Tags

, , , ,

Psalm 121 las Aron zondag voor uit de Bijbel.
Een psalm voor elke dag. Vol troost en hoop.

Ik sla mijn ogen op naar de bergen,
van waar komt mijn hulp?
2 Mijn hulp komt van de HEER
die hemel en aarde gemaakt heeft.

3 Hij zal je voet niet laten wankelen,
hij zal niet sluimeren, je wachter.
4 Nee, hij sluimert niet,
hij slaapt niet,
de wachter van Israël.

5 De HEER is je wachter,
de HEER is de schaduw
aan je rechterhand:
6 overdag kan de zon je niet steken,
bij nacht de maan je niet schaden.

7 De HEER behoedt je voor alle kwaad,
hij waakt over je leven,
8 de HEER houdt de wacht
over je gaan en je komen
van nu tot in eeuwigheid
(De Nieuwe Bijbelvertaling, NBV)


Ik vroeg de kinderen of ze wisten wat sluimeren is. Ze wisten het niet. Woorden die voor mij zo bekend klinken, zijn voor hen onbekend.

Bij sluimeren denk ik aan mijn nachtdiensten, als het wel eens lastig is om wakker te blijven. Zo rond vier uur heb ik meestal mijn dipje. Ook in het hospice overkwam het me wel. Als ik wakend naast iemand zat, voor wie het einde naderde. Als je die persoon niet alleen wilde laten. Soms ook als mensen bang waren om te slapen. Het stelde ze gerust. Zo op de stoel, luisterend naar de ademhaling, de stilte, voelde ik me ook slaperig worden. Het was goed om dan weer even te gaan lopen, of iets te eten.
Zo stel ik me sluimeren voor. Indutten, doezelen, knikkebollen.

Deze psalm gaat ook over iemand die waakt. Over de Here die waakt over jouw leven. De Here die de wacht houdt. Hij slaapt niet, maar hij sluimert ook niet. Hij is volop aanwezig.
Onvoorstelbaar is dat.

Herkenbaar?
Niet altijd.
Er zijn momenten geweest dat er zoveel zorgen waren en zoveel verdriet. Hoog als bergen om mij heen. Gevangen in vragen en wantrouwen. Deze psalm riep meer vragen op. ‘Hoezo behoedt de Heer je voor alle kwaad? Hoezo kan de zon je niet steken? Waarom voel ik zoveel twijfel? Als ik dat niet merk, geloof ik dan wel goed?’
Psalm van hoop en troost, was voor mij een psalm vol vragen en me klein voelen.

Terwijl ik de zon zocht, was Hij al die tijd als een schaduw naast mij. Wakend. Hoe dichtbij is dat! Hij zorgde wel, Hij was er wel!
Hoe ik dat merkte?
Door ontmoetingen met mensen, gesprekken die er waren. Kleine zinnen, die altijd ergens bij mij zijn blijven hangen. Waardevol, ik ben er zuinig op.
Door zoveel zegeningen die langs de randen van het verdriet er volop waren.
Door rust. Rust ook in de vragen en de onzekerheid.

Mijn onzekerheid komt nog wel eens om de hoek kijken. Vragen borrelen dan naar boven, kleinheid in het kwadraat. Meer en meer is deze psalm wel een ‘zeker weten’ geworden. De Here waakt over mij. Daar vertrouw ik op!

Bij een wakende Heer, kan je slapen. Als het vertrouwen er is dat de ander wakker blijft, verdwijnt de onzekerheid. Hoef je niet bang te zijn, kom je tot rust!

Een mooie psalm, een lied voor onderweg. Een lied voor elke dag!