snoeien, planten. Heel hard trekken aan de tak van de klimop die iets teveel ruimte opeist. Zand wegscheppen en een worm ontdekken die voorbij kronkelt. Op je hurken bij de grond en een bij horen zoemen. Takken opruimen en je pijn doen aan een stekel. Ook dat.

Het is net de wereld in het klein. Van willen groeien, maar geen ruimte vinden. Van schaduw in je leven, waardoor de zon niet zichtbaar is. Op je hurken bij de grond en het gefluister horen. Je prikken aan de dorens van het leven.

Of denk ik nu iets te veel door?

Ik heb iets met de tuin, ik kan er niets aan doen. Laat maar bloeien, laat maar groeien. Het hoeft niet allemaal perfect te zijn.  En waar de zon niet zichtbaar is, knip ik graag een takje voor je weg.

 

 

Advertenties