Tags

, ,

Een dag voor Prinsjesdag, keken Zahra en ik het journaal. Er kwam een onderwerp voorbij over bootvluchtelingen uit Afrika. Honderden migranten hadden de oversteek niet overleefd. Verdronken. Onder een wit laken zag je de contouren van de lichamen, hun voeten staken er onderuit.
Zahra zuchtte: ‘moeten ze dát nu laten zien?’
‘Ja, erg hè?’ zei ik. ‘Gelukkig zie je alleen maar de voeten’ voegde ik er nog aan toe om het beeld iets te verzachten. Ik kreeg meteen reactie. Uiteraard!
‘Mama, het zijn wel dode voeten! Dat is een heel verschil.’

Dode voeten, die warm waren. Voeten die de oversteek maakten naar een beter en rijker leven. Niet alleen voor henzelf, ook voor hun gezin. Voeten zoals zoveel voeten die vluchten. Voor geweld, voor haat. Voeten die vrezen voor hun leven. Hoeveel moed moet je hebben om je eigen bestaan te ontvluchten? Zou je dat zomaar doen? Zoveel boten zijn al gezonken, zoveel levens geëindigd in de zee. Toch besloten ook deze mensen de oversteek te wagen. Hoe hoog is dan je nood?

Raken de koude voeten je nog? De dode voeten onder een wit laken. Levens die zochten naar een bestaan zoals jij. In vrijheid, een dak boven je hoofd, een bed, een brood.
Raakt het je nog, een dag na Prinsjesdag? Als je weet hoeveel je er zelf op achteruit zal gaan? Als je werkeloos bent, diep in de schulden zit, als je zoveel moeite moet doen om rond te komen?

Ik hoop het wel. Ondanks dat er grenzen en regels zijn, mag je hart wel warm zijn.
De Bijbel is daarin een spiegel:
In Matteüs 7:12 staat:

Behandel anderen dus steeds zoals je zou willen dat ze jullie behandelen.

Stel dat het jouw voeten waren die in het bootje stapten? Stel dat jij moest vluchten voor je leven, voor het geweld om je heen. Stel dat jij aan wal ging en de muur van afwijzing op je afkwam? Zou je niet liever armen willen voelen die je opvangen, die je troosten, die je verwarmen?

Ik vraag het me vaak af. Het is een spiegel die ik mezelf in zoveel ontmoetingen met mensen probeer voor te houden. Wat zou ik willen?

De dag voor Prinsjesdag was die spiegel er in de woorden van mijn dochter:
‘Mama, het zijn wel dode voeten. Dat is een heel verschil.’
Ze had gelijk, dat maakt heel veel uit.

Advertenties