Tags

, ,

We fietsen tegen de wind in. Ik heb het gevoel dat we amper vooruit komen. Zahra fietst moedig voor ons uit, Aron naast mij. Zijn jas staat bol, zijn gezicht in een frons. ‘Wat een wind’ zeg ik. Aron beaamt het meteen. ‘Ik kan bijna niet meer, maar we zijn zo thuis’ antwoord hij zuchtend. ‘Je bent een bikkel’ zeg ik en meteen begint Aron te zingen: ‘Wij zijn de bikkels, wij zijn echt niet bang, voor regen en wind, zijn wij dus niet bang, want wij zijn de bikkels….’
Hij zingt ons aanmoedigingsliedje, gezongen op de fietstochten van en naar school. Ik heb het al een tijdje niet meer hoeven zingen.

Toen Zahra net ging fietsen, verzuchtte ze ook wel eens dat ze niet meer kon. Demonstratief stapte ze af. Eigenwijs bleef ze stilstaan, met de fiets aan de hand, weigerend om nog maar een meter verder te fietsen. Daar stond ik dan met voor en achter een kind in het zitje en nog een hele rit te gaan. ‘Hier kunnen we geen kopje thee drinken’ zei ik dan maar. Met rollende ogen en een gezicht op onweer stapte ze daarna weer op haar fietsje. Klein moedig meisje, die nu dagelijks veel verder moet fietsen naar school. Mijn aanmoediging om door te fietsen heeft ze niet meer nodig.

Ineens was daar dat liedje geboren. Op de wijs van: ‘geheime agenten’. Voor ware Bassie en Adriaanfans vast wel bekend. Een liedje dat zo akelig blijft hangen in je hoofd. Zo ook die ene keer dat we gehuld in regenpakken fietsten door de stromende regen. Een liedje waarbij de laatste zinnen geïmproviseerd werden. De gekste zinnen kwamen voorbij en dat leidde mooi af. Soms ook een liedje waarbij ik niet alleen de anderen afleidde, maar met name mezelf. Gladde besneeuwde wegen, zingend gezelschap op het fietspad.

Met het groter worden van de kinderen, kwam ons liedje op de achtergrond. Wie weet straks weer als Marin ook zelf naar school gaat fietsen. Nu herhaalt ze mijn zinnen vaak aan Iris als die aangeeft moe te zijn. Haar schelle stemmetje achter mijn rug: ‘Iris, hier kunnen we geen thee drinken hoor.’
IMG_3376

Vandaag kwam ineens dat liedje weer voorbij. Aron zong het me voor. Ik moest er wel om lachen.
Thuisgekomen blijft het liedje nagalmen in mijn hoofd. Dat doet dat wijsje nu eenmaal. ‘Wij zijn de bikkels, wij zijn echt niet bang….’

Soms ben ik wél bang, soms voel ik me geen bikkel. Integendeel. Vragen en situaties die op mijn weg komen en waarvan ik niet weet hoe ik die moet aanpakken. Het gevoel dat ik me wil omdraaien, weg van de wind. Het gevoel dat ik stil wil staan, rust in mijn gedachten.
Wat is het fijn als je dan die duw in je rug voelt, als je uitgedaagd wordt om door te gaan. Zelfs in je kleinheid en in je twijfel.
‘Kom op, samen kunnen we het, we zijn bijna thuis!’

‘Wij zijn de bikkels, wij zijn echt niet bang…’ ik vrees dat dit liedje vandaag in mijn hoofd blijft hangen. Daarom maar deze blog, dan zing ik het ook voor jou!