Tags

, ,

Wonderlijk gevoel van vertrouwen. Uitdagend balancerend op de drempel van vandaag. Waar je dacht dat je zou wankelen, bleef je tot je eigen verbazing in evenwicht.

Altijd struikelend over stenen, schaafwonden in overvloed. Dromerig kijkend naar wolken en vogels, de bewegingen van een tak in blad. Waar storm en regen je tuin vernielden, bleef je hoop houden op een horizon.

Hoop, maar ook de twijfel of God je stem wel hoorde. Dat schorre geluid in de massa van mensen. Zoveel handen om te vullen, zoveel gewonde harten. Waar anderen in volzinnen de gebeden prevelden, schreeuwde jij het uit. Kreet van wanhoop. Van wel willen voelen, maar het leek niet weggelegd voor jou.

IMG_3656 (3)

In de stilte van de tijd, druppelt de rust je leven binnen. De tuin van je verleden, laat zijn sporen na. Wat er groeit is meer dan onkruid. Tussen het groen bloeit schoonheid op, van kleuren en geuren. Schijnbaar verborgen, maar het is er wel. Verfrissend als de dauw op het gras. Kleine pareltjes van geluk, spiegeling dat Hij je niet vergeten is.

In teksten die bekend zijn, ontdek je de diepte.
Je vinger volgt de regels.

…ik vergeet jou nooit…
(Jesaja 49:15b)

Diepe laag van verbondenheid, van intens weten dat Hij je nooit vergeet en ook nooit vergeten is.
Balancerend in je leven, zeker weten dat Zijn belofte ook voor jou is.

Wonderlijk gevoel van vertrouwen.
Stem die spreekt als alles lijkt te zwijgen: ‘Ik vergeet jou nooit!’