Tags

, ,

‘Had ik maar armen zo wijd…..’

Gisteren overviel het me zomaar. Gek is dat. Als alles op zijn plek valt en de verhalen opgeborgen zijn, dat het me zo raakt wat er zich bij anderen afspeelt. Zoveel gehuild om de lege plekken, de wonden, de scheuren, de krassen en wat al niet meer. Bergen van vragen veranderden geleidelijk in bronnen vol verrassingen. Verwondering bij mezelf, ongekende rust.

‘Had ik maar…’

De zon scheen zo heerlijk, er was niets waarvoor ik zou moeten huilen. Intens dankbaar en toch overviel het me zomaar. Poetsend, met de handen in het sop en de muziek heel hard aan. Al die namen in mijn hoofd, die gezichten, de verhalen, de twijfels, de zorgen, het verdriet. Eindeloos willen helpen, maar niet weten hoe.

‘Had ik maar…’

Ik voel me soms zo machteloos. Ken je dat gevoel? Dat je zoveel meer zou willen doen voor de ander. Zo zinloos voelde ik me met mijn handen in het sop, zo zinloos aan de slag met de dingen van alledag. Had ik maar armen die al die zorgen konden omarmen, schouders zo breed om al die tranen op te vangen. Kon ik maar meer doen, meer zijn, meer…..

‘Had ik maar…’

Gisteren overviel het me zomaar. Zoals altijd, voor het slapen gaan, bad ik mijn persoonlijk gebed.  Dank ik voor alle zegeningen in mijn eigen leven. Leg ik de zorgen neer, kleine en grote. Bid ik voor mijn gezin en voor elk kind persoonlijk, bid ik voor mensen in het bijzonder. Familie, vrienden, collega’s en wie maar met me meewandelt. Gisteravond bad ik voor die mensen die allemaal voorbij waren gekomen in mijn gedachten van die dag. Waarbij ik me zo intens machteloos en soms ook waardeloos bij voelde.

‘Had ik maar armen zo wijd….

Vanmorgen werd ik wakker en dacht als eerste: ‘Ik ben in slaap gevallen tijdens het bidden…’ Hoe mooi is dat! Mijn vragen, mijn machteloosheid, werd een lesje in loslaten. Het bij God neerleggen en erop vertrouwen dat Zijn armen wijd genoeg zijn. Ik hoef de hele wereld niet te dragen, omarm wat in mijn bereik ligt. Al is dat maar een armlengte lang.

Advertenties