Tags

, ,

‘Niet te hard groeien hoor!’ zeg ik geregeld tegen Marin. ‘Blijf jij maar lekker klein’ om maar aan te geven dat het allemaal veel te snel gaat. Marins ogen kijken me dan fel aan, zoals alleen zij dat kan doen. Marin wil groot worden en ze heeft gelijk.

Ik kan best loslaten…dacht ik. Toch is het soms wel even slikken. Ineens heb je een puberdochter Zahra die met kleedgeld haar eigen kleding koopt. Van grijze jurkjes tot truitjes net boven de navel. Een dochter die mij vaak genoeg vertelt dat ze het wel kan. Ondertussen fietst ze wel naast mij met één hand (en soms helemaal los) aan het stuur. Ik wil er wel wat van zeggen, maar geregeld slik ik mijn woorden maar in.
(we hebben inmiddels wel de afspraak dat ze, als ze naast mij fietst, de handen aan het stuur houdt!)

Iris heeft ook steeds vaker ‘ik-kan-dat-zelf-wel’ uitspraken. Bijna 9 jaar.
Het past ook wel bij haar. Toen wij te laks waren met het aanleren van fietsen, fietste ze ons op een dag lachend voorbij. Ik keek haar met open mond aan, waarop zij zei: ‘Tja, ik heb het mezelf maar aangeleerd’. Zo is ze ook op de wereld gekomen. Een zogenaamde stortbevalling, van amper drie minuten werk. ‘Als een raket, kwam je op de wereld’ zeggen we vaak. Als ze toen al had kunnen praten had ze trots gezegd: ‘Ha, ha…zelf gedaan!’
IMG_4056 (2)

Nu wil Iris alleen naar school fietsen en terug. Eigenlijk hoef ik helemaal niet met haar mee. ‘Oeps’ dacht ik. Ik zag in mijn gedachten de drukke kruispunten en al die weggetjes waar rechts toch echt voorrang heeft. ‘Mama, anders fiets ik ook altijd ruim voor je’ en ze heeft gelijk.

Vanmorgen fietste ze, vijf minuten eerder dan wij, alleen naar school. Het ging prima. Toen ik op het plein kwam, hing zij te zwieren aan het klimrek.
Kinderen worden groot. Mooi om te zien, maar ook wel even slikken.

‘Mama, mag ik óók alleen fietsen?’ zegt een stemmetje naast mij. Blond meisje op een fluorescerend groene fiets. ‘Nee Marin’ zeg ik lachend ‘jij fietst nog mooi dicht mij!’

Advertenties