Tags

, ,

Ik mis je. Soms overvalt het me zomaar. Ik zou je willen bellen, om bij te kletsen. Samen wat afspreken, omdat het er zo weinig van komt. Druk met van alles, gezin en werk. Je stem horen, je woorden. Ik mis je, gewoon om wie je was.

Ik mis je. Ik weet wel dat je het goed hebt, zo dichtbij God. De God waar je van sprak en waar je zoveel van hield. Dat er ooit een dag komt, dat ik je weer ontmoet, geeft hoop en troost. En toch… er zijn van die dagen dat ik je hier had willen hebben. Om te praten, om te mijmeren, om te discussiëren, om je te vertellen hoe het met me gaat. Zegen op zegen, ondanks de scheuren.

Ik mis je. In een lied ontvouwt zich ineens het verdriet, raakt het een gevoelige snaar. ‘Groot is Uw trouw’, gezongen zinnen in de kerk. Ook op die zondag. Troostvol en toch zo schrijnend als een deel van je leven, hier niet meer is.

Gisteren zong ik het mee in de kerk, samen met alle stemmen om mij heen. Zoveel stemmen, zoveel verhalen van gemis. Waar het lied mij bracht bij jou, bij jouw sterven, dacht ik aan al die mensen met verdriet om iemand die ze moeten missen. Lang geleden, kortgeleden, onderhuids dichtbij. Hoeveel fluistering van woorden: ‘Ik mis je’. Hoeveel geschreeuw naar boven, omdat het pijn doet?

‘Groot is Uw trouw’ als een rode draad langs al die levens. Zelfs als het niet voelbaar is. Zelfs dan.

Ik mis je. Ik stof je haren af, je glimlach achter glas. Als een deel van mijn leven, dat er altijd zal zijn.

Advertenties