Tags

,

Vrijdagmorgen, langzaam begin ik de dag. Echtgenoot is al naar zijn werk. Hij was laat, ik hoefde geen koffie voor hem te zetten. De kinderen hebben vakantie. Geen brood smeren voor de broodtrommels, geen acht bekers vullen met drinken en vooral niet heen en weer fietsen naar school. Vakantie is gezellig met vier kinderen. Spelletjes doen, pyjamadagen, shoppen en helaas ook een hoop gekibbel onderling.

Deze ochtend sta ik echter opgewekt op. De kinderen zijn al beneden. Zahra begint meteen te vertellen hoe Aron vannacht ineens naast zijn bed stond en nogal in de war was. Hij deed het licht aan en uit en vertelde dat hij had gevochten met de tandpasta. Zoon weet nergens meer van, we vinden het natuurlijk allemaal wel erg grappig.

Tandpasta doet me ineens denken aan dat gele papiertje dat al meer dan een week aan het prikbord in de keuken hangt. Ergens in mei op een heel vervelend tijdstip moeten we weer naar de tandarts. Zo’n onmogelijk tijdstip voor schoolgaande kinderen. Die afspraak moet ik nodig verzetten. Als je met vier kinderen naar de tandarts gaat, zijn ze niet zo blij met het verzetten van je afspraak.
Ik pak het briefje…ineens ben ik volop wakker. Ik kijk nog eens goed, er staat toch echt 2 mei op. Gelukkig op die vervelende en onmogelijke tijd van 10:20 uur, dus we hebben nog ruim anderhalf uur om in de kleren te komen, goed tanden te poetsen en te fietsen naar de tandarts.

Als ik de woonkamer binnenkom en vertel dat we naar de tandarts gaan, juicht Iris (allereerste keer fluoride) en zuchten de anderen. ‘Dag pyjamadag’ zegt Zahra.

Ik flos nog even snel mijn tanden. Dat hoor je natuurlijk dagelijks te doen, maar ik vind het zo’n vreselijk werkje. Met zo’n plastic stokje al je tanden langs gaan, tot bloeden toe. Die stokjes blijven nooit heel bij mij, buigen om of breken af. Ik heb minstens twee van die stokjes nodig om mijn hele gebit te kunnen afwerken.
Ik heb ook al een tijdje last van een gevoelige kies. ik gok dat ik minstens twee gaatjes zal hebben en een bult tandsteen waar ze weer over gaan klagen.

Vroeger ging ik juichend naar de tandarts. We hadden een hele zakelijke tandarts, waar je nooit een cadeautje kreeg. Toch was het bezoek aan de tandarts een uitje voor mij. Binnen vijf minuten waren we klaar, ik had nooit ergens last van. De laatste paar jaar heb ik kennis mogen maken met het begrip boren en tandsteen verwijderen.
Lig je daar een beetje in een niet charmante houding in de stoel. Constant met je mond open te turen naar de ogen van de tandarts en proef je de vervelende smaak van het plastic van zijn handschoenen in je mond.
Tandartsbezoekjes zijn allang geen leuke uitjes meer voor mij.
Zeker niet met vier kinderen.

De tandartsenpraktijk is gebouwd in een cirkel. Dat daagt mijn kinderen uit om rondjes te lopen, of erger te rennen. Het tafeltje met lego is tactisch bij de receptie geplaatst, zodat ik telkens tot stilte moet manen om de telefonistes niet te irriteren. De vorige keer werd ik uit de wachtkamer geplukt om het gebit van mijn zoon te zien. Om mee te kijken naar de tandplak die zich vormde aan de tand in wording. Zoonlief was wel blij, door het poetsadvies die ze aan mij demonstreerde was hij weer een tandenborstel rijker. Ik schaamde me natuurlijk diep en nam me voor om voortaan nog beter na te poetsen.

Dus, vrijdag stond ik niet echt te trappelen om naar de tandarts te gaan.
We zijn wel gegaan natuurlijk. Met z’n allen op de fiets, best nog een eindje fietsen. We waren snel aan de beurt. Ik had écht geen gaatjes in mijn kiezen. Ik mocht dan wel het gevoel hebben, maar het zag er allemaal keurig uit. Zelfs het tandsteen was minimaal te noemen.
Bij de kinderen verliep het ook soepel. Iris liep te pronken met haar gebit waar voor het eerst de fluoride op ging. Alleen bij Aron kreeg ik de mededeling mee dat we niet té hard moesten poetsen. Nou ja, als dat alles is.

Tevreden en blij stapten we weer op de fiets. ‘We gaan meteen boodschappen doen in de stad’ zei ik. Dus dat deden we. Uiteraard nog gezellig wat andere winkels bekeken. Gewacht totdat alle kinderen met fluoride weer mochten eten, en toen lekker een broodje met ze gegeten op een terras.

Het was dan wel geen pyjamadagje, geen rondhangen in huis en de boel maar de boel laten, maar ons onverwachte tandartsbezoek liep wel uit op een gezellige dag met elkaar.

’s Avonds stond ik weer braaf alle kindergebitten na te poetsen.
Niet te hard, dat dan weer niet.