Tags

, , , ,

Ik ben bang voor jou. Jij schreeuwt boven alles uit. Je taal en je lichaam tonen kracht en weerbaarheid en met jou nog een hele rij. Ik kijk blijkbaar anders naar al die vluchtelingen, dan jij. Ik voel pijn in mijn hart, voel jij dat niet?

Ik zie een pasgeboren baby, hij huilt de longen uit zijn lijf. Zou hij het koud hebben, of is het een lege maag? Ik zie een peuter op de arm van een vader en een meisje van amper vier met rode laarsjes lopend door de modder. Ik zie ze zittend in het AZC, vervelen ze zich? Een jongetje toont blij zijn knuffeldier. Zoveel stromen van mensen, waar is er een plek voor ze om te schuilen?

Ik heb het antwoord niet. Jij wel? Of zoek je daar niet naar?

Jou hoor ik alleen maar schreeuwen: ‘Nee, geen AZC!’ Jij die niet wil luisteren, alleen wil schreeuwen. Zowel voorstanders als bezorgde inwoners krijgen niet de kans om de dialoog aan te gaan. Waarom luisteren we niet naar elkaar? Waarom creëer jij door zo te schreeuwen zoveel onveiligheid? Waarom kies je voor een gebalde vuist, in plaats van een open hand?

IMG_5043 (3)

Angst mag je uitspreken, daar moet je ook serieus naar willen luisteren en iets mee doen. De andere kant is dat je in de spiegel durft te kijken. Stel jezelf eens de vraag waarom je bang bent, waarom je zo afwijzend bent. Zou een AZC naast een school echt onveilig zijn? Is het echt de oplossing om deze mensen ver weg te stoppen, ergens midden in de bossen?

Ik kijk naar al die vluchtelingen en al die kinderen die meelopen. Ik gun ze een plekje waar het warm is, waar het veilig is. Waar we tolerant zijn, niet alleen naar Nederlanders, maar naar alle medelanders. Waar we vooral weer leren luisteren naar elkaar. Als de oplossing voor dit vraagstuk er niet zomaar is, hoeven we toch niet onmenselijk te worden? Niet naar tegenstanders, niet naar voorstanders en zeker niet naar al die vluchtelingen.

Ik zie jou schreeuwen en zie het als een gemiste kans om het gesprek open en eerlijk aan te gaan. Waar stemmen niet gehoord worden, groeit de angst. Zou ik zwijgen als ik daar was? Ik vrees van wel. Laf is dat.

Is dat wat jij wil?

Het besef groeit bij mij, dat ik niet bang ben voor al die mensen in een AZC, maar steeds meer voor mensen zoals jij!