Tags

, ,

‘Wees een eend’ zei een vriendin een keer tegen mij tijdens een koffiemomentje waarin ik mijn frustratie iets teveel liet blijken. Soms heb je dat.

Soms raken woorden me, opmerkingen terloops uitgesproken. Dubbelzinnige klank, waar ik op dat moment niets mee kan. Soms tocht het langs me, gaat er een vlaag afstand langs mij heen. Dat gevoel, ergens verstopt in mij, dat me zegt dat ik eigenlijk niet naast de ander hoor te staan. Dan doe ik stappen terug, ik sta niet graag op de tocht.

‘Wees een eend’ zei ze en ik keek haar vragend aan. ‘Een eend’ zo legde ze uit ‘gaat kopje onder en als hij bovenkomt, schudt hij het water van zijn veren. Laat kwetsende woorden van je schouders glijden, zoals een eend.’

IMG_2529

Wat lijkt me dat fijn, als je dat kan. Ik kauw en ik herkauw, ik begrijp de mensen niet altijd. Waar anderen het loslaten, blijft het bij mij knagen. Ik verstop de vragen achter mijn lach, het gesprek, of juist in de stilte. Heerlijk om alles wat je kwetst van je schouders af te laten glijden. Hoe licht is dat?

Ik duik in de woorden, in het gevoel dat me aan het twijfelen maakt, ik ga kopje onder. Als ik boven kom, trekt de zon me. Ik spetter de gedachten van me af.

‘Wees een eend’ een zin die me in de realiteit brengt. Mensen kunnen je kwetsen, op welke manier dan ook. Bewust en onbewust. Net als ik. Met zwijgen stoot je wel eens iets om, met woorden zorg je voor scherven die je niet wilde.

Bovenkomend uit het water, schud ik woorden van me af. Tot rust gekomen, spiegel ik mezelf in het water. De rimpelingen, de kringen die er zijn. Ergens zal de wind wel stoppen met waaien, glad wateroppervlak. In het schijnsel van de zon, zien wie de ander is.

Ook zien wie ik zelf mag zijn!