Tags

, , ,

Nee, ik ben geen perfecte moeder. Daar schreef ik al eerder een blog over. Vandaag werd ik daar weer mooi mee geconfronteerd. Langs de lijn!

Vandaag speelde Marin een thuiswedstrijd. Het was vroeg en koud. Vooral dat laatste. In de kleedkamer begon dat besef ineens beter tot mij door te dringen. Ik zag vaders en moeders hun kroost helpen in warme thermoleggings onder de sportbroek. Stilletjes hoopte ik dat niet iedereen zo warm gekleed ging, maar helaas alleen bij Marin was een stuk bloot been zichtbaar.

‘Hoe ging dat vorige keer dan, met papa? Toen was het toch ook koud?’ vroeg ik haar. ‘Ja, maar ik heb het niet koud hoor als ik voetbal!’ antwoorde Marin.  Ik stelde mezelf gerust door te denken dat zij gewoon een bikkel is, in de hoop dat niemand me erover aan zou spreken.

Dat deed een moeder natuurlijk wel. Zo’n moeder die luidkeels aanmoedigt, zelfs andermans kinderen. Positief natuurlijk. Ja die zag meteen dat Marin wel wat zomers gekleed ging. Het was haar vorige week al opgevallen. ‘En ook geen handschoenen!’ Ja dat kon er ook nog wel bij.

Marin mocht haar vestje aanhouden, ze leende handschoenen van een ander. Het werd 0-0 en thuis warmden we ons weer op. Lang leve de cv en de fleecedeken.

image

Vol goede moed gingen we na de koffie boodschappen doen. In de dierenwinkel bekeek Marin een speeltunnel, voor een konijn. Best handig, dat scheelt tunnels gemaakt van schoenendozen en duplo als het konijn binnen mag zijn. Dat zeiden we dus hardop! De verkoopster zette grote ogen op. Met dit koude weer kon dat echt niet! Door het verschil in temperatuur kon zijn hartje er zomaar mee stoppen! Pips en geschrokken gezicht van Marin en ik niet minder. Ik voelde me betrapt en schaamde me natuurlijk in het bijzijn van een rij klanten. Die luisterden geamuseerd mee.

Manlief was al weggelopen. Die hield wijselijk zijn mond, maar de glimlach was duidelijk te zien. ‘Stond nergens in het boekje over het konijn’ zei ik.  Maar ja in het boekje stond wel meer niet, wat ik Marin wel heb afgeraden te doen.

‘Ik zal mijn leven beteren’ zei ik toen we thuis waren en ik nog even opsomde waar ik als moeder in gefaald had. Weer hield mijn man wijselijk zijn mond dicht, maar ik zag zijn glimlach wel.

 

 

Advertenties