Tags

, , ,

Afgelopen weekend was ik op stap met mijn moeder en mijn zus. Alle drie hebben we interesse voor de geschiedenis van onze voorouders. Geregeld bekijken we oude foto’s van personen en huizen waarin ze geleefd hebben. Daardoor ontstond het idee om een paar van die locaties daadwerkelijk te gaan bezoeken. Natuurlijk gingen we ook naar de geboorteplaats van mijn moeder.

Het werden twee mooie dagen, niet alleen door de zon die volop scheen en de verhalen van mijn moeder. We hadden vooral mooie ontmoetingen. Terwijl we het ouderlijk huis bekeken van mijn oma, werden we uitgenodigd voor de koffie bij buren verderop. Daar zaten we dan bij wildvreemde mensen in de tuin en bekeken de boeken met foto’s uit die tijd én de pompoenen die meneer in zijn tuin kweekte.

Nog leuker was het spontane bezoek aan een nicht van mijn oma. Wij kenden haar niet en ook mijn moeder had haar nog nooit ontmoet. Ze was 84, maar nog zo energiek. We waren meteen welkom en aan haar tafel begon ze te vertellen. Ze wist verhalen over mijn oma, over mijn overgrootvader en zijn ouders, die dus haar opa en oma waren. ‘Opa met de pet…zo werd hij genoemd’ vertelde ze.

Gistermiddag bezochten we een begraafplaats. Daar liggen de ouders van mijn opa begraven. Al wandelend kwamen we nog meer voorouders tegen. Oude vergane stenen, met namen van mensen die ooit geleefd hebben.
Daar liepen we dan, zon aan de hemel en de wind volop aanwezig.
IMG_4661 (2)

Ik moest denken aan de zin in psalm 90:
‘Geslachten gaan, geslachten zullen komen…’

Families met verhalen, ze gaan en komen. Die nicht van mijn oma, kon met haar verhalen reiken tot ongeveer 1870. Misschien als we langer gebleven waren dat ze zelfs de verhalen van haar grootouders naar boven kon halen. Hoe ver reik je dan in de tijd?

Met verhalen terugkijken naar het verleden, brengt een mensenleven weer tot leven. Ineens is de naam op een grafsteen, meer dan een naam. Toch zijn verhalen maar een deel van het leven. Verhalen zijn vaak gekleurd, vermengd met je eigen gevoel.

Lopend langs al die graven, bedacht ik me dat Gods armen rondom de tijd zijn. Hij kent al deze mensen, ook mijn voorouders. Hij kent alle verhalen. Sterker nog…Hij omsluit ook de tijden die nog komen. De verhalen die nog geschreven en verteld gaan worden.
Dat vind ik een mooie en troostvolle gedachte. Weten dat God van alle tijden is, ook van de toekomst.

Wroeten in het verleden is leuk, maar uitkijken naar de toekomst is nog hoopvoller. Ook als die toekomst onzeker is, spannend en vol zorgen. God is er altijd, met Zijn zorg en met Zijn liefde.