Tags

‘Blik op oneindig’ zei de mevrouw bits en ik schrok op uit mijn dromen.

In een bekende huishoudwinkel stond ik in een gangpad, te dubben welke van de twee artikelen ik mee zou nemen. Koffie gedronken met een vriendin die ochtend, de tijd vol gepraat. Op de fiets richting school bedacht ik me dat ik nog snel langs het centrum kon gaan. Nog even langs die bewuste huishoudwinkel. Dat scheelde me een omweg na schooltijd met twee meiden vol verhalen en handen die alles aan willen raken in een winkel waar ook het speelgoed volop aanwezig is. In sneltreinvaart gefietst, ik houd niet van te laat komen.

Daar stond ik dan en ik kon niet kiezen. Ik maakte de afweging en liep terug om het ene artikel weer netjes op de plek te zetten. In gedachten, want ik twijfelde nog steeds. Ik zag het oudere echtpaar heus wel, er was zelfs nog genoeg afstand tussen ons. Van een botsing was geen sprake.
‘Blik op oneindig’ zei het vrouwelijke deel van het echtpaar. Ze sprak het luid en fel uit. Ik was meteen wakker. Stomverbaasd over zoveel irritatie bij de ander.

Mijn gedachten vielen stil, maar gingen geluidloos over op een ander spoor. ‘Blik op oneindig’ klonk eigenlijk best mooi. Ik heb zo vaak mijn blik op oneindig. Dromer, dat ben ik. In schoolrapporten staat het in net handschrift veelvuldig geschreven: ‘Lydia droomt te veel.’ Als ik de les niet kon volgen of het juist wel begreep, dwaalde mijn blik naar buiten. Naar de meeuw op de lantaarnpaal naar de blauwe lucht en de zon. Knabbelend op mijn pen, ook dat nog. Dan verdween mijn aandacht in mooie verhalen, totdat de leraar mij weer wakker riep.
2014 zahra (3)

Op zoveel momenten is mijn blik op oneindig. Het is het duwtje in mijn rug om een klus aan te gaan. Blik op oneindig en gaan met die banaan!
Blik op oneindig, omdat ik met zoveel dingen bezig ben en orde wil scheppen in mijn agenda en vooral in mijn hoofd.
Blik op oneindig, geraakt door emotie of simpelweg door de golven van de zee.
Als christen ervaar ik ook nog een diepere betekenis bij een blik op oneindig. Het verder kunnen kijken dan de horizon van het leven. Uitzien naar een toekomst, die er nu nog niet is.

Zo mijmerde ik even door. Mijn geschokte verbazing over deze bitse reactie van een toevallige voorbijganger in de huishoudwinkel, veranderde in een milde overpeinzing. Deze mevrouw raakte ergens een gevoelige snaar. Soms moet je ook weer landen in het hier en nu. De draad oppakken en aandacht hebben voor de omgeving. Bezig gaan met wat nu nodig is, op dit moment.
Vrolijk fietste ik verder.

‘Bedankt onbekende mevrouw. Het was leuk geweest als u het vriendelijker had gezegd, maar de twijfel over mijn aan te schaffen product was volledig verdwenen. U heeft me wakker geschud, wat stond ik ineens snel bij de kassa. Ik was daardoor ook nog op tijd bij school. Te vroeg zelfs!’