Tags

, , , ,

Soms zat ik op de zolder en tuurde uit het raam. Ik zag de bloesem aan de bomen en de rozen naast de struik. Ik keek naar de wolken, diep grijs of wollig wit. Ik tuurde naar de hemel en zocht naar de zon.

Genietend van schoonheid, een veelheid aan kleuren. Toch dat gevoel, heel sluimerend aanwezig in mijn gedachten. Bij warmte en zon kon ik dat gevoel wegdrukken, bij regen en wind is het volop aanwezig. Ik zocht je in alles, ik vond je juist in de storm.

Het maakte me verdrietig dat de God die ik zocht, een God is van boosheid. Een God die de vinger verwijtend opsteekt bij alles waarin ik tekort schiet. Meisje op zolder en God zo ver weg. Zo ver weg, dat God de Vader een God van de zolder werd.

Zoveel treden lager, bijna bij de overloop, leer ik steeds meer van Zijn liefde. Geen vinger die alleen maar verwijtend is, maar een arm om me heen. Een God die met zoveel zorg en liefde naast ons wil staan, boven ons, onder ons, om ons heen. Wat begrijp ik nog weinig van Zijn liefde en grootheid.

image

Misschien heb jij ook zo’n zolder. Een donker plekje in je gedachten. Waar je rommel ligt opgeslagen, de verwijten, je boosheid en je onzekerheid. Misschien kijk je ook vanuit een zolderraam door een gebroken glas. Dat knagende gevoel van twijfel en niet kunnen begrijpen wie God werkelijk is.

Juist in deze tijd, als Goede Vrijdag dichterbij komt, kom ik nog wel eens op zolder. Ik zie het meisje voor het raam. Ik kniel naast haar neer, ik huil met haar mee. Samen kijken we door het raam en ik wijs naar de horizon. Ik wijs haar de weg, die na Goede Vrijdag kwam. De opstanding van Jezus, de dood die overwonnen is. De weg naar God is vrij.

God is niet de God van de zolder, zoals het meisje het zich eigen had gemaakt. God is de Vader die ons zo lief heeft gehad, dat Hij Zijn eigen zoon gegeven heeft, liet sterven. Hoe groot is Zijn liefde wel niet voor jou, voor mij en voor dat meisje.

Als je zo leert te kijken, is het zelfs niet erg om op zolder te zijn.

 

 

 

Advertenties