Tags

, ,

Bij de zee geweest. Samen met Zahra. Als twee dolle honden liepen we over het strand. Hoge golven, woeste branding. Zee maakt wat los.

Zee is als de wind.
Als ik als meisje uit het zolderraam staarde, volgde ik de wind. Wind die bomen streelt en de bloemen laat wiegen. Wind die langs je raam fluistert. Wind die om kan slaan in storm. Takken over het gras, bomen die gevaarlijk voorover buigen. Storm die raast en tegen je wangen slaat.

Zee is als de wind. Golven die aan komen kabbelen. Die je tenen beroeren. Je voeten bedekken en schoonspoelen. De zee raakt je even aan, gaat weg en komt weer terug.
Zee die ook zichtbaar zijn kalmte kan verliezen, omslaat in gebulder. Hoge golven, witte schuimkoppen. Ik mag er graag naar kijken, maar het maakt ook wat los.
De woeste zee maakt de angst van het meisje in me los. De angst om de greep te verliezen, ondergedompeld in het grijze zoute water. De hand die me drukt en me niet loslaat. Zelfs niet als ik bovenkom.
2014 juli 20 022

Dit weekend was ik bij de zee. Samen met Zahra. Geen handen die me drukten, geen stem die fluistert en omslaat in storm. We hebben gezwommen. Samen tegen de hoge golven op.
Het was een ongekend vrij gevoel. Van springen tegen de golven, maar ook van laten drijven. Daar waar de golven je brengen.

Loslaten.
Ook als het stormt.
Ook bij de zee.

Advertenties