Tags

,

Laagjes om mij heen, ik baal er van. Laagjes van bescherming, van schaamte, van opgelegde verwachtingen die ik waar wil maken. Van gehoord willen worden, van geliefd willen zijn. Ik vind het vermoeiend dat er zoveel laagjes zijn. Dat er zoveel nodig is om de ik die ik ben te ontdekken en te zijn.

Ze groeiden zomaar om mij heen. Omhulsel waar ik me veilig in waande. Wanneer de woorden me zelfs daar konden treffen en rake klappen rode wangen maakte, bouwde ik een nieuwe muur. Muur van zekerheid, muur van niet hoeven voelen. De pijn in mezelf, gebroken vertrouwen, de schaamte om wie ik ben. Dat beeld van mezelf dat ik spiegel in alles en intens confronterend is.

IMG_3082

Ik wil geen laagjes om mij heen. Moedig ben ik begonnen om de schillen af te pellen. Schillen van onverschilligheid en schijnzekerheid. Ik ontdekte het kind dat ik achter had gelaten op zolder, die ik huilend aantrof. Ik wiegde haar en kuste haar tranen weg. Ik herkende het wantrouwen en waagde de sprong in het diepe. Zwemmend door de vernedering, hervond ik mijn moed. Laagje voor laagje, genazen zelfs heel veel schrammen op mijn ziel. Niet alles, dat niet

Laagjes om mijn leven, wie heeft ze niet? Waar je soms de moed hebt om je kwetsbaarheid te tonen, worden op andere plekken muren weer opgebouwd. Het blijft een gevecht in mijzelf. Van strijd om niet gekwetst te willen worden en het soms ook maar te laten gebeuren. Van strijd om op te komen voor jezelf, maar de ander niet te willen kwetsen.

Waar kwetsbaarheid een plek heeft, worden mensen omarmd. Krijgt het gekwetste een plaats. Plaats om te helen, om de ander weer in de ogen te kijken. Leren kijken door de laagjes heen. Met vallen en opstaan, dat wel.

Laagjes om mijn leven, laagjes om jouw leven. Diep van binnen ben je zo waardevol en zo geliefd. Kijk maar in de spiegel, als je durft.                                                            

Spiegel van Gods liefde.