Tags

,

Zak patat in de fietstas, Iris die achterop zit. Fietsend in de zon. Zo’n dag waarop ik van alles heb gedaan, maar het gevoel heb dat ik niet ben opschoten.
Ik ben moe. Vandaag trakteer ik mijn gezin op patat.

‘Oh mama, ik ben zo blij met mijn leven’ hoor ik ineens achter mij.
‘Hoe bedoel je?’ vraag ik haar.
‘Gewoon, dat ik er ben, dat ik besta! Dat ik thuis heb, dat ik naar school ga, dat ik kan logeren bij opa en oma en de andere oma.’

Blij meisje van zeven jaar, achterop mijn fiets.

2014 mei tuin 008

Waar was ik vandaag zo druk mee? Waar maak ik me vaak druk om?
Ik bedenk me dat je zo snel langs alles heen leeft.
Je loopt en draaft, je wast en vouwt. Je brengt en haalt de kinderen, doet de boodschappen, zet de vuilnis buiten. Je koopt schoenen om ze vervolgens te slijten.

Soms heb je zo’n stem achter je rug nodig die je wijst op de mooie momenten in je leven. Die je laat kijken naar de mensen om je heen. Die je laat zeggen: ‘Ik ben zo blij dat ik besta.’

Kan jij dat zeggen?
Ik hoop het wel en ik hoop dat je dezelfde reactie krijgt als mijn dochter van mij: ‘Ik ben blij dat jij er bent!’