Tags

, ,

Marin kreeg een briefje mee van school, met de opdracht om twee gebedspunten te  noteren op een briefje. In de klas gingen ze de punten meenemen in het gebed. Hiermee werd toegewerkt naar aankomende woensdag, biddag.

‘Waar wil jij voor bidden?’ vroeg ik haar. Op het antwoord hoefde ik niet lang te wachten. Met haar schelle stemmetje riep ze meteen: ‘Voor de zieke en de arme mensen!’  Ik had stiekem op wat creatievers en originelers gehoopt, maar ik kon haar natuurlijk niet gaan pushen om wat anders te bedenken. Als de kinderen bij ons aan tafel mogen bidden, komen deze punten altijd naar voren, met de toevoeging van allerlei mensen die ze kennen die ziek zijn. Aron bidt standaard dat de armen ook een ‘beetje’  te eten mogen krijgen.

‘Dus….zieke en arme mensen?’ vroeg ik. “Nou, doe maar de zieke mensen en de dode mensen’. ‘Dode mensen….of mensen die verdriet hebben omdat er iemand is gestorven?’ Toch maar een beetje pushen, bidden voor dode mensen is niet zo gebruikelijk bij ons. ‘Ja duh, dat bedoel ik óók!’ Dus vanmorgen zaten er in haar tas twee briefjes. Voor de zieken en de mensen die verdriet hebben omdat er iemand is overleden. Verdrietige gebedspunten op een dag dat de zon zo mooi schijnt.  Toch wel heel waardevol. Juist als de zon schijnt vergeten we wel eens het verdriet van de ander. Als we zelf blij lopen in de zon, zijn de tranen van de ander niet altijd in ons blikveld. Als we de cadeautjes in het leven uitpakken, zitten we niet altijd te wachten op medemensen die triest voor zich uitstaren, is het wel eens vervelend als de ander niet wil of kan delen in je blijdschap.

In mijn leven hoorde ik ook vaak dat je de schouders er maar onder moet zetten, dat je vooral moet kijken naar wat je wel hebt, dat er een toekomst is die verder reikt dan dit leven. Dat is waar, gelukkig wel. Dat neemt niet weg dat je iemand zo ontzettend kunt missen. Dat de lege plek die achterblijft hartverscheurend is. Niet alleen kort na een overlijden, maar ook jaren daarna. Hier op aarde missen we mensen, dat is een verdriet dat altijd blijft. Dat kan je met woorden niet verzachten.

Bidden voor de mensen die verdriet hebben omdat ze iemand moeten missen. Ik kan er zo een heel rijtje opnoemen. Wie niet? Bidden nodigt je uit om dat verdriet van de ander, maar ook de onmacht die je voelt bij jezelf, bij God neer te leggen. Waar ik tekort schiet in mijn woorden, in mijn armen om de ander heenslaan, in een schouder willen zijn, leg ik dat bij God neer. Vragen, bidden dat Hij wil troosten, maar ook dat ik oog mag hebben voor de tranen. Ook als de zon schijnt, als het leven geleefd wordt en de dagen, maanden, jaren voorbij gaan.

Bidden voor de zieken, bidden voor de mensen die iemand moeten missen, dat stond vandaag op het briefje van mijn dochter. Misschien niet zo origineel, maar daarom niet minder nodig.

Woensdag is het biddag en het valt dit jaar precies op de datum dat mijn zus is overleden. Ik geloof dat zij het goed heeft, zij is nu bij God. Voor haar bid ik niet. Dit jaar bid ik met mijn dochter mee voor al die mensen die iemand moeten missen. Bid je mee?