Tags

,

Een selfie maken is tegenwoordig helemaal in. Met je telefoon maak je een foto van jezelf, die je dan vervolgens deelt op het internet. Ik vind een selfie net zoiets als kijken in de spiegel. Met dat verschil dat je er nu niet alleen in kijkt, maar dat je heel veel mensen met je mee laat kijken in die spiegel. Niet naar hun eigen ‘selfie’ starend dit keer, maar ze kijken over jouw schouder mee naar jouw koppie. Het is toch een tikkeltje narcistisch, om dat mooie woord maar eens te gebruiken.

Ik maak geen selfies. Op mijn uitklapbare ouderwetse mobiel van 15 euro is dat ook helemaal niet mogelijk. Laat staan dat ik het voor elkaar zou krijgen om mezelf volledig in beeld op de foto te krijgen. Waarschijnlijk sta ik er scheef op of mist er een deel van mijn gezicht. Geef toe, een selfie is niet het meest fotogenieke portret dat je van jezelf kan maken. Nee, ik waag me er niet aan. Ik ga niet kijken in die spiegel terwijl anderen meekijken.

Een spiegel vind ik een noodzakelijk voorwerp in huis. Het is toch wel handig als je ’s morgens je kapsel in een toonbaar model wilt brengen, dan zie je ook nog wat je doet. Verder vind ik spiegels lastige voorwerpen. Ik sta er dan ook het liefst zo ver mogelijk vandaan. Naar de kapper gaan is voor mij géén ontspannen uitje.
Van veraf kijken in de spiegel is veel mooier dan van dichtbij. Zo pal voor een spiegel zie je elk klein oneffenheidje, zeg maar puistje. Ik ontwaar de beginnende grijze haren, ik zie de wallen onder mijn ogen. Van veraf is mijn selfie een stuk minder confronterend.

Voor mij geen selfie, zo ver reiken mijn armen niet.
Alhoewel…..

Schrijven is eigenlijk ook een selfie. In mijn blog schrijf ik over mijn gedachten en hersenspinsels en ik kies er bewust voor om dat op internet te plaatsen. En natuurlijk vind ik het leuk als ik via de statistieken kan zien hoeveel mensen de blog gelezen hebben. Vind ik het leuk om reacties te horen en te lezen.
In mijn geschreven selfies laat ik jou als lezer heel dichtbij komen. Er is wel afstand, maar tussen de zinnen en woorden door, ontwaar je de oneffenheden en laat ik je zelfs de grijze draden ontdekken, die er ook zijn.

Ik ben weer op mijn plek gezet.
Een selfie in beeld verschilt eigenlijk niet zoveel van een selfie in geschreven woorden. Over mijn schouders lees je mee. Ik probeer je te prikkelen en uit te dagen om verder te kijken dan mijn gedachten. Hopelijk droom je met me mee, word je geraakt, glimlach je en zet ik jouw eigen selfie aan het denken. Kom je in mijn woorden ook jezelf tegen.

Kijkend naar mijn selfie, jezelf achter mijn schouders zien.
Of…naar jezelf kijken en ook de ander achter je schouders zien.
(Moet ik toch iets dichter bij de spiegel gaan staan, anders lukt dat niet!)

Advertenties