Tags

, ,

Stilte.

Hoevaak is er stilte? Eigenlijk bijna nooit. Als ik alleen thuis ben, hoor ik de geluiden van de auto’s. Ik hoor het pompje van ons aquarium en buiten fluit een vogel. Geluiden in je leven, die horen erbij!

Soms zijn er veel geluiden. Hier in huis in ieder geval wel. Iedereen wil op zijn eigen manier zijn verhaal kwijt. Verhalen die over school gaan, over klasgenoten, over juf. Verhalen met een lach en soms ook met een traan.

Stilte wordt ook onderbroken door stemmen. Stemmen die kibbelen, die ruzie maken, die boos zijn. Gisteren was er ruzie. Heel klein hoor, maar er was ineens over en weer gekibbel, gehuil. Ik wilde wel sussen, ik wilde wel iets zeggen, maar ze luisterden niet. Ik moest eerst mijn armen om de ander heen slaan. Er werd gesputterd, er kwam nog een opmerking van de ander, waardoor er weer een sputter kwam. Ik kon alleen maar stil zijn. Toen de ander stil was, kon ik pas iets zeggen. Toen was er ruimte om te horen wat al eerder was gezegd, maar niet verstaan was. De storm was weer voorbij.

Stilte.

In je leven is weinig stilte. Ik kibbel, ik schreeuw, ik praat. Ik maak me druk, ik ben druk, de dagen gaan voorbij. Hoe vaak was ik stil, echt stil? Hoe vaak sprak ik met God? O ja ik zei van alles, ik nam er echt wel even de tijd voor. Een gebed voor het slapen gaan, een paar zinnen op de fiets, een gebed in mijn hoofd, een gebed voor de ander…en daarna? Daarna slokte de tijd mij weer op. Het rumoer van alledag.

Stilte. Vertrouwen dat Zijn armen om je heen zijn. Rustgevend is dat. God spreekt op zoveel manieren in mijn leven. Juist in de stilte. Ik praat er alleen zo vaak doorheen.